60 jaar geleden, Dusty Springfield met haar cover ‘You Don’t Have To Say You Love Me’.

Dit nummer vindt zijn oorsprong in het Italiaanse lied ‘Io che non vivo (senza te)’, wat zich vertaalt als ‘Ik, die niet zonder jou kan leven’.

Het werd geschreven door Pino Donaggio en Vito Pallavicini, waarbij Donaggio het in 1965 samen met Jody Miller voor het eerst zong tijdens het Festival van Sanremo.

In Italië groeide het direct uit tot een groot succes dat drie weken lang de hitlijsten aanvoerde.

Dusty Springfield was tijdens datzelfde festival aanwezig en raakte, ondanks de taalbarrière, diep ontroerd door de uitvoering.

Een jaar later namen haar vriendin Vicki Wickham en manager Simon Napier-Bell het initiatief voor een Engelse bewerking.

Springfield was uiterst perfectionistisch en had naar verluidt 47 takes nodig voordat ze tevreden was met de opname.

Haar inzet werd beloond met een wereldwijd succes: het nummer bereikte de eerste plaats in Groot-Brittannië en de vierde positie in de Amerikaanse Billboard Hot 100.

In Nederland maakte de plaat op 14 mei 1966 zijn debuut in de Top 40, waar hij tien weken genoteerd stond met de zevenentwintigste plek als hoogste resultaat.

Sindsdien is het nummer door talloze artiesten gecoverd. De versie van Elvis Presley uit 1970 is waarschijnlijk de meest bekende, maar ook namen als Brenda Lee, Cher en de Britse groep Guys ‘n’ Dolls hebben het lied uitgebracht.

Zelfs André Hazes nam het nummer in 1985 op onder de Nederlandstalige titel ‘Geloof mij’, een versie die in 2012 ook door zijn zoon André Hazes Jr. werd gezongen.

In Vlaanderen bracht Sandra Kim in 1993 een eigen vertolking uit met als titel ‘Wil je eeuwig van me houden’.

Reclame voor muziekcassettes van het merk Philips (oktober 1977)

Vandaag mag de Zwitserse zanger, componist en producer Phil Carmen 70 kaarsjes uitblazen.

In Vlaanderen en Nederland kennen we hem vooral van het nummer On My Way To LA.

Het nummer schreef hij samen met Simon Dale Sanders in 1985.

In zijn thuisland was de single goed voor een negende plaats in de hitparade.

Zowel in Vlaanderen als in Nederland kwam dit nummer niet verder dan de tipparade.

Ook een jaar later, met het nummer Moonshine Still mislukte zijn poging om bij ons een plaats te veroveren in de hitparade.

Vreemd, want beide nummers zijn echt wel pareltjes en gelukkig wel en toen vaak te horen op de radio.

Phil Carmen (echte naam Herbert Hofmann) studeerde af als boekhouder, maar volgde tijdens zijn tienerjaren les aan het conservatorium in Luzern.

Tijdens zijn studententijd orkestleider van de schoolband The High Lifes in Stans.

Vanaf 1970 begon zijn muzikale carrière dat hij toen combineerde met een muziekwinkel waar hij zowel lp’s en singles als gitaren verkocht.

Vanaf 1979 had hij redelijk veel succes en dit samen met zijn vriend Mike Thompson (echte naam Marcel Galuzzi) en dit onder de artiestennaam Carmen & Thompson.

In 1980 hadden ze zelf een hit met de single Time Moves On en met een jaar later deden ze zelf mee aan het Festival van San Remo met het nummer Follow Me (1981)

Een jaar later was hij eigenaar van zijn eigen platenstudio Picar Studios in Stein am Rhein in Zwitserland.

In zijn studio gebeurde ook de opname van het nummer The Captain Of Her Heart van het Zwitserse duo Double en dat is wel duidelijk te horen.

Lp bespreking Il Sole Nella Pioggia van Alice

We leren deze dame in Vlaanderen en Nederland kennen van haar deelname aan het Eurovisiesongfestival in 1984 met het nummer I treni di Tozeur en dit samen met Franco Battiato.

Ik was toen direct fan van haar stem en wilde dan ook meer weten over haar.

Zo vernam ik dat ze al debuteerde op het Festival van San Remo in 1972 onder haar eigen naam met het lied Il mio cuore se ne va.

In 1980 ontmoet ze de Italiaanse violist Giusto Pio, Francesco Messina en Franco Battiato.

Uit de samenwerking met deze grote talenten ontstaat het album “Capo Nord”.

De single Il vento caldo dell’estate (De warme zomerwind) werd een succes in de Italiaanse hitparade.

In 1981, keerde ze terug naar het festival en won toen met het nummer Per Elisa, geschreven door Franco Battiato en Giusto Pio, dat in grote delen van Europa succes had.

Per Elisa was een parafrase van Ludwig van Beethoven’s compositie in A minor WoO 59, algemeen bekend als “Für Elise”.

Het album Alice betekende het begin van haar succes in Europa, vooral in Duitsland (vanaf dan haar tweede artistieke vaderland), Oostenrijk, Zwitserland, België, Nederland en de Scandinavische landen.

Het lied Per Elisa , werd gevolgd door andere hit singles zoals Una notte speciale, Messaggio, Chan-son Egocentrique, Prospettiva Nevski en Nomadi.

In 1988 brengt Alice een album met klassieke muziek Mélodie passagère, waarin ze interpretaties geeft van composities van Satie, Faure en Ravel, begeleid door de pianist Michele Fedrigotti.

In 1989 schrijft Juri Camisasca enkele teksten voor het album Il sole nella pioggia.

In 2000 ging ze opnieuw naar San Remo met Il giorno dell’indipendenza.

In de laatste jaren deed Alice af en toe een reeks optredens met het project Lungo La Strada met Steve Jansen, Marco Pancaldi en Alberto Tafuri.

Haar laatste album L’Amore non è niente is van 2015. (Diverse bronnen, Wikipedia en Oor van 24 febrauri 1990)