Nicole Josy zou vandaag 80 jaar geworden zijn: een terugblik op een rijkgevuld leven en een onvergetelijke carrière

Nicole Josy stond al in 1961, op amper vijftienjarige leeftijd, op de bühne.

Tijdens de jaren zestig bouwde ze een indrukwekkend soloparcours uit met maar liefst 23 singles: twaalf in het Frans, zeven in het Nederlands, drie in het Duits en zelfs eentje in het Italiaans.

Ze trok in die periode ook internationaal op tournee met ronkende namen als Adamo, Vince Taylor, Johnny Hallyday en Richard Anthony.

Een vroeg hoogtepunt volgde in 1968, toen ze samen met onder anderen Ann Christy de prestigieuze Europabeker voor Zangvoordracht in Knokke won.

In 1970 kruiste het toeval haar pad met dat van Hugo Sigal.

De BRT had Hugo gevraagd om in te vallen voor een zieke presentator van een liedjesshow, waarna hij Nicole tijdens de repetities ontmoette.

Volgens kenner André Vermeulen verliep het overigens net iets anders en was Hugo als figurant aanwezig in die show van Bob Benny.

Hoe het ook precies ging, de vonk sloeg onmiddellijk over. Hugo omschreef het later als een pure coup de foudre, en ook voor Nicole was er geen twijfel mogelijk: dit was de man van haar leven.

Op 1 december 1971 stapten ze in het huwelijksbootje, het begin van een onafscheidelijk verbond dat een leven lang zou duren.

Vlak voor hun huwelijk waagden Nicole en Hugo hun kans in ‘Canzonissima’, de Vlaamse preselectie voor het Eurovisiesongfestival.

Met het aanstekelijke ‘Goeiemorgen, morgen’ lieten ze kleppers als Ann Christy en Johnny White achter zich. Slechts een week voor het festival sloeg het noodlot echter toe: Nicole werd getroffen door geelzucht, waardoor het duo noodgedwongen verstek moest laten gaan.

Lily Castel en Jacques Raymond sprongen op het allerlaatste moment in om het lied alsnog naar het songfestivalpodium te brengen.

Twee jaar later, in 1973, volgde de ultieme herkansing.

Gehuld in hun iconische paarse kostuums en met een synchrone choreografie verdedigden Nicole en Hugo onze nationale driekleur met ‘Baby, Baby’.

De Europese jury’s waren minder overtuigd, waardoor ze op de zeventiende en laatste plaats strandden, maar een legendarisch tv-moment was geboren.

In de jaren daarna groeide het duo uit tot vaste gasten in talloze showprogramma’s op de BRT.

Vanaf 1983 veroverden ze bovendien de wereldzeeën als entertainers op luxe cruiseschepen.

In een terugblik vertelden ze later vol trots dat ze 25 jaar lang de wereld hadden gezien, praktisch alles hadden bezocht wat aan het water ligt, en in die periode een bijzonder mooi leven hadden geleid.

In 2005 werden ze tijdens ‘Congratulations’, de grootste Europese tv-show in Kopenhagen ter ere van 50 jaar Songfestival, binnengehaald als eregasten.

Na 32 jaar hesen ze zich voor de gelegenheid nog eens met veel flair in hun beroemde paarse outfits.

Drie jaar later kende hun muzikale carrière een schitterende heropleving toen ze de Eén-wedstrijd ‘Zo is er maar één’ wonnen met hun beklijvende versie van ‘Pastorale’, het meesterwerk van Ramses Shaffy en Liesbeth List.

Het leverde hen een nummer 1-hit op in de Vlaamse Top Tien, de felbegeerde Radio 2 Zomerhittrofee en een MIA in de categorie Populair.

In 2012 herhaalden ze dat succes met het door Bart Herman geschreven ‘Schietgebed’, dat opnieuw de hoogste positie in de Vlaamse Top 10 veroverde én bekroond werd als het beste Nederlandstalige lied tijdens Radio 2 Zomerhit.

Datzelfde jaar brachten ze hun toepasselijk getitelde afscheidsalbum ‘Bedankt Vlaanderen’ uit.

Eind 2016 zette het onafscheidelijke paar definitief een punt achter hun optredens.

De gezondheid van Nicole eiste haar tol: nadat ze al tweemaal kanker had overwonnen, raakte in datzelfde jaar bekend dat ze aan de ziekte van Alzheimer leed.

Op 4 november 2022 overleed Nicole Josy, waarmee een einde kwam aan een van de mooiste en meest hechte liefdesverhalen uit de Vlaamse showbizz.

Gisteren nog vandaag

Het bewogen levensverhaal van Will Ferdy.

Will Ferdy werd in 1927 in Gent geboren als Werner Ferdinande en besloot in 1948, op eenentwintigjarige leeftijd, om van zingen zijn beroep te maken.

Drie jaar later, in 1951, scoorde hij zijn allereerste hit met het nummer Ziede Gij me Gere.

Ferdy kende veel succes als Vlaamse zanger en leunde in zijn repertoire graag aan bij het Franse chanson.

Deze voorliefde leverde hem zelfs een gouden plaat op voor een album met covers van Jacques Brel.

Daarnaast had hij groot succes met ‘Het Schrijverke’, gebaseerd op het bekende gedicht van Guido Gezelle, en met de liefdesballade ‘Christine’.

Dit laatste nummer groeide uit tot zijn lijflied.

Hoewel de tekst aan een vrouw met de naam Christine gericht was, ging het in werkelijkheid over Raf, een waargebeurde en verloren liefde van de zanger.

Enkele jaren geleden vertelde hij daarover in het radioprogramma De Madammen.

Hij gaf toe dat de naam hem nog steeds pijn deed, aangezien Raf zijn grote liefde was.

Na hun breuk ontmoetten ze elkaar nog twee keer.

Tijdens een van die bezoeken dacht Ferdy dat alles weer goed zou komen, tot er plots op de deur werd geklopt.

Er kwam een andere man binnen die door Raf werd voorgesteld als zijn nieuwe vriend, wat voor de zanger een uiterst pijnlijk moment was.

Raf overleed later aan kanker, een feit dat Ferdy pas twee jaar na diens dood per toeval te horen kreeg.

In december 1970 sprak Ferdy voor het eerst publiekelijk over zijn homoseksuele geaardheid.

In een later interview omschreef hij dit als een zeer emotioneel moment waarbij hij, samen met zijn moeder, met het zweet in de handen naar de uitzending zat te kijken.

Zijn vader was op dat moment al overleden. Hoewel die wist dat zijn zoon homo was, had hij daar nooit een verwijtend woord over gesproken.

Ook zijn moeder was al lang op de hoogte.

Toch had zijn coming-out grote gevolgen voor zijn carrière. In Het Nieuwsblad vertelde Ferdy dat hij het in het begin erg moeilijk had, voornamelijk door de hypocrisie.

Dit merkte hij ook bij de VRT, de toenmalige BRT. Terwijl hij voorheen regelmatig optrad in jeugduitzendingen, liet diezelfde dienst hem plotseling weten dat ze hem voorlopig niet meer konden vragen.

Wat betreft de reactie van de kerk, gaf hij toe dat hij overwegend positieve ervaringen had, op één priester in Maldegem na die vanaf de preekstoel tegen hem predikte.

Ferdy bleef zingen tijdens missen en priesterwijdingen, en trad zelfs op aan de zijde van kardinaal Danneels.

Van zijn beslissing om uit de kast te komen heeft hij bovendien nooit spijt gehad.

Hij was blij dat hij de stap had gezet en verklaarde in een interview dat hij het onmiddellijk opnieuw zou doen.

Zijn rijke muzikale loopbaan werd in 2001 bekroond met een plaats in de Eregalerij voor een leven vol muziek.

Will Ferdy bleef tot op hoge leeftijd actief toeren met zijn liedjes, maar besloot om eind juni 2014 definitief een punt achter zijn carrière als zanger te zetten, omdat hij in schoonheid wilde eindigen.

Op Radio 2 vertelde hij later dat hij het optreden tot zijn eigen grote verwondering helemaal niet miste.

Waar hij vroeger verslingerd was aan het publiek en de sfeer in de zalen, deed het hem nadien niets meer.

Wanneer hij collega’s aan het werk zag, stelde hij enkel tevreden vast dat hij dat allemaal ook had gedaan.

Will Ferdy, die al enige tijd aan hartproblemen leed, overleed uiteindelijk op 8 november 2022 op 95-jarige leeftijd.

Hij stierf in familiale kring in zijn serviceflat in Antwerpen.

Irene Cara over haar geheime schuilplaats (Joepie 29 januari 1984)

Irene Cara begon haar carrière al op jonge leeftijd, toen ze op vijfjarige leeftijd debuteerde op Broadway.

Ze speelde in verschillende musicals en trad ook op in een eerbetoon aan Duke Ellington, samen met beroemde artiesten als Stevie Wonder, Sammy Davis jr. en Roberta Flack.

In 1975 maakte ze haar filmdebuut als Angela in de romantische thriller Aaron Loves Angela.

Haar grote doorbraak kwam in 1980, toen ze de rol van Coco Hernandez speelde in de musicalfilm Fame.

Ze zong ook het titelnummer van de film, dat een wereldwijde hit werd en haar een Oscar, een Golden Globe en een Grammy opleverde.

In 1983 speelde ze de hoofdrol in de dansfilm Flashdance, waarvoor ze ook het lied “Flashdance… What a Feeling” zong.

Dit nummer werd nog succesvoller dan “Fame” en leverde haar opnieuw een Oscar, een Golden Globe en een Grammy op.

Na deze successen bleef Cara actief als zangeres en actrice, maar ze bereikte niet meer hetzelfde niveau van populariteit.

Ze raakte ook betrokken bij juridische geschillen met haar platenmaatschappijen over haar contracten en royalty’s.

Ze bracht nog enkele albums uit en speelde in kleinere films en tv-series.

Irene Cara was getrouwd met Conrad Palmisano, een stuntman en regisseur, van 1986 tot 1991.

Ze gingen uit elkaar na vijf jaar huwelijk. Ze kregen geen kinderen samen.

In 2004 richtte ze haar eigen platenlabel op, Caramel Productions.

De laatste jaren leefde ze een teruggetrokken bestaan in Florida.

Irene Cara kwam te overlijden op 22 november 2022.

In februari 2023 publiceerde het Amerikaanse ‘TMZ’ op hun website de resultaten van het medisch onderzoek naar de rede van het overlijden van Irene Cara.

Daaruit blijkt dat ze is overleden aan de gevolgen van hypertensie (hoge bloeddruk) en een hoge cholesterol.

Uit de resultaten van het onderzoek is ook gebleken dat de zangeres aan diabetes leed.