Hoewel hij veel meer was dan de zanger van één megahit, overschaduwde ‘Concerto voor Natasha’ toch zijn hele loopbaan.
Johan Stollz toerde de wereld rond en bleef tot op hoge leeftijd zingen en meewerken aan televisieprogramma’s, tot hij op 3 april 2018 op 88-jarige leeftijd overleed.
Zijn levensverhaal begon op 2 januari 1930 in Eeklo.
Hij werd geboren als Jan Stolle, als enige zoon van Marie Tourny en houthandelaar Henry Stolle uit de Kerkstraat.
Al op vierjarige leeftijd speelde hij piano en toen hij zeven was, gaf hij zijn eerste optredens op familiefeestjes.
Het pianospelen leerde hij aan de plaatselijke muziekschool. Een toekomst in de houthandel zag hij niet zitten, dus ging hij piano studeren aan het conservatorium in Gent.
Toch behaalde hij ook een diploma aan de normaalschool, en hij werkte noodgedwongen nog enkele jaren bij het postorderbedrijf Unigro en als ambtenaar in zijn geboortestad.
In het Eeklose collectieve geheugen staat hij trouwens ook gegrift als Christus aan het kruis: in 1948 werd op de Markt van Eeklo een groots openlucht-Mariaspel opgezet voor het 500-jarig bestaan van het klooster Onze-Lieve-Vrouw Ten Doorn, waarin Stollz die rol op zich nam.
Met zijn muziek en culturele engagement bracht hij altijd een stukje Eeklo naar de wereld en gold hij als een ware ambassadeur van de stad.
In mei 2017 ontving hij op het stadhuis dan ook de Stadsmedaille, de hoogste eer die Eeklo kan toekennen.
Zijn echte muzikale carrière startte als pianist in het huisorkest van dancing ‘The Circle’.
Later richtte hij ‘The Greenlights’ op, waarna al snel contracten volgden in Amsterdam, Oostenrijk en de rest van de wereld.
De grote doorbraak kwam er dankzij de BRT-liedjeswedstrijd ‘Canzonissima’.
In 1967 schreef de toen 37-jarige Stollz het nummer ‘Verlangen’ voor Anneke Soetaert.
Een jaar later deed hij zelf mee met zijn romantische vakantieballade ‘Concerto voor Natasha’.
Hij eindigde tweede na Liliane Saint-Pierre met ‘Wat moet ik doen’, maar zijn nummer werd de absolute commerciële winnaar.
Het weelderig gearrangeerde lied groeide uit tot een van de grootste Vlaamse hits ooit en verkocht 200.000 exemplaren in binnen- en buitenland.
Rond dat succes bouwde hij zorgvuldig een herkenbaar imago op als charmeur: met zonnebril, aan de witte piano, en gezegend met een zachte stem en ultra-romantische teksten waarmee hij menig vrouwenhart sneller deed slaan.
Zijn nummer over de dansende Hongaarse zigeunerin uit het dorp zonder hotel was daar het absolute summum van.
Stollz speelde zijn personage met verve, altijd piekfijn in het wit gekleed en rijdend in een grote crèmekleurige Amerikaanse wagen met zijn initialen op de deuren.
Tijdens de jaren zeventig speelde hij overal ter wereld in bars, casino’s en hotels.
Hij bouwde vriendschappen op met sterren als Gilbert Bécaud, Frank Sinatra en Sophia Loren, en speelde zelfs ten huize van Elisabeth Taylor en Richard Burton.
Opvallend was dat hij over zijn leeftijd niet altijd eerlijk was; hij trok er vaak gerust een jaar of acht vanaf, een van zijn vele kleurrijke fabuleringen.
Begin jaren tachtig dook hij opnieuw op televisie op als coach van de West-Vlaamse ploeg in de BRT-wedstrijd de ‘Baccara-beker’.
Met in totaal 1,1 miljoen verkochte platen staat Johan Stollz op de 74ste plaats van bestverkochte Belgische artiesten aller tijden, in een lijst die wordt aangevoerd door Salvatore Adamo met meer dan 80 miljoen exemplaren.
Die verdienste bleef niet onopgemerkt: in 2007 ontving hij de negentiende Fakkel Award en in 2010 werd hij geëerd in ‘De Eregallerij’.
Tussen 2005 en 2008 beleefde hij een heropstanding bij het brede publiek als vaste gastmuzikant in de Eén-quiz ‘De Tabel van Mendeljev’, samen met Stijn Meuris en Frank Vander Linden van De Mens.
Vander Linden herinnert hem als een schitterende, gedreven pianist die praktisch elke standard kende, moeiteloos moderne nummers oppikte en letterlijk muziek ademde, geholpen door het elektrische pianootje dat standaard in zijn kleedkamer stond.
Collega-muzikant en componist Miguel Wiels, die Stollz al kende sinds zijn eigen debuut in de showbizz, noemde hem eveneens een ambachtelijke vakman met een gigantische repertoirekennis, een harde werker en bovenal een bijzonder innemende man.
Stollz genoot zichtbaar van de hernieuwde aandacht, die hem weer heel wat optredens opleverde.
Als 86-jarige wist hij in 2016 via het VIER-programma ‘The Show Must Go On’ zelfs een jonge generatie kijkers te bekoren.
In diezelfde periode bracht hij met ‘Meesterlijke Melodieën’ zijn laatste plaat uit.
Die titel vatte zijn uitzonderlijke talent als componist treffend samen: een artiest met een feilloos gevoel voor harmonie, ritmiek, sterke arrangementen en tijdloze melodieën
