Vandaag, 58 jaar geleden: het tragische verlies van Roy Orbisons zonen

Op 14 september is het 58 jaar geleden dat het leven van Roy Orbison op tragische wijze voorgoed veranderde.

Op die dag in 1968 werd zijn woning in Hendersonville, Tennessee, volledig in de as gelegd door een verwoestende brand.

De zanger bevond zich op dat moment in Engeland voor een tournee, terwijl zijn drie zonen bij zijn ouders logeerden die op de kinderen pasten.

Bij de uitslaande brand kwamen twee van zijn zonen om het leven: de 11-jarige Roy Dewayne en de 6-jarige Anthony.

Zijn jongste zoon, de toen driejarige Wesley, overleefde de ramp doordat zijn grootouders hem tijdig uit de vlammenzee konden redden.

Het vuur ontstond in de middag en greep door de constructie van het huis en de aanwezige materialen razendsnel om zich heen, waardoor de hulpdiensten helaas machteloos stonden.

De woning aan het Old Hickory Lake op Caudill Drive was daarna niet meer dan een ruïne.

Zijn goede vriend en buurman Johnny Cash was diep geraakt door het drama.

Hij besloot het terrein op te kopen om het een waardige bestemming te geven en liet er een boomgaard aanplanten als een blijvend, levend monument ter nagedachtenis aan de overleden kinderen.

In Dreams is een van de meest iconische nummers van Roy Orbison en het gaat, zoals de titel al doet vermoeden, over de droomwereld waarin de zanger zich terugtrekt om zijn geliefde te zien nadat de relatie is beëindigd of de geliefde is vertrokken.

Het lied beschrijft een proces van dagdromen dat begint zodra de zanger gaat slapen.

In die droomwereld is zijn geliefde nog bij hem, praten ze samen en is alles zoals het vroeger was.

Het contrast tussen de droom en de harde werkelijkheid staat centraal: de zanger geniet intens van de droom, maar wordt elke ochtend wakker met de pijnlijke realisatie dat hij alleen is en dat zijn geliefde hem heeft verlaten.

Het nummer staat bekend om de ongebruikelijke structuur, die meer aanvoelt als een operastuk dan als een standaard popliedje.

Het begint bijna als een slaapliedje, bouwt in tempo op en bereikt een emotioneel hoogtepunt wanneer hij wakker wordt en de realiteit onder ogen moet zien.

Het legt op een zeer gevoelige manier de kwetsbaarheid van een gebroken hart vast, waarin de grens tussen verlangen, herinnering en verdriet volledig vervaagt.

Ondanks dat het nummer al uit 1963 stamt en dus van voor de familieramp in 1968 is, wordt de tekst door veel luisteraars vaak gelinkt aan de latere tragiek in het leven van Orbison.

De sfeer van het nummer sluit naadloos aan bij de melancholie die zijn gehele carrière kenmerkte.

Wesley Orbison, geboren op 13 mei 1965, heeft de muziek van zijn vader altijd als een belangrijke rode draad in zijn leven behouden.

Hij is zelf actief als songwriter en gitarist en schreef onder meer mee aan het nummer The Only One, dat verscheen op het succesvolle postume album Mystery Girl.

Tegenwoordig woont en werkt Wesley in Nashville, waar hij zich samen met zijn halfbroers Roy Jr. en Alex, die uit het tweede huwelijk van zijn vader werden geboren, inzet voor het beheer van het omvangrijke muzikale erfgoed van Roy Orbison.

Een kerstboodschap uit 1963, het jaar waarin de wereld op de rand van een nucleaire oorlog stond.

Een boodschap die nog steeds actueel is, want de vrede op aarde is nog ver te zoeken.

Hoe kunnen we de boodschap van kerst, de boodschap van liefde en hoop, levend houden in een wereld vol conflicten en geweld?

Hoe kunnen we elkaar respecteren en waarderen, ongeacht onze verschillen en overtuigingen?

Hoe kunnen we samenwerken aan een betere toekomst voor onszelf en onze kinderen?

Dit zijn de vragen die we ons moeten stellen, niet alleen met kerst, maar elke dag van het jaar.

Laten we ons inzetten voor de vrede op aarde, en laten we elkaar een zalig kerstfeest wensen.

Gisteren nog vandaag

Dit jaar, is het ook al 60 jaar geleden dat het album A Christmas Gift For You van Phil Spector uitgebracht werd.

Aan A Christmas Gift For You heeft Phil Spector in de zomer van 1963 met zijn artiesten gewerkt in de Gold Star Recording Studio in Hollywood.

Op het album staan onder meer de volgende nummers: White Christmas door Darlene Love, Frosty The Snowman door The Ronettes, Santa Claus Is Coming To Town door The Crystals en Here Comes Santa Claus door Bob B. Soxx & The Blue Jeans.

Jack Nitzsche tekent voor de arrangementen.

Larry Levine doet de techniek en Phil Spector is verantwoordelijk voor de algehele productie.

Het album bereikte toen de dertiende plaats in Billboard Albumlijst.

Presentatrice en zangeres Jo Leemans in de Panorama 10 december 1963

Jo Leemans werd geboren als Josephine Leemans-Verbustel in 1927 en had een moeilijke jeugd door haar zwakke gezondheid.

Ze kreeg kinderverlamming toen ze drie jaar oud was en moest later haar muziekopleiding stopzetten door een nieuwe aanval van polio.

Ze trouwde met acteur Marc Leemans.

Dankzij de contacten van haar man, kon ze aan de slag gaan als zangeres bij de radio,, waar ze werkte met bekende orkestleiders als Francis Bay en Fernand Terby.

Ze zong zowel in het Nederlands als in het Frans en het Engels en had hits met nummers als Que Sera, Sera, Heel Mijn Hart, Diep in mijn hart en Lazarella.

Ze werd ook wel de Vlaamse Doris Day genoemd.

In 1970 ging ze scheiden van haar man Marc Leemans, met wie ze sinds 1953 getrouwd was.

Door de scheiding kreeg ze steeds meer last van astma en stress.

Op advies van haar dokter verhuisde ze naar Spanje, waar ze een nieuw leven begon met haar nieuwe vriend Ivan.

Ze woonde in Benidorm en werkte er als gerante van een nachtclub, The Brussels, waar ze twee keer per week ook een optreden deed voor haar fans.

Ze bleef in Benidorm tot 1990 en kwam toen terug naar Vlaanderen.

In 1998 bracht ze haar biografie uit in boekvorm met als titel de vlucht terug.

In 2001 werd ze samen met Will Ferdy opgenomen in de Radio 2 eregalerij voor een leven vol muziek.

Verleden jaar, toen ze 95 jaar oud was, gaf ze een interview in het Dag Allemaal, waar ze verklaarde dat ze dagelijks geniet van een glaasje Cave.

Ook vertelde ze dat één van de medebewoners uit het rusthuis waar ze verblijf, de weduwe is van haar ex-man.

Over haar ex-man zei ze toen trouwens dat Marc Leemans haar nooit had bedrogen. Maar dat zij het was die een scheve schaats reed.

Gisteren nog vandaag

60 jaar geleden, de Franse film La bonne soupe met in de hoofdrol Annie Girardot.

De Franse film La bonne soupe, een komedie over een vrouw die terugkijkt op haar liefdesleven.

Annie Girardot speelde de hoofdrol van Marie-Paule, een voormalige prostituee die nu een restaurant runt.

De film werd geregisseerd door Robert Thomas en was gebaseerd op de roman van Félicien Marceau, die ook het scenario schreef.

De film was een succes bij het publiek en de critici, en leverde Girardot een nominatie op voor de BAFTA Award voor beste buitenlandse actrice.

60 jaar geleden, te gast bij Antwerpenaar Peter De Maerel in New York.

Peter De Maerel was een van de belangrijkste figuren in de Belgische culturele diplomatie in de twintigste eeuw.

Hij speelde een cruciale rol in de organisatie en promotie van de wereldtentoonstelling in Brussel in 1958, waar hij als adviseur optrad.

Daarna werd hij directeur van het Belgisch Bureau voor Toerisme in New York, waar hij de schoonheid en diversiteit van zijn land aan het Amerikaanse publiek voorstelde.

Hij werkte ook nauw samen met Sabena, de nationale luchtvaartmaatschappij, om het toerisme naar België te stimuleren.

Peter De Maerel had een passie voor kunst en literatuur, en was bevriend met enkele van de meest vooraanstaande Belgische kunstenaars en schrijvers die in Amerika woonden of werkten.

Hij was een van de oprichters van de American Belgian Art Foundation, samen met Harry Torczyner, een advocaat en kunstcriticus die een indrukwekkende collectie moderne kunst bezat, waaronder werken van Magritte, Chagall, Balthus en Bacon.

Torczyner schreef ook een boek over zijn vriendschap met Magritte, getiteld Magritte/Torczyner letters between friends.

Hij overleed in 1998 in New York.

Een andere goede vriend van Peter De Maerel was Albert Goris, beter bekend onder zijn pseudoniem Marnix Gijsen.

Hij was een schrijver en diplomaat, die tijdens de Tweede Wereldoorlog naar Amerika vluchtte als vertegenwoordiger van het Belgisch paviljoen op de wereldtentoonstelling van New York in 1939-1940.

Hij bleef daar tot 1964, eerst als directeur, daarna als Belgisch Commissaris voor Informatie.

Hij verzorgde ook elke zaterdagavond een radioprogramma op de BRT, genaamd De Stem uit Amerika.

In 1959 werd hij benoemd tot cultureel attaché en in 1964 tot ambassadeur.

Hij keerde terug naar België in 1964, en woonde in Elsene tot zijn dood in 1984.

De schrijver werd in 1975 door de Belgische koning tot baron benoemd, een erfelijke titel die alleen aan hem toebehoorde.

Zijn wapenschild droeg de spreuk “Qui transtulit, sustinet”: wie verplant is, bloeit toch voort.

Hij had geen nakomelingen uit zijn twee huwelijken, dus met zijn dood eindigde ook zijn adellijke lijn.

Marnix Gijsen onderhield een hechte vriendschap met Marc Galle, een politicus van de SP, die hem weer in contact bracht met Maria Magdalena (‘Leentje’) Bambust, met wie hij vijftien jaar in New York had samengeleefd en met wie hij in 1976 trouwde.

Op zijn sterfbed in 1984 zou Gijsen aan Galle gevraagd hebben om na zijn heengaan voor zijn weduwe te zorgen.

Galle kreeg ook de opdracht om het vermogen en het literaire archief van de overleden schrijver als een goede rentmeester te beheren.

In 2000 spande de familie van Leentje Bambust een rechtszaak aan tegen Galle wegens misbruik van vertrouwen en verduistering van 2,5 miljoen euro en twee schilderijen van René Magritte.

De strafzaak werd echter stopgezet door het overlijden van Galle in maart 2007.

Marnix Gijsen stierf op 29 september 1984 op 84-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Leuven.

Hij werd begraven op het Schoonselhof in Antwerpen.

60 jaar geleden, reclame voor vulpen Special van het merk Lamy.

Lamy is een Duits merk van schrijfwaren dat in 1930 werd opgericht door Josef Lamy.

Het bedrijf staat bekend om zijn innovatieve en functionele ontwerpen, die vaak worden geïnspireerd door de Bauhaus-stijl.

Lamy produceert vooral vulpennen, balpennen, rollerballs en potloden, maar ook inkt, vullingen en accessoires.

Lamy heeft een groot marktaandeel in Europa en is ook populair in Azië en Noord-Amerika.

Lamy heeft verschillende prijzen gewonnen voor zijn producten, zoals de Red Dot Design Award, de iF Design Award en de German Design Award.

Lamy staat ook bekend om zijn samenwerkingen met beroemde ontwerpers, zoals Richard Sapper, Naoto Fukasawa en Jasper Morrison.