40 jaar geleden, Kenny Loggins, een gelukkige Amerikaanse superster.

Kenny Loggins’ carrière begon in 1969, toen hij kortstondig gitaar speelde in de psychedelische rockband The New Improved Electric Prunes.

Al snel bleek zijn talent als liedjesschrijver, in 1970 schreef hij nummers voor The Nitty Gritty Dirt Band, die later als The Dirt Band in 1980 in onze contreien een hit scoorden met het nummer “An American Dream”.

Zijn volgende stap was een succesvolle samenwerking met Jim Messina, een voormalig lid van Poco en Buffalo Springfield.

Als Loggins & Messina werden ze een fenomeen, met maar liefst 16 miljoen verkochte albums waren ze het succesvolste Amerikaanse duo, totdat Hall & Oates die titel opeisten.

In 1977 koos Loggins voor een solopad en bracht hij zijn debuutalbum “Celebrate Me Home” uit.

Hierop stond het prachtige duet “Whenever I Call You Friend” met Fleetwood Mac’s Stevie Nicks.

Het nummer werd in de zomer van 1978 zijn eerste solohit, met een mooie vijfde plaats in de Amerikaanse hitlijsten.

De samenwerking met Michael McDonald bleek goud waard, zo schreven ze samen het nummer “What A Fool Believes” dat een nummer 1-hit werd voor The Doobie Brothers in Amerika.

En natuurlijk was er ook het nummer “This Is It”, Loggins’ zijn tweede grote hit.

De single bereikte de elfde plaats in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en werd genomineerd voor een Grammy Award voor Best Male Pop Vocal Performance.

Dit nummer, uitgebracht in 1979 in Amerika en in Europa pas in januari 1980, deed het matig in de Nederlandse Top 40 en bereikte daar de vijfentwintigste plaats en in Vlaanderen bleef een hitnotering zelfs uit.

In de jaren 80 werd hij de koning van de filmsoundtracks, want na “Footloose” leverde hij in 1986 opnieuw een bijdrage met de kaskraker Top Gun.

Het opzwepende “Danger Zone” werd een gigantische hit in Amerika en strandde op een haar na op de felbegeerde nummer 1-positie

35 jaar geleden, Stephen “Tin Tin” Duffy in de Joepie van 16 juni 1985

Medeoprichter van de formatie Duran Duran, maar stapte uit de band eind 1979.

In 1982 medeoprichter van de groep Tin Tin met onder meer Andy “Stoker” Growcott (Dexys Midnight Runners), John Mulligan en Dik Davis (beide kennen we van de groep Fashion) en Bob Lambs (producer van de groep UB40).

In 1985 ging hij solo en scoorde een hit met het nummer Kiss Me. T

rouwens dit nummer bracht hij al twee keer daarvoor uit, maar zonder succes.

Daarna volgen nog twee andere projecten namelijk Dr. Calculus en The Lilac Time.

In 1993 ging hij terug solo met zijn album Music in Colors.

Om dan terug in verschillende projecten te starten, zoals The Devils en Return to The Lilac Time.

Later schreef hij muziek en werkte als producer voor Steven Page en Robbie Willams.

Stephen Tin Tin Duffy in de Joepie van 16 juni 1985

Paul Hardcastle in de Joepie van 16 juni 1985.

In 1984 ziet de Britse producer-mixer de documentaire Vietnam Requiem, van de Amerikaanse regisseur Bill Coutourie.

Wat Paul bij het kijken opvalt, is dat de gemiddelde leeftijd van de Amerikaanse soldaten 19 jaar is.

Dit gegeven inspireert Paul Hardcastle tot het maken van een mix waarin hij het oorspronkelijke commentaar uit de documentaire gebruikt.

Hoewel hij het nummer zelf heeft geschreven deel Paul Hardcastle de credits met Coutourie en McCord, omdat zij de oorspronkelijke tekst hebben geschreven voor de documentaire.

Bij ons in Vlaanderen en Nederland bereikt het nummer de eerste plaats in de hitparade.

Paul Hardcastle in de Joepie van 16 juni 1985.
Paul Hardcastle in de Joepie van 16 juni 1985.