De piano is ontstaan uit de klavecimbel, een snaarinstrument dat met toetsen werd bespeeld.

De klavecimbel had echter een beperking: de toonsterkte kon niet worden gevarieerd door harder of zachter op de toetsen te drukken.

Daarom bedacht de Italiaanse instrumentenbouwer Bartolomeo Cristofori rond 1700 een nieuw mechanisme waarbij hamertjes de snaren aansloegen in plaats van ze te tokkelen.

Zo kon de speler meer expressie aan zijn spel geven. Hij noemde zijn uitvinding pianoforte, wat zacht en sterk betekent.

De piano werd in de loop van de 18e en 19e eeuw steeds verder verbeterd en verfijnd.

Een bijzondere gebeurtenis in de geschiedenis van de piano was de voorstelling van de piano met pedalen op de wereldtentoonstelling in Wenen in 1873.

Het eerste pedaal was het rechterpedaal dat de dempers van alle snaren optilde en zo een langere nagalm creëerde.

Het tweede pedaal was het linkerpedaal dat de hamers dichter bij de snaren bracht en zo een zachter geluid produceerde.

Sommige piano’s kregen later ook een derde pedaal, dat verschillende functies kon hebben, zoals het dempen van alleen de bastonen of het activeren van een repetitiemechaniek.

De piano werd al snel een populair instrument bij componisten, musici en het publiek.

De piano was geschikt voor zowel solo- als ensemblestukken, voor zowel klassieke als populaire muziek.

De piano speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling van muzikale genres zoals de sonate, het concerto, de symfonie, de opera, de liedkunst en de jazz.

De piano was ook een statussymbool voor de hogere klassen en een onderdeel van de muzikale opvoeding.