Het nummer werd geschreven door de komedieschrijver Bruce Vilanch, samen met de muzikanten en producers Fred Zarr en Jacques Morali.
De single was in Vlaanderen goed voor een achtste plaats in de Top 30 en in Nederland bereikte het nummer de twaalfde plaats in de Top 40.
Eartha Mae Kitt wordt op 17 januari 1927 geboren in North, South Carolina een klein plaatsje in Orangeburg County, South Carolina.
Haar vader is blank en haar moeder is van Afro-Amerikaanse en Cherokee-afkomst.
Haar kindertijd is moeilijk: haar vader verdwijnt al snel en haar moeder overlijdt wanneer Eartha zes is.
Op achtjarige leeftijd wordt ze naar New York gestuurd om bij haar tante te gaan wonen.
Haar grote kans krijgt ze wanneer ze op zestienjarige leeftijd wordt toegelaten tot de Katherine Dunham Company, het eerste Afro-Amerikaanse gezelschap voor modern ballet.
Aanvankelijk is Eartha Kitt actief in het cabaret, maar het is regisseur Orson Welles die haar als actrice ontdekt.
Hij noemt haar “The Most Exciting Woman In The World“ en geeft haar haar eerste hoofdrol in Christopher Marlowe’s toneelstuk The Tragical History Of Doctor Faustus (1950).
In Hollywood debuteert Kitt als tegenspeelster van Sidney Poitier in de film The Mark of the Hawk (1958).
Bij het grote publiek wordt ze het meest bekend van haar rol als Catwoman in de televisieserie Batman in de jaren zestig.
Ze is in meer dan 30 films te zien, waaronder de documentaire All By Myself: The Eartha Kitt Story (1983).
Als zangeres heeft Kitt in de jaren vijftig en zestig een aantal hits, waaronder Santa Baby, Let’s Do It, C’est Si Bon, Just An Old Fashioned Girl, Monotonous, Love for Sale, I’d Rather Be Burned As A Witch, Usku Dara, Mink, Schmink en Under The Bridges Of Paris.
Haar debuut-lp RCA Victor Presents Eartha Kitt (1953) bereikt de top vijf in de Amerikaanse albumlijsten.
In 1960 krijgt Eartha Kitt een ster op de Hollywood Walk of Fame.
In 1968 maakt ze een faux-pas tijdens een lunch in het Witte Huis, door Lady Bird Johnson, de vrouw van Amerikaanse president Lyndon B. Johnson, aan het huilen te maken met kritische commentaren over de Vietnam-oorlog.
Hierna kan ze in de VS geen meer werk krijgen en vertrekt ze naar Europa, waar ze onder meer vloeiend Frans leert spreken.
In 1978 maakt ze haar Amerikaanse comeback in de Broadway-musical Timbuktu!
In de jaren tachtig had ze ook nog succes met de nummers I Love Men (1984) en Cha-Cha Heels (1989), een samenwerking met Bronski Beat.
Eartha Kitt kwam te overlijden op 25 december 2008.
De zeven regels van Eartha Kitt voor huwelijksgeluk (Piccolo mei 1962)
Gisteren nog vandaag
Toen gisteren nog vandaag was 