Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Rolf Wolfshohl won de Ronde van Spanje in 1965 en hij was ook een specialist in het veldrijden, waar hij drie wereldtitels behaalde (1960, 1961 en 1963)
Het einde van zijn carrière was minder, zo was hij het slachtoffer van een ernstig ongeluk in 1967 en een dopingbeschuldiging in 1971.
Hij stopte met wielrennen in 1975.
Daarna had hij een fietsenwinkel.
Zijn zoon Rolf-Dieter Wolfshohl was ook wielrenner.
Op 17 juli 1984 krijg hij tijdens een wedstrijd een ongeluk, met als gevolg een gebroken halswervel.
Hij zal daardoor nooit meer kunnen lopen.
De pech stopt niet voor Rolf-Dieter Wolfshohl, want in 2011 kreeg hij te horen dat hij kanker had.
Negen maanden later sterft Rolf-Dieter Wolfshohl in het ziekenhuis van Bonn.
Chris Lomme werd geboren in Kortrijk op 5 december 1938, als tweede van vier zussen.
Haar ouders waren kunstminnend en stimuleerden haar om toneel te spelen.
Op haar zestiende maakte ze haar debuut in Antigone.
Twee jaar later verhuisde ze naar Brussel, waar ze de kans kreeg om de koningin Elisabethwedstrijd te presenteren, in het Frans en het Nederlands.
Ze vertelde ooit dat ze in die periode allerlei baantjes had om rond te komen, zoals naakt poseren, frieten bakken en nachtwerk doen.
Ze wilde koste wat kost vermijden om terug te keren naar Kortrijk.
Haar grote doorbraak kwam met de rol van Marieke in Schipper naast Mathilde, de populaire tv-serie die liep van 1955 tot 1963.
Daarin werd ze voor altijd Chris Lomme, want iemand bij de BRT vond Christine te lang voor de aftiteling.
In 1963 trad ze toe tot het KVS-ensemble, waar ze samenwerkte met grote namen als Dora Van Der Groen, Yvonne Lex, Senne Rouffaer en Ann Petersen.
Haar man Nand Buyl werd er later directeur en ze bleef er tot 1992.
Na een moeilijke periode sloeg ze een nieuwe weg in en speelde ze bij de Blauwe Maandag Compagnie in stukken als Het mens van Benno Barnard en De Meeuw.
In de jaren tachtig was ze ook te zien op tv in Hard Labeur, een realistisch boerendrama met Jo De Meyere, geregisseerd door Vincent Rouffaer.
Ze werd ook bezongen door De Kreuners in hun hit Verliefd Op Chris Lomme.
Haar echtgenoot Nand Buyl overleed in 2009 op 86-jarige leeftijd aan een hersenbloeding.
Ze ontving in november 2009 de prijs van verdienste uit handen van de Vereniging van de Vlaamse filmpers.
In februari 2011 viel ze in de prijzen tijdens de Nacht van de Vlaamse Televisiesterren, ze werd toen uitgebreid in de bloemetjes gezet voor haar hele carrière.
In 2019 ontving ze een Ereteken van de Vlaamse Gemeenschap.
Er werden 1400 synagogen in brand gestoken en gesloopt.
Bijna honderd mensen worden gedood, 7500 winkels worden verwoest.
Ook Joodse huizen, scholen, begraafplaatsen en ziekenhuizen moesten het ontgelden.
De brandweer doet geen poging de branden te blussen. Zij zorgen er alleen voor dat het vuur niet overslaat op huizen die niet door Joden worden bewoond.
Ook in Oostenrijk en Sudetenland werden Joden aangevallen en hun bezittingen vernield.
Dertigduizend merendeels rijke Joden worden ingerekend.
Hun bezittingen worden geconfisqueerd.
Deze nacht gaat de geschiedenis in als Kristallnacht en verwijst naar het vele glaswerk dat tijdens deze aanvallen werd vernield.
De internationale gemeenschap reageerde geschokt en afkeurend.
Door de Kristallnacht kwamen pro-nazi-bewegingen in Westerse landen in een negatief daglicht te staan, waarmee de steun aan deze bewegingen afnam.
De berichtgeving in de media was in het algemeen negatief, maar daar ging men er in eerste instantie van uit dat de Kristallnacht een spontane volksopstand was, die stopte doordat de Duitse regering bij monde van Goebbels ingreep.
Pas later werd duidelijk dat Goebbels juist de aanjager van de Kristallnacht was.
De Verenigde Staten riep als reactie op Kristallnacht zijn ambassadeur terug uit Duitsland, maar verbrak de diplomatieke banden niet geheel.
De verhouding tussen Duitsland, Amerika en een groot aantal landen binnen Europa verslechterde na de Kristallnacht.
Het werd de internationale gemeenschap duidelijk dat nazi-Duitsland niet uit was op vrede, dit was al een grote stap ten opzichte van 1936 toen de internationale gemeenschap nog stond te juichen tijdens de door Duitsland georganiseerde Olympische Spelen.(Diverse bronnen en Wikipedia)
Nico wordt geboren op 16 oktober 1938 in Keulen als Christa Päffgen, maar het kan evengoed 15 oktober 1943 in Boedapest zijn.
Nico heeft er altijd geheimzinnig over gedaan. Zeker is dat ze opgroeit zonder vader, die tijdens de oorlog soldaat is in de Wehrmacht en waarschijnlijk is gesneuveld, al zou Nico zelf later het verhaal in de wereld brengen dat hij is vermoord door de nazi’s.
Nico’s moeder, Margaret Päffgen vertrekt na de oorlog met haar dochter naar Berlijn.
Nico werkt op 15-jarige leeftijd tijdelijk op een basis van Amerikaanse luchtmacht, waar ze slachtoffer wordt van een verkrachting door een Amerikaanse sergeant die vervolgens ter dood wordt veroordeeld door de krijgsraad.
De rest van haar leven blijft Nico getraumatiseerd door de verkrachting en voelt zich tegelijkertijd schuldig voor de dood van de sergeant.
Op 16-jarige leeftijd wordt ze in Berlijn ontdekt als fotomodel en mannequin. Via haar werkgever krijgt ze in 1960 een kleine rol in Federico Fellini’s film La Dolce Vita.
Inmiddels is Nico naar Parijs verhuisd, waar ze haar artiestennaam Nico aanneemt.
Dankzij het vele werk voor tijdschriften en bekende firma’s als Coco Chanel wordt ze het eerste supermodel en de lieveling van de jet set.
Ze raakt bevriend met artiesten als Bob Dylan en Brian Jones en krijgt een verhouding met acteur Alain Delon, die de vader van haar zoon Ari (Christian Aaron Boulogne) is, iets wat Delon altijd ontkend heeft.
Vreemd want Delons moeder Edith heeft Boulogne opgevoed en uiteindelijk geadopteerd in 1977 met haar tweede man Paul Boulogne, die de jongen ook zijn familienaam gaf.
In 1964 maakte ze kennis met Andy Warhol, die haar adopteert als zijn protege.
In 1965 verschijnt haar eerste single I’m Not Saying en in 1967 speelt ze in Warhol’s film Chelsea Girls.
Datzelfde jaar wordt ze als ‘chanteuse’ toegevoegd aan de band The Velvet Underground, waar ze eerst de avances van Lou Reed afslaat om vervolgens een verhouding met John Cale te beginnen.
Het eerste album van de band bevat een aantal nummers die door Nico worden gezongen.
Met name door de jaloerse en door Nico afgewezen Lou Reed wordt haar een grotere rol in de band geweigerd.
Een aantal nummers die ze al heeft ingezongen worden door Lou Reed uit wraak opnieuw ingezongen, en verschijnen in die versie uiteindelijk op het album.
Nico is levenslang verslaafd aan heroïne en overlijdt uiteindelijk aan een hersenbloeding op 18 juli 1988 als gevolg van een val van haar fiets tijdens een afkicksessie op het eiland Ibiza. Nico is 49 jaar geworden.
Toen zijn moeder was gestorven, zei haar zoon Ari het volgende over zijn moeder: “Voor mij was ze een heel goede moeder. Ze gaf me alles. Zelfs drugs, ik heb het met haar ten volle ervaren zonder dat het een probleem was. Vanaf mijn zestiende tot het einde deelden we medicijnen, dezelfde spuit. Het was een manier van samenzijn.
Ook na haar dood blijft Nico tot de verbeelding spreken.
James Young schrijft in 1992 de biografie Songs They Never Play On The Radio.
In 1995 verschijnt Nico Icon, een documentaire van de Duitse televisie over haar leven. Onder de titel Nico wordt in 1997 een ballet opgevoerd van choreograaf Ed Wubbe, waarvoor John Cale de muziek schrijft.
In 2014 liet Wubbe zich opnieuw inspireren door Nico en de Velvet Underground voor zijn choreografie “ICON/NICO”.
Haar zoon, Ari Boulogne werd in de nacht van 19 op 20 mei 2023 dood aangetroffen in zijn appartement.
Zijn lichaam werd in een vergevorderde staat van ontbinding ontdekt door zijn partner Yasmina, die met haar zoon Fadhil, 21 jaar oud, was teruggekeerd van een verblijf in de provincies.
Vreemd om haar partner alleen te laten wetende dat hij door een hersenbloeding verlamd was en gebruikmaakte van een rolstoel.
Op 22 mei 2023 werd Yasmina dan ook aangeklaagd wegens niet helpen van een persoon in gevaar, onvrijwillige doodslag en overdracht van verdovende middelen.
Ari Boulogne werd op 18 juli 2023 begraven, bijna twee maanden na zijn dood, vanwege vertragingen bij het onderzoek naar de oorzaken van zijn dood door deskundigen. (diverse bronnen en Wikipedia)
Farah Diba werd in 1938 geboren in de stad Tabriz (Iraans Azerbeidzjan).
Als kind ging ze naar de Italiaanse school en daarna naar de Jeanne d’Arc-school in Teheran, waar ze onder andere vloeiend Frans leerde spreken.
Na haar examen vertrok ze naar Parijs voor een studie architectuur.
In Frankrijk leerde ze de sjah kennen toen ze met een groepje studenten uit haar eigen land werd uitverkoren om de sjah te ontmoeten, die voor een werkbezoek in Frankrijk was.
De sjah, net gescheiden van Soraya, was in die tijd op zoek naar een nieuwe vrouw.
Tijdens de zomer van 1959 werd ze uitgenodigd door prinses Shahnaz, de dochter van de sjah uit diens eerste huwelijk.
Ook de sjah kwam die middag ‘toevallig’ langs, en zo ontstond er een zorgvuldig georkestreerde relatie tussen Farah en de sjah.
Gisteren nog vandaag
Terug in Frankrijk voor haar studies kreeg de wereld te horen dat de sjah haar op 14 oktober 1959 ten huwelijk vroeg.
Op 21 december van datzelfde jaar werd het huwelijk voltrokken.
Vanaf dan was de pers in Parijs overal aanwezig om haar doen en laten te volgen.
Zoals ook een opera bezoek in Parijs en dit om de opera Carmen van Georges Bizet te zien.
Farah Diba kreeg vier kinderen met de sjah: twee zoons (Reza en Ali Reza) en twee dochters (Farahnaz en Leila).
Toen de sjah in 1979 vanwege de Iraanse revolutie zich genoodzaakt zag het land te verlaten, gingen Farah Diba en zijn kinderen met hem mee. Farah bleef de afgezette sjah trouw tot zijn dood in Caïro in 1980.
Na de dood van de sjah gaf de Egyptische president Sadat de keizerin en haar kinderen toestemming in een paleis in Caïro te verblijven.
Na de moord op Sadat in oktober 1981 verliet ze Egypte.
De Amerikaanse president Ronald Reagan liet Farah weten dat ze welkom was in Amerika. In eerste instantie vestigde Farah zich in Williamstown (Massachusetts).
Later kocht ze een huis in Greenwich (Connecticut). Na de dood van haar dochter Leila in 2001 kocht ze een kleiner huis in Potomac (Maryland), nabij Washington D.C., om zo dichter bij haar zoon en kleinkinderen te zijn.
De voormalige keizerin verdeelt haar tijd sindsdien tussen Washington, New York, Parijs en Caïro.
In 2003 bracht ze een boek uit over haar herinneringen aan Perzië en haar ballingschap.
Op 10 juni 2001 overleed haar dochter Leila aan een overdosis slaapmiddelen.
Op 4 januari 2011 pleegde een van haar zoons, Ali Reza, zelfmoord.(Diverse bronnen en Wikipedia)
Toen gisteren nog vandaag was 