60 jaar geleden, te gast in de kerk Madonna del Ghisallo, de Madonna van de wielrenners.

De kerk van Madonna del Ghisallo is een heiligdom dat gewijd is aan de beschermheilige van de wielrenners.

Het ligt op de top van een heuvel in de buurt van het Comomeer, in de Italiaanse regio Lombardije.

De geschiedenis van deze kerk gaat terug tot de 17e eeuw, toen een lokale edelman, graaf Ghisallo, werd aangevallen door struikrovers en zijn toevlucht zocht bij een beeld van de Maagd Maria.

Hij beloofde haar een kapel te bouwen als hij gered werd.

Zijn gebed werd verhoord en hij hield zich aan zijn belofte. In 1949 werd Madonna del Ghisallo officieel uitgeroepen tot de patrones van de wielrenners door paus Pius XII. Sindsdien is de kerk een bedevaartsoord geworden voor fietsliefhebbers van over de hele wereld.

De kerk herbergt een museum met talrijke memorabilia en relikwieën uit de geschiedenis van het wielrennen, zoals fietsen, truien, medailles en foto’s van beroemde kampioenen.

Onder de meest opvallende stukken zijn de fietsen waarmee Fausto Coppi en Gino Bartali de Tour de France wonnen, de fiets waarmee Eddy Merckx het werelduurrecord vestigde, en de fiets waarmee Fabio Casartelli verongelukte tijdens de Ronde van Frankrijk van 1995 (Panorama 10 december 1963).

60 jaar geleden, Sinterklaas, Goedheilige man en de intocht van de vrijers en vrijsters te Sint-Niklaas Nieuwkerken-Waas (Taptoe 30 november 1963)

Een bijzonder gebruik op de Sinterklaas Markten in Vlaanderen was het geven van een speculaasvrijer.

Dat was een grote speculaaspop die met goudpapier en suikerglazuur versierd was.

Deze poppen kon je aan iemand geven als liefdesbetuiging. Nam het meisje de koek aan van haar potentiële vrijer dan was er al veel gewonnen.

Meestal werd de verliefde jongeling enkele dagen later, na kerktijd op de koffie uitgenodigd.

Kreeg de jongen dan het hoofd van de koekvrijer, dan zat hij “gebakken”.

Brak het meisje echter de benen van de koek af, dan kon de jongen “de benen nemen”(Taptoe 30 november 1963).

Te gast bij de De Belgische voetballer André Piters(Panorama november 1963).

André Piters maakte in de jaren zestig en zeventig furore als aanvaller bij Standard Luik en de nationale ploeg.

Hij won samen zijn club de Belgische kampioenschappen van 1958 en 1961) en ook één maal de Beker van België in 1954.

Hij stond bekend om zijn harde, maar faire spel, zijn leiderschap en zijn tactisch inzicht.

Piters overleed in 2014 op 83-jarige leeftijd na een slepende ziekte.