De Brusselse zangeres Nathalie (geboren als Nathalie Gabay) over haar samenwerking met Plastic Bertrand en haar hit My Love Won’t Let You Down (Joepie 25 september 1983)

Het nummer was eerst uitgebracht in het Frans en had toen als titel Mon coeur qui craque.

De single was goed voor een achtste plaats in de Brt Top 30. In Nederland was het nummer goed voor een twaalfde plaats in de Top 40.

Het nummer werd geschreven door Peter Godwin.

De productie was in handen van Peter Godwin en Georg Kajanus.

Georg Kajanus kennen we nog als de zanger van de Britse groep Sailor.

Voor deze groep schreef hij ook hun grootste hits zoals de nummers “A Glass of Champagne”, “Girls, Girls, Girls”en “One Drink Too Many”.

Vanaf 1985 tot en met 1989 1989 woonde ze in Parijs, waar ze werkte met zanger en pianist Alain Chamfort.

Gabay koos er nadien voor om de schijnwerpers van de showbusiness en de muziekwereld vaarwel te zeggen.

Ze werd fotografe en artdirector voor een Belgisch modehuis uit Brussel.

Ook zonder Plastic Bertrand mikt Hubble Bubble hoog (Joepie 8 mei 1978)

Plastic Bertrand, pseudoniem voor Roger Jouret en is geboren in Brussel op 24 februari 1954.

Hij studeerde muziektheorie en percussie aan de Muziekacademie en behaalde zijn diploma aan het Athénée Adolphe Max in Brussel.

Als tiener speelde hij al in verschillende groepjes in Brussel en trad in de zomer op aan de Belgische kust.

Ook aan de Nederlandse kust was hij te zien en zelfs Radio Veronica maakte eind de jaren zestig gebruik van hem als drummer.

Omdat hij niet direct de toelating kreeg om te gaan te studeren aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel, bracht hij een jaar door aan het Saint-Luc Instituut waar hij design studeerde.

In 1973 begon hij aan het Conservatorium om muziektheorie, percussie en muziekgeschiedenis te studeren.

In datzelfde jaar was startte hij ook als drummer bij de Belgische groep Hubble Bubble.

Voor deze groep schreef hij het nummer New Promotion die pas in 1978 uitkwam als single.

Begin 1977 verliet hij de groep om solo te gaan onder de artiestennaam Plastic Bertrand.

In datzelfde jaar brak hij door met zijn debuutsingle Ça plane pour moi, wat zoveel wilt zeggen in het Nederlands als alles verloopt goed voor mij.

Het nummer is geschreven door componist en producer Lou Deprijck en de tekst is van Yves Lacomblez, die we ook kennen als Pipou van de groep Two Man Sound.

Later zal trouwens ook blijken dat Bertrand het nummer niet zelf had ingezongen, maar dat het Lou Deprijck zelf was.

In een interview vertelde Lou Deprijck dat de rede waarom hij het toen niet zelf vertolkte, was omdat hij niet geloofwaardig zou zijn als punker.

De single was in Vlaanderen goed voor een tiende plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte het zelfs de tweede plaats in de Top 40.

In Zwitserland was het zelfs een nummer één hit en het bereikte zelfs de negenendertigste plaats in de Amerikaanse Billboard Top 100 en daarmee de tweede Franstalige single die toen zo hoog scoorde.

Trouwens, het andere nummer die het beter deed en zelfs de eerste plaats bereikte in december 1963 in de Amerikaanse Billboard Hot 100, was ook een Belgische productie, namelijk het nummer Dominique van Sœur Sourire.

Na deze hit had Plastic Bertrand in 1978 nog een klein hitje in Wallonië met Tout petit la planète.

In Vlaanderen niet meer dan een radiohit, alleen in Zweden was dit nummer goed voor een vijftiende plaats.

In Frankrijk had hij nog enkele andere hits zoals Sans Amour, Hula Hoop, L’Amour OK en Asterix Est La.

Ongeveer acht jaar later nam hij deel aan het Eurovisiesongfestival uitkomende voor Luxemburg met het liedje Amour amour.

Hij eindigde op de op één na laatste plaats.

In 1989 had Plastic Bertrand nog een hit met Slave to the beat.

Zijn laatste album L’expérience Humaine is van 2022 en was succesvol in Frankrijk.

Gisteren nog vandaag

Mino met haar single Les mocassins (Joepie 16 augustus 1981)

Toen ik het nummer hoorde, rende ik een dag daarna al naar de platenwinkel.

Mino is geboren in Parijs, maar heeft de Belgische nationaliteit.

Ze maakte haar debuut op 16-jarige leeftijd door deel te nemen aan de musical Hair in Parijs.

Daarna was ze lid van het gezelschap Le Big Bazar van Michel Fugain en dit samen met haar zus Véronique Mucret.

Tussendoor had ze samen met haar zus en dit onder de naam Peppermint 2 succes in Frankrijk met de single Fafe-Ya (1977).

De opvolgers Fly Away en Lorsque J’aime deden het minder, dus einde voor dit duo.

Dan maar solo proberen en haar eerste single Kama Sutra was een kleine radiohit.

Het nummer is een beetje in de stijl van Plastic Bertrand.

Niet zo verwonderlijk wetende dat Yves Lacomblez één van de stuwende kracht is achter Mino.

Trouwens Plastic Bertrand schreef ook mee aan de nummers Photo Dedicacee, J’Suis Pas Une Affaire en de single J’ai Jamais Dit Ca.

Kama Sutra kreeg een Franse versie met als titel Assez Super en daarmee scoorde ze een grote hit in Frankrijk.

De opvolger Les mocassins deed het nog beter in Frankrijk en In Wallonië.

Het nummer is geschreven door de Belgische jazzmuzikanten Pierre Van Dormael, Bernard Loncheval en Yves Lacomblez die we kennen van Two Man Sound

De productie was in handen van Jean-Pierre Onraedt en Pietro Lacirignola.

Vreemd genoeg in Vlaanderen en Nederland geen hit.

Dominique Mucret was ook te zien in de films Un jour, la fête (1975) en Alicja (1982)

Dominique Mucret had een relatie met Stéphane Belugou, een gekende artistiek agent en producent in Canada en samen kregen ze een dochter Marylou Belugou.

Marylou Belugou is een actrice en we kennen haar van onder meer de films Charlotte a du fun en Stress Relief.

Ook werkte ze als assistant director voor de gekende film The Day After Tomorrow.

In 2017 maakte ze haar eerste kortfilm La Gardienne en dit jaar kwam haar eerste film Perceptions uit.

Dominique Mucret verblijft nog steeds in Canada, waar ze werkt als zanglerares.

Mino met haar single Les mocassins (Joepie 16 augustus 1981)
Mino met haar single Les mocassins (Joepie 16 augustus 1981)