Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Russell had zeven broers en zussen.
Ze ging naar een katholieke school en studeerde drama op de universiteit.
Russell begon in 1934 in films te spelen en had tegenspelers zoals Joan Crawford en Jean Harlow.
Vanaf 1953 ging ze ook op Broadway acteren.
Op 25 oktober 1941 trouwde ze met Frederick Brisson. Ze kregen een zoon, Lance.
Ze stierf op 69-jarige leeftijd aan borstkanker.
De film is geregisseerd door platenbaas Dave Robinson van het Stiff-label waar Madness destijds onder contract stond.
De opnamen vonden plaats in maart en april 1981 in de Pathway-studio en op diverse locaties in Camden Town waar de film op 14 oktober in première ging.
Take It or Leave It was echter in een beperkt aantal bioscopen te zien en werd geen kassucces.
De film werd in 1988 op video uitgebracht en later op dvd met commentaar van Dave Robinson en gitarist Chris Foreman.
In de regie van Paul Collet en Pierre Drouot:
Hoofdrolspeelster Willeke van Ammelrooy zorgde ervoor dat haar man Leendert Janzee een kleine rol kreeg in deze film.
In oktober 1972 pleegde hij zelfmoord en liet hij zijn gezin achter.
Met onder meer Willeke van Ammelrooy, Roger Van Hool, Alison Macro, André van den Heuvel, Lo van Hensbergen, Joris Collet, Bert André, Jet Naessens, Martha Dewachter, Hugo Metsers, Cara van Wersch en Annelies Vaes.
Zangeres Ann Christy zong het themalied van deze film.
Muziek geschreven door Roger Mores en Ziggy Roth en de tekst was van Ke Riema. (Diverse bronnen, De Post 5 mei 1971 en Wikipedia)
Stratten heette oorspronkelijk Hoogstraten.
Haar ouders, Simon en Nelly Hoogstraten, waren in 1954 in Nederland getrouwd en emigreerden vervolgens naar Canada.
Ze liet haar achternaam veranderen naar Stratten en trouwde in juni 1979 met haar vriend Paul Snider.
Nadat Snider naaktfoto’s van haar naar de Amerikaanse Playboy stuurde, nodigde het blad haar uit om voor een fotosessie naar Los Angeles te komen.
Ze verscheen in augustus 1979 in Playboy als playmate van de maand en werd door de lezers van het blad verkozen tot playmate van het jaar in 1980.
Stratten werkte ook als bunny in de Playboy-club in Los Angeles en begon een carrière als actrice.
In 1980 kreeg ze de hoofdrol in de sciencefictionparodie Galaxina.
Haar relatie met Paul Snider verslechterde al snel. Snider bleek ziekelijk jaloers en viel haar lastig op de filmset van Galaxina.
Nadat Stratten een relatie begon met de regisseur Peter Bogdanovich huurde hij een privédetective in om haar te volgen. Hugh Hefner adviseerde haar om de relatie met hem te verbreken.
Het stel scheidde en Stratten ging samenwonen met Bogdanovich.
Op 14 augustus werden Stratten en Snider samen dood gevonden in hun voormalige woning in Los Angeles.
Stratten was vermoord door een schot in haar gezicht met een hagelgeweer.
Een autopsie wees uit dat Snider na Stratten was gestorven, wat aanduidde dat Snider Stratten had vermoord en vervolgens zelfmoord had gepleegd.
Bogdanovich had Stratten een rol in zijn film They All Laughed (1981) gegeven.
Na haar dood wilde geen enkele filmstudio de film uitbrengen. Bogdanovich financierde de filmdistributie zelf, maar de film bleek een flop, en Bogdanovich verloor miljoenen dollars.
Hij trouwde later met Strattens zuster, de actrice Louise Stratten.(Diverse bronnen, De Post 25 oktober en Wikipedia)
Het nummer is geschreven door Florence Welch, Taura Stinson, Steph Jones, Nicholas Britell en Jordan Powers.
De muziek komt uit de Disneyfilm “Cruella”.Een akoestische gitaar en bombastische drums zorgen voor een interessante spanningsboog, die plots ontploft in iets euforisch. Florence speelt haar hoge, herkenbare stem perfect uit tot het middelpunt van de belangstelling, waarna “Call me Cruella” groots losbarst.
Zowel in Vlaanderen als in Nederland kwam de single niet verder dan de Tipparade.
Over haar zelf, zei ze ooit het volgende: The only sex symbol Britain has produced since Lady Godiva.
Ze stierf op 4 mei 1984.
In 1947 werd ze de allereerste Miss Italia.
Dankzij deze overwinning kreeg ze de kans om ook als actrice door te breken in de Italiaanse filmwereld met Non c’è pace tra gli ulivi (1950), een neorealistisch drama van Giuseppe De Santis, een van de grootmeesters van het neorealisme.
Bosè is enige tijd verloofd geweest met acteur Walter Chiari.
Na hun breuk ontmoette ze de torero Luis Miguel Dominguín met wie ze in 1955 trouwde.
Daarmee kwam er helaas een einde aan haar prille maar veelbelovende Italiaanse filmcarrière.
Samen hadden ze drie kinderen: de Spaanse zanger en acteur Miguel Bosé, Lucía Dominguín en de actrice Paola Dominguín.
Tussen 1955 en 1960 was ze wel te zien in de Spaanse films Muerte de un ciclista (1955), een indringende kritiek op de bourgeoisie van de Spaanse Staat van Juan Antonio Bardem, en Cela s’appelle l’aurore (1956), een drama van de Spaanse meester Luis Buñuel.
Ook speelde ze in de Franse films Le village magique (1955) en Jean Cocteau’s poëtische biopic Le Testament d’Orphée (1960).
Tussen 1960 en 1968 verdween Bosè helemaal van het witte doek om zich in Spanje te wijden aan haar huwelijk en aan de opvoeding van haar kinderen.
De relatie eindigde in 1968 en dit omdat Dominguín haar voortdurend ontrouw was.
Na haar echtscheiding hernam Bosè haar filmactiviteiten.
In de vroege jaren zeventig werd ze zowel gevraagd voor Spaanse films als voor Italiaanse.
In Italië deden bekende regisseurs als Pier Paolo Pasolin en Vittorio Taviani, Federico Fellini, Liliana Cavani en Mauro Bolognini (twee films) een beroep op haar talent.
Op het einde van de jaren tachtig werkte ze onder meer met Francesco Rosi, Marguerite Duras, Jeanne Moreau, Daniel Schmid en Tonino Cervi.
Bosè overleed in 2020 op 89-jarige leeftijd aan de gevolgen van COVID-19.
Toen gisteren nog vandaag was 