In september en oktober krijgt u oude postkaarten te zien van Gent in kleur.

Wie een postkaart uit het begin van de twintigste eeuw bekijkt, zoals deze sfeervolle opname van de Vrijdagmarkt uit circa 1910, vraagt zich al snel af hoe men die prachtige kleuren destijds op papier kreeg.

Echte kleurenfotografie stond toen immers nog in de kinderschoenen.

De autochroomtechniek van de gebroeders Lumière bestond wel al, maar die was veel te tijdrovend en veel te duur voor de massaproductie van prentbriefkaarten.

Het geheim achter dit soort beelden begon vrijwel altijd bij een doodgewone, vlijmscherpe zwart-witfoto op een glazen negatief.

Pas in de drukkerij kwam de kleur tot leven via een knap staaltje vakmanschap: chromolithografie of fotochroomdruk.

Vaklieden brachten het fotografische beeld over op grote kalkstenen drukstenen.

Voor iedere afzonderlijke kleur werd met de hand een aparte steen geprepareerd.

De lithograaf bepaalde heel precies waar, en met hoeveel intensiteit, een tint op het papier moest landen.

Om tot het uiteindelijke resultaat te komen, werden vaak zes tot meer dan tien verschillende kleurlagen nauwkeurig over elkaar heen gedrukt.

Veel van die gespecialiseerde drukkerijen stonden destijds in Duitsland of Zwitserland.

Omdat de ambachtslieden de Vrijdagmarkt waarschijnlijk nooit met eigen ogen hadden gezien, kozen ze de kleuren op gevoel, volgens vaste regels en met een flinke dosis verbeeldingskracht.

Dat verklaart meteen die herkenbare, schilderachtige sfeer op dit soort oude kaarten: de zachte roze-blauwe hemel, de warme roodbruine daken en de nostalgische gloed over de historische gevels.