Lammers debuteert als regerend Europees Formule 3 kampioen in 1979 op 22-jarige leeftijd in de Formule 1.

Zijn beste resultaat in 1979 in een race is zijn 9e plaats op Montréal.

In 1980 rijdt Lammers in de ATS-Ford naar de vierde startplaats voor de Grand Prix van Amerika op Long Beach, echter na 100 meter racen is het in Amerika over voor Lammers door een gebroken steekas.

Later dat seizoen moet Lammers plaatsmaken voor de weer fitte Marc Surer en gaat nog rijden voor Ensign, maar omdat hij daar in een slechte auto rijdt, kan hij zich slechts drie keer kwalificeren voor de race.

In 1981 komt Lammers bij hetzelfde team niet echt uit de verf en ziet in San Marino ineens een nieuwe teamgenoot aan zijn zijde – ABBA-drummer Slim Borgudd – die later ook het kopmanschap bij het team zal overnemen, waarna Lammers het veld moet ruimen.

Hij keert tijdens de Grand Prix van België terug in de Formule 1, maar stapt noodgedwongen opnieuw in een kansloze auto.

In het turbulente jaar 1982 lijkt Lammers’ carrière een nieuwe wending te krijgen als Renault-rijder Alain Prost zich bij een crash op Monaco blesseert.

De eventuele vervanging van de Fransman door Lammers vindt geen doorgang als deze in Detroit met zijn Theodore in de muur smakt en daarbij zelf een duim breekt. Lammers rijdt dat jaar op Zandvoort zijn laatste Grand Prix.

In 1992 gebeurt iets unieks: Lammers’ comeback in de Formule 1, tien jaar na zijn laatste Grand Prix.

Dat is nog steeds een absoluut record in de Formule 1. Twee dagen voor de eerste race van het F1 seizoen van 1993 raakt het noodlijdende March-team in de problemen als Ilmor weigert het team motoren te leveren.

Lammers staat langs de kant en het team gaat uiteindelijk failliet.

Niet langer bereid om met een slechte auto in de Formule 1 te rijden, stapte Lammers in 1983 over op de Sportcars.

Op Le Mans schrijft hij 1988 samen met Andy Wallace en Johnny Dumfries racehistorie: hij zit 13 van de 24 uur achter het stuur, verslaat de sinds 1982 ongeslagen Porsches en weet de SilkCut Jaguar ondanks een kapotte versnellingsbak als eerste over de finish te brengen.

Het is de eerste overwinning voor Jaguar sinds 1957. Lammers wordt in Engeland dan ook ontvangen op het paleis en krijgt, net als Enzo Ferrari en Juan Manuel Fangio, de zelden aan buitenlanders uitgereikte titel Honorary Member of the BRDC.

In 1999 begint Lammers zijn eigen Sportcars-team: Racing for Holland. In 2002 en 2003 wint hij, samen met zijn protegé Val Hillebrand, met zijn eigen team de FIA Awards voor zijn wereldtitels in het sportwagen kampioenschap.

In 2008 zal Racing for Holland niet meedoen aan het wereldkampioenschap sportscars en zich volledig richten op de A1GP.

In 2011 staat Lammers opnieuw aan de start van de 24 uur van Le Mans.

Hij racet voor Hope Racing met de experimentele Oreca Swiss HY Tech-Hybrid, de eerste hybride raceauto tijdens de 24 uurs race. De auto valt na 20 ronden uit.

Lammers is tot nu toe 21 keer gestart aan de 24 uur van Le Mans en hoort daarbij tot de veteranen, hij staat achtste in de lijst met coureurs die het vaakst deelnamen. (Diverse bronnen, Wikipedia en Foto 1 1979 en samen met zijn mama en Foto 3 zijn ouders)