50 jaar geleden, reclame voor de Kangourak van het merk Salik (juli 1976)

Wie in de jaren zeventig of tachtig is opgegroeid, herinnert zich ongetwijfeld nog de schoolreizen of uitstapjes met de jeugdbeweging waarbij één kledingstuk absoluut onmisbaar was.

Rond de middel van zowat elk kind hing toen een handig, opgerold tasje dat bij de minste regenbui kon worden uitgeplooid tot een felgekleurde regenjas.

Dit ingenieuze kledingstuk, dat sterk leek op de Franse K-way, stond bij ons bekend als de kangourak.

Het was de absolute kaskraker van de Belgische zakenman Pierre Salik en zijn gelijknamige kledingbedrijf.

De geschiedenis van het kledingmerk Salik begint feitelijk al vlak na de Tweede Wereldoorlog bij de Joodse handelaar Jacob Salik, de vader van Pierre.

Het bedrijf kende zijn eerste grote successen met de import en verkoop van militaire overschotten van het Amerikaanse leger en begon in de jaren vijftig met de productie van leren en suède kleding.

Toen Pierre Salik in 1964 het roer overnam van zijn overleden vader, zag de jonge ondernemer meteen een gat in de markt.

Hij richtte zijn pijlen op de productie van jeansbroeken en deed dat met succes.

Het opvallende, Amerikaans lijkende woordlogo Salik werd in de jaren zestig in Europa even bekend als Lee Cooper of Levi’s en vormde zowaar een geduchte concurrent voor deze grote merken.

Pierre Salik was niet alleen een gewiekst zakenman, hij begreep ook de kracht van marketing als geen ander.

Om zijn fortuin te maken met de verkoop van jeansbroeken, plaatste hij onder meer grote advertenties in het weekblad Kuifje.

Wie was er immers beter geplaatst om reclame te maken voor stoere jeans dan stripheld Lucky Luke?

Omdat Salik in Brussel heel wat mensen kende, waaronder tekenaar Hergé, haalde hij uit die nauwe band met de stripwereld in de jaren zeventig nog een meesterzet.

Bij de verkoop van de beroemde kangourak-regenjasjes zat telkens een spaarzegel of een zelfklever van Kuifje, Kapitein Haddock of een ander personage uit de reeks.

De tekeningen hiervoor werden vaak speciaal ontworpen door Hergés rechterhand Bob de Moor.

Het zorgde ervoor dat kinderen maar wat graag een nieuwe kangourak wilden, liefst nog in verschillende kleuren, wat de kassa van Salik flink deed rinkelen.

De man achter dit enorme succes, de in 1930 geboren Pierre Salik, was een bijzonder flamboyant figuur in de Brusselse beau monde.

Salik was naar het schijnt een intimus van de afgetreden koning Leopold III, bij wie hij naar verluidt kind aan huis was, en bouwde in de loop der jaren een fabelachtige kunstcollectie op.

Hij verzamelde werken van klinkende namen als Monet en Modigliani, maar had vooral een immense collectie schilderijen van de Belgische surrealist René Magritte.

Tot zijn verzameling behoorde ooit La corde sensible, een doek dat later voor ettelijke miljoenen euro’s onder de hamer ging bij veilinghuis Christie’s.

Salik hield van het luxueuze leven en ontving geregeld bekende politici op zijn buitenverblijf in Knokke, waarbij hij niet verlegen zat om het uitdelen van dure relatiegeschenken.

Ondanks de grote successen met de Salik-jeans en de onvergetelijke kangourak, kende het zakenimperium in de latere decennia ook donkere periodes.

De fabriek in Quaregnon moest eind jaren zeventig de deuren sluiten en latere avonturen in de kledingsector kenden wisselend succes.

Zo eindigde het verhaal van zijn kinderkledingmerk Kid Cool uiteindelijk in een faillissement.

Vanaf de late jaren tachtig tot ver in de jaren negentig en zelfs in de jaren tweeduizend kwam Pierre Salik vaker in het nieuws door aanslepende en dure conflicten met de fiscus en vermeldingen in politiek-juridische dossiers, in plaats van met nieuwe modetrends.

Die jarenlange fiscale geschillen bleven niet zonder gevolgen.

In 2022 verkocht hij noodgedwongen zijn bekende villa in Knokke voor 14 miljoen euro om een miljoenenboete aan de fiscus te kunnen betalen.

Vandaag is het kledingmerk Salik grotendeels uit het straatbeeld verdwenen.

De fabriek in Quaregnon, de plek waar ooit duizenden broeken van de band rolden, is tegenwoordig een meubelzaak.

Toch blijft de naam Salik, en in het bijzonder de felgekleurde kangourak met de Kuifje-stickers, voor velen een iconisch stukje nostalgie.

Het was een tijd waarin een simpel regenjasje in een buideltje volstond om ons als kind op schoolreis een veilig en stoer gevoel te geven.

Pierre Salik is vorig jaar op 17 januari 2025 op 94-jarige leeftijd overleden.

60 jaar geleden, te gast bij onderwijzer Kuifje (Jean-Pierre Talbot, Panorama november 1963)

Jean-Pierre Talbot was 17 jaar oud toen hij als sportmonitor op het strand van Oostende werd opgemerkt door Jacques Van Melkebeke, een vriend en medewerker van Hergé.

Hij leek erg op Kuifje en troostte op dat moment een kind: ‘iets wat Kuifje ook gedaan zou hebben’.

Hij werd voorgesteld aan Hergé en de twee konden het goed vinden.

Talbot kreeg daarop de titelrol in de film Kuifje en het geheim van het Gulden Vlies (1961).

Drie jaar later trad hij opnieuw op in Kuifje en de blauwe sinaasappels.

Een derde Kuifje-film, gepland voor 1967, werd uiteindelijk niet opgenomen.

Talbot heeft daarna nooit meer in een film gespeeld en ook geen poging daartoe gedaan.

Volgens een Belgische documentaire uit 2007 krijgt hij elke maand nog steeds zo’n veertig brieven van fans voor zijn vertolking van Kuifje.

Datzelfde jaar verscheen zijn autobiografie J’étais Tintin au cinéma.

Talbot was van beroep sportleraar.

Hij bracht het tot directeur van een school in zijn geboortestad en ging in 2000 met pensioen.

Hij woont nog altijd in Spa en deed altijd veel aan sport.

In zijn films kwam zijn sportiviteit goed van pas, want hij deed zijn eigen stunts.

In 2011 trad hij voor het eerst sinds het einde van zijn filmcarrière opnieuw op als acteur: hij speelde in een videoclip de rol van een astronaut.

Gisteren nog vandaag

60 jaar geleden, Kuifje en zijn gezellen komen tot leven in de filmstudio

Jean-Pierre Talbot was 17 jaar oud toen hij als sportmonitor op het strand van Oostende werd opgemerkt door Jacques Van Melkebeke, een vriend en medewerker van Hergé.

Hij leek erg op Kuifje en troostte op dat moment een kind: ‘iets wat Kuifje ook gedaan zou hebben’.

Hij werd voorgesteld aan Hergé en de twee konden het goed vinden.

Talbot kreeg daarop de titelrol in de film Kuifje en het geheim van het Gulden Vlies (1961).

Drie jaar later trad hij opnieuw op in Kuifje en de blauwe sinaasappels.

Een derde Kuifje-film, gepland voor 1967, werd uiteindelijk niet opgenomen.

Talbot heeft daarna nooit meer in een film gespeeld en ook geen poging daartoe gedaan.

Volgens een Belgische documentaire uit 2007 krijgt hij elke maand nog steeds zo’n veertig brieven van fans voor zijn vertolking van Kuifje.

Datzelfde jaar verscheen zijn autobiografie J’étais Tintin au cinéma.

Talbot was van beroep sportleraar. Hij bracht het tot directeur van een school in zijn geboortestad en ging in 2000 met pensioen.

Hij woont nog altijd in Spa en deed altijd veel aan sport.

In zijn films kwam zijn sportiviteit goed van pas, want hij deed zijn eigen stunts.

In 2011 trad hij voor het eerst sinds het einde van zijn filmcarrière opnieuw op als acteur: hij speelde in een videoclip de rol van een astronaut.

60 jaar geleden, Kuifje en zijn gezellen komen tot leven in de filmstudio
60 jaar geleden, Kuifje en zijn gezellen komen tot leven in de filmstudio

60 jaar geleden, te Oostende ontdekte Hergé de jonge held van zijn tekenstrips (De Post 11 december 1960)

Jean-Pierre Talbot was 17 jaar oud toen hij als sportmonitor op het strand van Oostende werd opgemerkt door Jacques Van Melkebeke, een vriend en medewerker van Hergé.

Hij leek erg op Kuifje en troostte op dat moment een kind: ‘iets wat Kuifje ook gedaan zou hebben’.

Hij werd voorgesteld aan Hergé en de twee konden het goed vinden.

Talbot kreeg daarop de titelrol in de film Kuifje en het geheim van het Gulden Vlies (1961).

Drie jaar later trad hij opnieuw op in Kuifje en de blauwe sinaasappels.

Een derde Kuifje-film, gepland voor 1967, werd uiteindelijk niet opgenomen.

Talbot heeft daarna nooit meer in een film gespeeld en ook geen poging daartoe gedaan.

Volgens een Belgische documentaire uit 2007 krijgt hij elke maand nog steeds zo’n veertig brieven van fans voor zijn vertolking van Kuifje.

Datzelfde jaar verscheen zijn autobiografie J’étais Tintin au cinéma.

Talbot was van beroep sportleraar.

Hij bracht het tot directeur van een school in zijn geboortestad en ging in 2000 met pensioen.

Hij woont nog altijd in Spa en deed altijd veel aan sport. In zijn films kwam zijn sportiviteit goed van pas, want hij deed zijn eigen stunts.

In 2011 trad hij voor het eerst sinds het einde van zin filmcarrière opnieuw op als acteur: hij speelde in een videoclip de rol van een astronaut.

60 jaar geleden, te Oostende ontdekte Hergé de jonge held van zijn tekenstrips (De Post 11 december 1960)
60 jaar geleden, te Oostende ontdekte Hergé de jonge held van zijn tekenstrips (De Post 11 december 1960)
60 jaar geleden, te Oostende ontdekte Hergé de jonge held van zijn tekenstrips (De Post 11 december 1960)
60 jaar geleden, te Oostende ontdekte Hergé de jonge held van zijn tekenstrips (De Post 11 december 1960)

60 jaar geleden, Kuifje en zijn gezellen komen tot leven in de filmstudio.(Piccolo 30 april 1961)

Jean-Pierre Talbot was 17 jaar oud toen hij als sportmonitor op het strand van Oostende werd opgemerkt door Jacques Van Melkebeke, een vriend en medewerker van Hergé.

Hij leek erg op Kuifje en troostte op dat moment een kind: ‘iets wat Kuifje ook gedaan zou hebben’

. Hij werd voorgesteld aan Hergé en de twee konden het goed vinden.

Talbot kreeg daarop de titelrol in de film Kuifje en het geheim van het Gulden Vlies (1961).

Drie jaar later trad hij opnieuw op in Kuifje en de blauwe sinaasappels. Een derde Kuifje-film, gepland voor 1967, werd uiteindelijk niet opgenomen.

Talbot heeft daarna nooit meer in een film gespeeld en ook geen poging daartoe gedaan.

Volgens een Belgische documentaire uit 2007 krijgt hij elke maand nog steeds zo’n veertig brieven van fans voor zijn vertolking van Kuifje.

Datzelfde jaar verscheen zijn autobiografie J’étais Tintin au cinéma.Talbot was van beroep sportleraar.

Hij bracht het tot directeur van een school in zijn geboortestad en ging in 2000 met pensioen.

Hij woont nog altijd in Spa en deed altijd veel aan sport.

In zijn films kwam zijn sportiviteit goed van pas, want hij deed zijn eigen stunts.

In 2011 trad hij voor het eerst sinds het einde van zijn filmcarrière opnieuw op als acteur: hij speelde in een videoclip de rol van een astronaut.

60 jaar geleden, Kuifje en zijn gezellen komen tot leven in de filmstudio.(Piccolo mei 1961)