Precies vijftig jaar geleden maakte de Vlaamse formatie Trinity haar debuut in de Joepie Top 50 met de hit 002-345-709 (That’s My Number).

Deze discoklassieker bleek een schot in de roos en bestormde de hitlijsten in zowel België als Nederland.

Zo behaalde de groep een indrukwekkende tweede plaats in de Belgische Radio 2 Top 30, terwijl het nummer in Nederland doorstootte naar de vierde positie in de Nationale Hitparade en de achtste plek in de Top 40.

Het trio achter dit succes bestond uit Sofie Verbruggen, simpelweg bekend als Sofie, en de muzikanten Fred Bekky en Bob Bobbot.

De twee mannen, die eigenlijk Fred Beeckmans en Bob Baelemans heetten, waren bekende gezichten in de muziekwereld.

Na het uiteenvallen van hun eerdere band The Pebbles besloten zij samen met Sofie een nieuwe weg in te slaan met de oprichting van Trinity.

Hoewel Fred Bekky inmiddels helaas is overleden, leeft de muzikale erfenis van de groep nog altijd voort.

Gisteren nog vandaag

De Belgische formatie Trinity scoorde in 1977 een opvallende hit met het nummer Drop, Drop, Drop.

De compositie was het resultaat van de samenwerking tussen Fred Bekky, de artiestennaam van Fred Beeckmans, en Bob Bobbot, ook wel bekend als Bob Baelemans.

Met dit lied waagde de groep hun kans tijdens de Belgische preselecties voor het Eurovisiesongfestival van dat jaar. Hoewel hun inzending een sterke indruk maakte, slaagden ze er net niet in om de overwinning binnen te slepen.

Ze moesten de eer laten aan Dream Express, de groep waar overigens voormalig Pebbles-lid Luc Smets deel van uitmaakte.

Ondanks dat Trinity België niet mocht vertegenwoordigen op het Europese podium, kende het nummer in eigen land een succesvol verloop in de hitlijsten.

De single wist op te klimmen naar een verdienstelijke twaalfde plaats in de toenmalige BRT Top 30.

In Nederland verliep het succes wat moeizamer; daar bleef de plaat steken in de Tipparade en bereikte deze de officiële verkooplijsten niet. Toch blijft Drop, Drop, Drop een memorabel onderdeel van de Belgische popgeschiedenis uit de late jaren zeventig.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Vandaag is het ook al negen jaar geleden dat de Britse zangeres Lynsey de Paul is overleden.

Lynsey De Paul trouwde nooit en was een bewuste zelfstandige vrouw.

Haar bedpartners waren vaak beroemde mannen zoals Ringo Starr, Sean Connery, Bernie Taupin, Dudley Moore…..

Gisteren nog vandaag

Ze schreef ook de hit Storm in a teacup voor The Fortunes en in 1972 had ze zelf een grote hit met het nummer Sugar me.

Ook daarna scoorde ze nog hits zoals Won’t somebody dance with me en No honestly.

In 1977 nam ze deel aan het Eurovisiesongfestival met het nummer Rock Bottom en dit samen met Mike Moran.

Gisteren nog vandaag

Later werd ze ook producer, speelde ze in musicals, nam ze interviews af voor televisie.

Gisteren nog vandaag

Ze overleed op 1 oktober 2014 op 66-jarige leeftijd, volgens de BBC vermoedelijk aan de gevolgen van een hersenbloeding.

Vandaag is het ook al acht jaar geleden dat Lynsey de Paul is overleden.

Lynsey De Paul (echte naam Lynsey Monckton Rubin), zij trouwde nooit en was een bewuste zelfstandige vrouw en een veggie.

Haar bedpartners waren vaak beroemde mannen zoals Ringo Starr, Sean Connery, Bernie Taupin, Dudley Moore…..

Ze schreef ook de hit Storm in a teacup voor The Fortunes en in 1972 had ze zelf een grote hit met het nummer Sugar me.

Ook daarna scoorde ze nog hits zoals Won’t somebody dance with me en No honestly.

In 1977 nam ze deel aan het Eurovisiesongfestival met het nummer Rock Bottom en dit in duo met Mike Moran.

Later werd ze ook producer, speelde ze in musicals, nam ze interviews af en werkte voor televisie.

De zangeres overleed in een Londens ziekenhuis na een hersenbloeding.

40 jaar geleden, thuis bij Lynsey De Paul (Joepie 16 augustus 1981)

40 jaar geleden, Ringo Starr en Lynsey de Paul in de Joepie van 22 januari 1979)

Vandaag is het ook al acht jaar geleden dat Lynsey de Paul is overleden.

45 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zakenman Adriaan Van Landschoot (De Post 13 maart 1977)

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag


Gisteren nog vandaag

45 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zakenman Adriaan Van Landschoot (De Post 13 maart 1977)
45 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse zakenman Adriaan Van Landschoot (De Post 13 maart 1977)

Gisteren nog vandaag

Vijftig jaar geleden: Dream Express klaar voor de wereld met Track One.

In de nazomer van 1976 nam de internationale carrière van Luc Smets en zijn groep Dream Express een grote vlucht.

Na een geslaagd optreden op de Britse televisie tekende het Antwerpse viertal een contract voor een concertreeks van twee weken in het befaamde London Palladium, een van de meest prestigieuze zalen van de Britse hoofdstad.

Tegelijkertijd begonnen de voorbereidingen voor hun tweede langspeelplaat, waarbij Luc Smets artistieke ondersteuning kreeg van de Amerikaanse topproducer Randy Edelman, die eerder al successen had geboekt met opnames voor The Carpenters.

Platenmaatschappij EMI in Londen investeerde destijds aanzienlijke middelen in de groep.

Het enorme vertrouwen in de formatie bleek onder meer uit het hoesontwerp voor hun eerste internationale album, Track One.

Daarvoor wist de maatschappij de rechten te bemachtigen van het Art Institute of Chicago om het surrealistische meesterwerk La Durée poignardée, internationaal bekend als Time Transfixed, van René Magritte te gebruiken.

Op de voorzijde prijkte het schilderij met de stoomtrein die uit de schouw tevoorschijn komt, terwijl op de achterkant de groepsleden Stella, Patricia, Bianca en Luc te zien waren, die als het ware ontsnapten aan de verbeelding van de Brusselse schilder.

Luc Smets reageerde destijds overdonderd op het gebaar van de platenfirma, wat de groep extra motivatie gaf om internationaal door te breken.

Het debuutalbum werd in Groot-Brittannië bijzonder warm onthaald.

De vakpers sprak vol lof over de release en toonaangevende publicaties zoals Billboard prezen de productie als uitstekend geconstrueerde soulmuziek met het potentieel om de Britse hitlijsten te bestormen.

Met die lovende reacties leek voor Dream Express niet alleen de Europese markt open te liggen, maar ontstonden er ook mooie kansen op grote muziekmarkten zoals de Verenigde Staten en Japan.

De muzikale trein was in 1976 definitief vertrokken om uit te groeien tot een trans-Atlantisch succes.

Een jaar later waagde de groep haar kans in Eurosong.

Door die preselectie te winnen, veroverden ze meteen een ticket om België te vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival van 1977.

Die editie kende de nodige hindernissen: het festival werd wegens een staking van het technisch televisiepersoneel uitgesteld van 2 april naar 7 mei.

Bovendien werd de vrije taalkeuze na drie jaar weer afgeschaft, wat betekende dat deelnemende landen opnieuw verplicht in hun eigen landstaal moesten aantreden.

België en Duitsland kregen echter een uitzondering en mochten toch in het Engels zingen, omdat ze hun inzendingen al hadden ingediend voordat de reglementswijziging werd doorgevoerd.

Uiteindelijk eindigde België op een verdienstelijke zevende plaats, terwijl Frankrijk de overwinning binnenhaalde dankzij zangeres Marie Myriam met het nummer L’oiseau et l’enfant.

Weer een jaar later, op 23 augustus 1978, nam de groep deel aan het bekende festival in het Poolse Sopot.

Daar wist Dream Express opnieuw internationaal indruk te maken en behaalden ze de overwinning met het nummer Just Wanna Dance with You.