Nina Hagen werd geboren in Oost-Berlijn als dochter van actrice Eva-Maria Hagen en journalist, schrijver Hans Oliva-Hagen.

Haar stiefvader was de cabaretier en protestzanger Wolf Biermann, die haar inspireerde om zich te verzetten tegen het communistische regime.

Nina Hagen was buiten haar stiefvader dan ook een van de eerste artiesten die kritiek durfde te uiten op het leven in de DDR.

Haar nummer Du Hast Den Farbfilm Vergessen, dat ze opnam met de band Automobil, was een ironische aanklacht tegen de somberheid en de onderdrukking van het Oost-Duitse regime.

Het nummer werd in 1974 uitgebracht als haar debuutsingle en maakte haar meteen populair bij het jonge publiek.

In december 2021 koos bondskanselier Angela Merkel voor de taptoe bij haar afscheid voor dit nummer.

Ze emigreerde naar het Westen in 1977 en richtte de Nina Hagen Band op, waarmee ze twee succesvolle albums uitbracht: Nina Hagen Band (1978) en Unbehagen (1979).

Haar grootste hits waren onder andere “Unbeschreiblich weiblich”, “TV-Glotzer” en “African Reggae”.

Nina Hagen wordt beschouwd als een pionier van de punk- en new wave-beweging in Duitsland.

Ze experimenteerde met verschillende muziekgenres, zoals rock, pop, opera, reggae, rap en dance.

Ze werkte samen met artiesten als Herman Brood, Adamski, M.C. Shawn en Apocalyptica.

Ze bracht meer dan 20 albums uit, waarvan de laatste Return of the Mother (2000) was.

Ze is ook bekend om haar spirituele en politieke activisme.

Ze bekeerde zich tot het hindoeïsme in de jaren 80 en steunde verschillende sociale en ecologische doelen.

Betref het hindoeïsme daar ze maakte een einde aan in 2005 en stapte ze over naar de Evangelisch-Reformierte Kirche in Schüttorf.

Nina Hagen had verschillende relaties en huwelijken in haar leven.

Ze heeft twee kinderen: Cosma Shiva Hagen (1981), die ze kreeg met gitarist Ferdi Karmelk (lid geweest van James Mean, Tee Set, Les Baroques, Vitesse, Wild Romance, Nina Hagen begeleidingsband en The Managers en kwam te overlijden 20 augustus 1988) en Otis Chevallier-Hagen, die ze adopteerde met haar tweede echtgenoot Lucas Alexander Breinholm, een relatie die een jaar duurde, namelijk van 2004 tot en met 2005.

Haar eerste huwelijk was met David Lynn van 1996 tot en met 2000.

Betreft haar relatie met Herman Brood in 1979 toen de krantenkoppen melding maakte van een sensationele huwelijk van Herman Brood en Nina Hagen en toen ook de hoofdrolspelers van de film Cha Cha.

Was het al vlug duidelijk dat dit niet meer was dan publiciteitsstunt om de film te promoten.

Op de set leerde ze wel gitarist Ferdi Karmelk kennen. Sommige beweren dat er wel eerder een korte relatie was tussen haar en Herman Brood.

Later vertelde ze in een interview dat Herman Brood haar soulmate was, maar dat ze geen relatie met hem kon hebben gezien zijn drugsgebruik.

Een vreemde reactie gezien Ferdi Karmelk zelf verslaafd was aan drugs en daar ook aan kwam te overlijden in 1988.

Ook zou ze voor een korte periode getrouwd geweest zijn met een kraker uit Londen.

Martha Davis, van de Amerikaanse new wave band The Motels, leidt een dubbelleven.

Het nummer Suddenly Last Summer werd in 1983 als de eerste single van hun vierde album Little Robbers uitgebracht.

Het nummer werd geschreven door de zangeres van de groep, Martha Davis, en geproduceerd door Val Garay.

Het nummer bereikte de negende plaats op de Billboard Hot 100 en de eerste plaats op de Billboard Rock Top Tracks chart.

In Canada kwam het nummer op de elfde plaats en eindigde het als de 98ste bestverkopende single van 1983.

In Vlaanderen was de single goed voor een

Martha Davis heeft in verschillende interviews gezegd dat het nummer gaat over thema’s als het verlies van onschuld en maagdelijkheid.

De videoclip werd ook geregisseerd door hun producer Val Garay met camerawerk van John Alonzo.

De video, gefilmd met zachte focus, toont Martha Davis die zich een romantische ontmoeting op het strand herinnert (met de geliefde gespeeld door Robert Carradine) nadat een ijskar door haar buurt rijdt; iedereen heeft een oordelende, strenge uitdrukking zowel in het verleden als in het heden.

Het boek dat Davis in de video leest is Jane Bierce’s roman Building Passion uit 1983.

De bandleden verschijnen ook en beelden losjes de houdingen van de “rovers” op de albumhoes van Little Robbers na aan het einde van de video.

Martha Davis verliet The Motels in 1987 en begon een solocarrière.

Ze bracht verschillende albums uit, waaronder Policy (1987), …So the Story Goes (2004) en Beautiful Life (2008).

Ze herenigde zich met The Motels in 1998 en toert nog steeds met hen.

Ze heeft ook samengewerkt met andere artiesten, zoals Sly Stone, Ivan Neville en Ryan Adams.

Ze is twee keer getrouwd geweest en heeft twee kinderen.

40 jaar geleden, Boy George, als tiener joeg ik mijn moeder het huis uit(Joepie 20 november 1983).

Boy George was erg close met zijn moeder, Dinah O’Dowd, die hem altijd steunde in zijn muzikale loopbaan en zijn privéleven.

Hij bracht een eerbetoon aan haar op zijn tweede soloalbum (1988) met het liedje “Mama Never Knew”, dat hij samen schreef met Amanda Vincent en producer Ian Maidman.

Dinah O’Dowd schreef ook een boek over haar leven en haar band met haar zoon, getiteld Cry Salty Tears in 2007.

Dinah O’Dowd is helaas overleden in maart 2023 op 84-jarige leeftijd (Joepie 20 november 1983)

Te gast bij Mr Levi’s 1983, Peter Hauspie, België is het beloofde land niet.

Ik lees graag artikelen uit ons verleden, omdat het interessant is om te zien hoe de geschiedenis zich ontwikkelt en hoe de situatie kan veranderen.

In 1983 leek het alsof er geen toekomst was voor architecten in ons land, volgens Peter Hauspie in dit artikel uit Joepie van 20 november 1983.

Er was toen een overschot aan architecten en een gebrek aan opdrachten.

Nu, veertig jaar later, is tegenovergestelde waar.

Er is een grote vraag naar architecten, zowel uit binnen- als buitenland.

Veel architecten uit Portugal en Griekenland hebben hier werk gevonden in gerenommeerde architectenbureaus.

Betreft architect Peter Hauspie, want hij behaalde zijn diploma en vertrok inderdaad naar het buitenland. Hij verkoos, meer dan 30 jaar geleden, om te gaan wonen en werken in Kaapstad, Zuid-Afrika.

40 jaar geleden, Paul Young in de Joepie van 20 november 1983

Paul Young ontmoette model Stacey Smith in 1983 tijdens de opname van de videoclip voor zijn nummer Come back and stay.

Ze verhuisden naar Los Angeles en trouwden in 1987.

Ze kregen samen drie kinderen, maar gingen uit elkaar in 2006.

Smith kreeg een vierde kind van een andere man in 2008. Young en Smith herstelden hun relatie in 2009 en vestigden zich in Hertfordshire.

Smith stierf in 2018 op 52-jarige leeftijd aan een hersentumor.

Kim Wilde in de Joepie van 20 november 1983.

Het nummer Dancing in the Dark uitgebracht als de tweede single van haar derde studioalbum Catch as Catch Can uit 1983.

Het nummer markeerde een verandering van richting voor de zangeres, met meer een dansgeoriënteerde stijl dan haar eerdere werk.

Het nummer werd geschreven door Nicky Chinn en Paul Gurvitz, en geproduceerd door Ricky Wilde, de broer van Kim.

Het nummer werd geremixt door Nile Rodgers voor de verlengde 12″ versie, die ook een instrumentale versie van het nummer bevatte.

Het nummer was geen groot succes in het Verenigd Koninkrijk, waar het slechts de 67e plaats bereikte.

In Vlaanderen was de single goed voor een elfde plaats in de Brt Top 30. In Nederland kwam de single niet verder dan de tipparade.