Vandaag 50 jaar geleden: gemeenteraadsverkiezingen met Marva, Danny Fabry en John Horton op de lijsten

Bij de historische Belgische gemeenteraadsverkiezingen van 10 oktober 1976 trokken de Belgen voor het eerst naar de stembus binnen het kader van de grote gemeentefusies.

Doordat dorpen plots werden samengevoegd tot veel grotere gehelen, moesten politieke partijen op zoek naar manieren om kiezers over de oude dorpsgrenzen heen aan te spreken.

Het bleek het startschot voor een opmerkelijke trend: de massale inzet van bekende gezichten, artiesten en sporthelden als stemmentrekkers, naast een grondige hertekening van het politieke landschap.

In de Vlaamse showbizz deden vooral zangers van zich spreken. Marva zette haar immense faam in voor de CVP in Blankenberge en werd met een karrenvracht aan voorkeurstemmen rechtstreeks verkozen in de gemeenteraad, waar ze ook effectief zetelde.

Ook Danny Fabry scoorde sterk in zijn thuisbasis Scherpenheuvel-Zichem en sleepte vlot een zetel in de wacht.

Voor collega John Horton liep het minder gunstig af: ondanks flink wat media-aandacht wist hij onvoldoende voorkeurstemmen te verzilveren voor een effectief mandaat.

Naast de zangers doken er nog andere bekende koppen op de stembiljetten op. Wielerlegende Rik Van Looy, de Keizer van Herentals, trok de CVP-lijst in zijn thuisstad en werd met groot overwicht verkozen.

In Antwerpen verzilverde revuester en actrice Yvonne Verbeeck haar theaterpopulariteit in een zitje voor de liberale PVV.

In het Meetjesland bezorgde de sportfaam van wielerbroers Roger en Eric De Vlaeminck de lokale lijsten de nodige rugwind, en auteur Ward Ruyslinck wist zijn culturele aanzien in Pulle en Zandhoven om te zetten in electorale steun.

Politiek gezien was de christendemocratische CVP (vandaag cd&v) de absolute triomfator in Vlaanderen. Dankzij haar diep verankerde katholieke achterban plukte de partij optimaal de vruchten van de fusies op het platteland en in kleinere steden, wat haar in liefst 127 gemeenten een volstrekte meerderheid opleverde.

De socialistische BSP (het huidige Vooruit) wist vooral in industriële kernen en havensteden overeind te blijven met acht absolute meerderheden.

De liberale PVV (het latere Open Vld, vandaag Anders) moest het stellen met slechts drie meerderheden, terwijl de Volksunie op veel plaatsen uitgroeide tot de derde of vierde partij.

Buiten Vlaanderen tekende zich een heel ander beeld af: in Brussel piekte het Franstalige FDF (vandaag DéFI) te midden van de felle taalstrijd met vijf absolute meerderheden, terwijl in Wallonië de socialisten van de PSB (de huidige Waalse PS) en de christendemocraten van de PSC (het huidige Les Engagés) de lakens uitdeelden.

Zo bewezen de verkiezingen van 1976 niet alleen de macht van een geoliede partijmachine, maar luidden ze ook definitief het tijdperk in van de bekende Vlaming in het stemhokje.

65 jaar geleden, Rik Van Looy wordt nu pas maar de volwassen kampioen.

Van Looy werd geboren in 1933 in Herentals, provincie Antwerpen en hij groeide op in een arbeidersgezin en dit samen met zijn vier broers en zussen.

Zijn vader was een metaalarbeider en zijn moeder een huisvrouw.

Van Looy was al op jonge leeftijd gefascineerd door de fiets en begon te koersen toen hij 14 jaar oud was.

Hij bleek al snel een groot talent te hebben en won verschillende regionale wedstrijden.

In 1953 werd hij profrenner bij de ploeg Elvé-Peugeot.

Hij maakte indruk met zijn snelheid en kracht, vooral in de sprint.

Hij werd al snel een van de kopmannen van de ploeg en kreeg de bijnaam “De Keizer van Herentals”.

Hij trouwde in 1956 met Nini, met wie hij drie kinderen kreeg: Rik, Ingrid en Karin.

Zijn vrouw steunde hem altijd in zijn carrière en zorgde voor het huishouden en de opvoeding van de kinderen.

Van Looy was een zeer ambitieuze en gedreven renner, die altijd wilde winnen.

Hij had ook een sterk karakter en liet zich niet intimideren door zijn concurrenten of de media.

Hij had een hechte band met zijn ploegmaats, die hem hielpen om zijn overwinningen te behalen.

Hij was ook erg populair bij het publiek, dat hem bewonderde voor zijn prestaties en charisma.

Van Looy beëindigde zijn carrière in 1970, na 17 jaar als profrenner.

Hij had meer dan 400 overwinningen op zijn palmares staan, waaronder 40 etappezeges in de grote rondes.

Hij wordt beschouwd als een van de beste wielrenners aller tijden en een icoon van de Belgische sport.

Na zijn afscheid bleef hij actief in de wielerwereld als commentator, organisator en adviseur.

Tot op vandaag geniet hij van het leven in zijn Herentals, waar hij geniet van zijn pensioen en zijn familie.

60 jaar geleden te gast bij de Vlaamse wielrenner Rik Van Looy

Rik Van Looy was toen net wereldkampioen geworden.

Van Looy won als eerste de Ronde van Vlaanderen, Gent-Wevelgem, Parijs-Roubaix (de ‘keienklassiekers-trilogie’) alle drie op een rij (in 1962).

Dit werd pas geëvenaard door Tom Boonen in 2012.

Om hem te onderscheiden van Rik Van Steenbergen (Rik I) werd Van Looy vaak ‘Rik II’ genoemd.

In 2005 eindigde hij op nr. 78 in de Vlaamse verkiezing van De Grootste Belg.Rik Van Looy wordt gebruikt op verschillende reclameposters voor het bromfietsenmerk Flandria

Op zaterdag 12 augustus 2017 werd op de Grote Markt van Herentals een standbeeld van Rik Van Looy onthuld.

Het drie meter hoge standbeeld is van de hand van kunstenaar Philip Aguirre.

Op zaterdag 7 juli 2018 werd de eerste Grote Prijs Rik Van Looy gereden.

Van Looy ontving op 10 januari 2005 de prijs van Sportpersoonlijkheid van het Jaar van de provincie Antwerpen, een prijs die door Panathlon Antwerpen werd uitgereikt.

Van Looy ontving deze prijs voor zijn inzet en bezieling in de Vlaamse Wielerschool. (Diverse bronnen, Wikipedia en De Post 28 augustus 1960)

60 jaar geleden te gast bij de Vlaamse wielrenner Rik Van Looy
60 jaar geleden te gast bij de Vlaamse wielrenner Rik Van Looy
60 jaar geleden te gast bij de Vlaamse wielrenner Rik Van Looy
60 jaar geleden te gast bij de Vlaamse wielrenner Rik Van Looy