Deze week 53 jaar geleden bereikte het nummer Popcorn, en dat zowel voor de groepen Hot Butter en The Anarchic System, de eerste plaats in de BRT Top 30, een positie die twee weken werd vastgehouden.

De componist van deze instrumentale klassieker is Gershon Kingsley, geboren als Götz Gustav Ksinski op 28 oktober 1922 in het Duitse Bochum.

Vanwege zijn joodse vader en de verslechterende politieke toestand in Duitsland, vertrok hij in 1938 als 15-jarige alleen naar Palestina.

Daar studeerde hij aan het Conservatorium van Jeruzalem en was hij lid van de zionistisch-Joodse paramilitaire organisatie Haganah.

Pas acht jaar later zou hij zijn ouders terugzien in Amerika.

Samen met zijn vriend Jean-Jacques Perrey richtte hij de popgroep The Perrey-Kingsley op.

Ze brachten in 1966 hun eerste lp ‘The In Sound from Way Out’ uit, een jaar later gevolgd door ‘Kaleidoscopic Vibrations, Spotlight on the Moog’.

Daarna ging Kingsley solo en bracht in 1969 zijn album ‘Music to Moog By’ uit.

Op deze lp stonden naast covers ook eigen nummers, waaronder het voor zijn Moog synthesizer geschreven Popcorn.

Drie jaar later werd het nummer gecoverd door diverse artiesten, waaronder Hot Butter, het Pop Corn Orchestra met een jonge Jean-Michel Jarre, en Anarchic System.

Deze laatste groep was opgericht door Olivier Toussaint en Paul de Senneville, die we ook kennen van hun hit Dolannes Melodie en als componist van Ballade Pour Adeline.

Zowel in Vlaanderen als in Nederland behaalden de versies van Anarchic System en Hot Butter de eerste plaats in de hitparade.

Kingsley schreef ook veel muziek voor films en tv-series, waaronder nog in 2009 voor de film Silent Night, Bloody Night. Hij overleed op 10 december 2019 op 97-jarige leeftijd in Manhattan, New York.

De geschiedenis van het Duitse Tv-programma Musikladen en zijn al even beruchte gogo-danseressen.

Op 13 december 1972 ging “Musikladen” van start, met optredens van onder meer Lyndsey de Paul en Slade. Uschi Nerke en Manfred Sexauer presenteerden de show, die al snel een groot succes werd in West-Duitsland.

De slogan “Optreden in ‘Musikladen’ betekent een hit” bleek waar, want al snel volgden grote namen als Roxy Music, Abba, Suzi Quatro, The Doobie Brothers, Randy Newman, Van Morrison en The Kinks.

Vanaf het midden van de jaren zeventig verschoof de focus van het programma naar een meer commerciële aanpak.

Dit opende de deuren voor vele Nederlandse artiesten, waaronder George Baker Selection, Pussycat, BZN en Long Tall Ernie & The Shakers, waardoor ook in Vlaanderen de interesse in “Musikladen” toenam.

De opkomst van disco bracht Europese artiesten als Boney M., Baccara, Eruption, La Belle Epoque en Amanda Lear naar de show.

In mei 1977 werd de kenmerkende begintune van “Musikladen” geïntroduceerd, gebaseerd op “A Touch of Velvet – A String of Brass” van The Mood Mosaic.

Tijdens deze tune toonden gogo-danseressen de gastenlijst op grote borden.

Deze danseressen kregen een steeds prominentere rol in het programma, zowel als achtergronddecoratie tijdens liveoptredens als in speciale danssegmenten.

Soms was hun optreden meer dan wat de toenmalige norm toeliet, met als bekendste voorbeeld de hit “Let’s All Chant” van de Michael Zager Band.

In een terugblik in 2012 merkte mediawebsite Wunschliste op dat het een “klein televisiewonder” was dat deze danseressen destijds door de censuur kwamen.

De toenmalige seksuele vrijheid speelde hier ongetwijfeld een rol in. Anderen waren verbaasd dat dit op de “serieuze” zender ARD te zien was, bekend van het journalistieke “Tagesschau”.

De afnemende populariteit van disco, de verschillende presentatiewisseling en de opkomst van MTV betekenden het einde voor “Musikladen”.

In november 1984 viel het doek definitief. Voor veel vijftigplussers bleef het programma echter een dierbare herinnering.

Meer dan 50 jaar geleden, Sounds Of The 70’s Orchestra met hun album Songs Of The Seventies (1972)

De arrangementen zijn geschreven door componist William Loose. Helaas ook al overleden op 22 februari in 1991.

Deze lp is uitgebracht door Realistic, één van de merken van RadioShack.

Een van de quadrafonische systemen die Realistic ontwikkelde, was Quatravox, dat vier kanalen synthetiseerde uit stereo-opnamen.

Het maakte gebruik van Hafler-circuits om de geluiden te isoleren die 180 ° uit fase waren met de hoofdmicrofoons, zoals de galm van de studio of het applaus van het publiek.

Deze geluiden werden vervolgens naar de achterste luidsprekers gestuurd, waardoor een ruimtelijk effect ontstond dat meer scheiding bood dan gewoon stereogeluid.