45 jaar geleden, Diana Ross in ’t goud

Vandaag 60 jaar geleden, te gast op de Miss World verkiezing van 1963

De Miss World 1963 verkiezing was de dertiende editie van de internationale schoonheidswedstrijd die werd gehouden op 7 november 1963 in het Lyceum Theatre in Londen, Verenigd Koninkrijk.

Er deden 40 landen mee, waarvan er vier voor het eerst deelnamen: Cyprus, Dominicaanse Republiek, Libanon en Trinidad en Tobago.

De winnares was Carole Joan Crawford, een 20-jarige studente uit Jamaica.

Ze kreeg de kroon overhandigd door de vorige Miss World, Catharina Lodders uit Nederland.

Carole Joan Crawford werd geboren op 13 februari 1943 in Kingston, Jamaica.

Ze nam deel aan de Miss Jamaica verkiezing in 1963 en won de titel, waardoor ze zich kwalificeerde voor de Miss World verkiezing.

Daar versloeg ze de favorieten uit Brazilië, Finland, Israël en Zweden.

Ze werd geprezen om haar elegantie, charme en intelligentie.

Na haar overwinning reisde ze de wereld rond om verschillende goede doelen te promoten.

Deze week 45 jaar geleden, vier dagen naar Londen met klasgenoten en andere leerlingen van het Atheneum Bisdomkaai, Gent.

Deze trip naar Londen was ingericht door Paul Van Caeneghem en toen mijn leerkracht voor het vak geschiedenis.

Dankzij hem leerde ik veel over Noord-Ierland, Ierland en het Baskenland.

Maar ook over Vlaanderen en zijn streven naar Onafhankelijkheid.

Van Caeneghem Paul Studeerde het regentaat Nederlands-Geschiedenis in Kortrijk (1962) en was achtereenvolgens leraar in het Rijksonderwijs in Avelgem en in de Bisdomkaai in Gent.

In 1957 werd Van Caeneghem lid van het Blauwvoetjeugdverbond en na de opheffing ervan in 1961 was hij medestichter en tot 1967 lid van de verbondsleiding van het Algemeen Diets Jongerenverbond.

Van 1967 tot 1972 was hij lid van Were Di, waar hij voorzitter werd van de jongerenwerking.

Binnen Were Di organiseerde hij werkkampen in Noord-Ierland en raakte sterk onder de indruk van Ierse historische personages als James Connoly.

Omdat bij Were Di louter het nationale werd belicht en het sociale nooit aan bod kwam, verliet hij de groep in 1972 en stichtte de Werkgroep Arbeid die opkwam voor een autonoom en socialistisch Vlaanderen.

Sinds 1971 liet Ierland Van Caeneghem niet meer los.

Hij organiseerde diverse werkkampen in Belfast waaruit later solidariteitscomités groeiden.

In 1992 stichtte hij het Bobby Sandsfonds, voor het promoten van de Ierse cultuur in Vlaanderen en de Vlaamse cultuur in Ierland.

Centraal hierin staat de Iers-Vlaamse uitwisseling ter ondersteuning van de Gaelic scholen.

Voor mij persoonlijk was Paul Van Caeneghem, een vriendelijk en sociale man.

Ik kwam hem een tiental jaren geleden nog tegen in Ledeberg waar hij toen woonde.

We zijn toen iets gaan drinken en zouden later nog eens afspreken.

Ik vernam via via, dat hij enkele jaren geleden, overleden zou zijn.

Deze trip was niet verplicht en daarom ingericht tijdens de paasvakantie van 1978.

Op foto 3 zien we Patrick Wychuyse (rechts) waar ik tot op vandaag nog vriend mee ben, Willem Erauw (links) en de andere ben ik zijn voornaam vergeten.(Diverse bronnen, NEVB en foto’s uit mijn verzameling)

Whitesnake live in Londen (Joepie 21 februari 1988)

Vanavond 40 jaar geleden, Cliff Richard te gast in Vorst Nationaal in Brussel (30 oktober 1982)

Het nummer The Only Way Out is geschreven door Ray Martínez. (die we kennen als zanger, componist en producer en die jaren werkte voor TK Records en zo mee verantwoordelijk was voor de Miami Sound)

Het nummer is opgenomen op 7 juni 1982 in de Abbey Road-studio in Londen.

In Vlaanderen was de single goed voor een derde plaats in de Brt Top 30.

In Nederland was het nummer op 31 juli 1982 in Nederland de Alarmschijf.

De single bereikt op 21 augustus 1982 de dertiende plaats in de Nederlandse Top 40.

In Engeland is The Only Way Out in juli 1982 goed voor een tiende plaats.

40 jaar geleden, Charles Windsor, Prins van Wales en Diana, prinses van Wales planten een boom ter herinnering aan het heuglijke nieuws van haar komende eerste baby (De Post 6 december 1981)

Deze week 50 jaar geleden, koning Boudewijn en koningin Fabiola op bezoek aan Londen.

40 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstschilder Marc Mendelson.

50 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse kunstschilder Marc Mendelson

Marc Mendelson is schilder, aquarellist, zeefdrukker en beeldhouwer.

Zijn Britse ouders vestigen zich in 1922 in Antwerpen.

Debuteert met het magisch realisme en evolueert (vanaf 1948) naar abstracte materieschilderkunst en, na 1966, naar een persoonlijke neofiguratieve kunst.

Hij volgt een opleiding aan het Hoger Instituut te Antwerpen (1934 -39, G. van de Woestyne en I. Opsomer) en debuteert in 1942 in Antwerpen.

Zijn kunst wordt door de Duitsers als ‘entartete Kunst’ beschouwd en hij wordt tijdens een tentoonstelling in 1943 in Brussel gearresteerd.

Neemt deel aan de tentoonstellingen van Apport (1944 – 1948).

Vestigt zich in 1944 in Brussel. Mendelson is medestichter en ontwerper van het logo van La Jeune Peinture Belge (1945) en deelnemer aan de tentoonstellingen van deze vereniging.

Medeoprichter van Espace (1952). Ondervoorzitter van Les Amis de l’Art en organisator van evenementen rond moderne kunst.

Hij is de maker van de muurschilderingen in het Casino van Oostende (1952).

Hij werkt als leraar zeefdruk aan Ter Kameren (1951 – 1980) en is lid van de Koninklijke Academie (1965).

Hij vervaardigt muraal paneel Happy Metro to you in het metrostation Park in Brussel (1974).

Zijn werk is in talrijke musea vertegenwoordigd, o.m. in Antwerpen, Brussel, Elsene, Gent, Stockholm, New York (Guggenheim) en Pittsburgh (Carnegie).

De mummie van Sir Jeremy Bentham woont al 189 jaar Londens faculteitsvergadering bij

Bentham studeerde rechten aan de Universiteit van Oxford omdat hij aanvankelijk advocaat wilde worden.

Al gauw ging zijn aandacht echter meer uit naar de ontwikkeling van een wijsgerige theorie van wetgeving en rechtspraak.

Hij liet zich inspireren door onder anderen Joseph Priestley (‘het grootste geluk van het grootste aantal’).Bentham was een van de invloedrijkste utilitaristen.

Bentham was een pleitbezorger van individuele en economische vrijheid, scheiding van kerk en staat, vrijheid van meningsuiting, gelijke rechten voor vrouwen, dierenrechten en de afschaffing van slavernij en fysieke straf (ook voor kinderen), het recht op echtscheiding en vrije handel.

Hij was voor belasting op erfenissen, beperking van monopolies, pensioenen en een ziektekostenverzekering.

Bentham liet bij testament vastleggen dat zijn lichaam na zijn dood zou worden opgezet.

Dat gebeurde: Bentham is te bezichtigen in Londen, in het University College.

Het opzetten van zijn hoofd wou evenwel niet zo geweldig lukken: de filosoof heeft vandaag dan ook een wassen hoofd.

Het originele hoofd werd vroeger ook tentoongesteld.

Maar omdat studenten er steeds weer mee gingen lopen, wordt het nu achter slot en grendel bewaard.(Diverse bronnen, Wikipedia en de Post van 18 januari 1981)