In de herfst van 1975, nu vijftig jaar geleden, maakten Vlaanderen en Nederland kennis met Natalie Cole, de getalenteerde dochter van de legendarische zanger Nat King Cole.

Ze brak door met haar debuutsingle ‘This Will Be’, een nummer afkomstig van haar eerste album ‘Inseparable’.

Achter de schermen waren Chuck Jackson en Coles toenmalige partner Marvin Yancy de drijvende krachten.

Zij schreven niet alleen alle nummers voor het album, inclusief de hitsingle, maar namen ook de arrangementen en de productie voor hun rekening.

De single deed het goed in de hitlijsten: in Vlaanderen bereikte ‘This Will Be’ de vijfde plaats in de BRT Top 30, terwijl het in Nederland tot de zestiende plek in de Top 40 schopte.

De professionele samenwerking tussen Cole en Yancy bloeide al snel uit tot een persoonlijke relatie.

Op 31 juli 1976 trouwde de zangeres met Marvin Yancy, die naast producer ook een voormalig lid was van de R&B-groep The Independents en een gewijde baptistenpredikant.

Onder zijn invloed werd Cole een vrome baptist. Samen kregen ze een zoon, Robert Adam “Robbie” Yancy, die later als muzikant met zijn moeder op tournee zou gaan.

Helaas was hun huwelijk geen lang leven beschoren; het koppel scheidde in 1980.

Het gezin werd echter getroffen door een reeks van tragedies.

Marvin Yancy overleed amper vijf jaar na de scheiding, in 1985, aan een hartaanval op de jonge leeftijd van 34 jaar.

Dertig jaar later, in 2015, overleed Natalie Cole zelf op 65-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Los Angeles.

Het noodlot sloeg opnieuw toe in 2017, toen hun zoon Robbie op 39-jarige leeftijd stierf, net als zijn vader aan een hartaanval.

35 jaar geleden, Whitney Houston met haar nummer Where Do Broken Hearts Go (Poster Joepie 16 oktober 1988)

Het nummer Where Do Broken Hearts Go werd uitgebracht als de vierde single van haar tweede studioalbum Whitney.

Het nummer werd geschreven door Frank Wildhorn en Chuck Jackson en geproduceerd door Narada Michael Walden.

Het nummer was een groot succes en bereikte de eerste plaats in de Billboard Hot 100, waarmee het Houston’s zevende opeenvolgende nummer één single werd in de Billboard Hot 100, een record dat nog steeds standhoudt.

In Vlaanderen was de single goed voor tweeëntwintigste plaats in de Brt Top 30. In Nederland bereikte het nummer niet de Top 40.

Het nummer was ook te vinden op het album Whitney: The Greatest Hits uit 2000.