Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

90 jaar geleden, reclame voor het voedingssupplement Sanatogen (februari 1934)

Sanatogen was een “hersentonicum” dat in 1898 werd uitgevonden door het Duitse bedrijf Bauer Chemical Company en wereldwijd werd verkocht.

In de VS werd het geadverteerd als een “zenuwhersteller”.

Het product werd in 1915 verboden in Australië tijdens de Eerste Wereldoorlog en een Brits vervangingsmiddel “Sanagen” werd het jaar daarop op de Australische markt gebracht, met de bewering dat het “identiek was aan Sanatogen”.

Het product werd in het begin van de 20e eeuw populair in China en won de gunst van veel beroemde mensen.

Het product bestond uit 95% pure melkeiwit en 5% natriumglycerofosfaat, en werd op de markt gebracht als een “voedingstonicum” dat gemakkelijk verteerbaar en absorbeerbaar was en werd aanbevolen als een effectief middel om het dagelijkse dieet van bloedarme en herstellende patiënten te versterken.

Het merk Sanatogen bestaat nog steeds in het VK als een versterkte wijn, met een alcoholgehalte van 15%.

Deze maand, 70 jaar geleden, veiling van de bezittingen van Faroek I door de Egyptische regering.

Faroek I van Egypte was de koning van 1936 tot 1952, toen hij werd afgezet door een staatsgreep van de Vrije Officieren.

Hij stond bekend om zijn weelderige levensstijl, zijn verzamelingen en zijn kleptomanie.

Na zijn afzetting vluchtte hij naar Italië, waar hij in 1965 overleed.

Een van de gebeurtenissen die zijn reputatie schaadden, was de veiling van zijn bezittingen door de regering in 1954.

De veiling duurde tien dagen en bracht meer dan 3 miljoen pond op.

Onder de geveilde voorwerpen waren sieraden, kleding, meubels, auto’s, wapens, postzegels en munten.

Een van de munten was het Amerikaanse gouden 20 dollarstuk van 1933 dat later de kostbaarste munt uit de geschiedenis werd.

De veiling was bedoeld om geld in te zamelen voor de ontwikkeling van Egypte, maar werd ook gezien als een vernedering voor de voormalige koning en een symbool van het einde van de monarchie.

De veiling duurde 10 dagen en omvatte onder andere auto’s, juwelen, meubels, kunstwerken en zelfs dieren.

Om van de verkoop een succes te maken, kregen de kopers die voor meer dan 5 miljoen Franse Frank kochten, de eer en het voorrecht om de verzameling pornografische voorwerpen en afbeeldingen van Faroek I te mogen zien.

De grote verzamelingen postzegels en munten van de koning waren wereldberoemd.

Hij bezat onder meer de kostbaarste munt uit de geschiedenis, het Amerikaanse gouden 20 dollarstuk van 1933.

Dit exemplaar bracht op een veiling in 2002 7,5 miljoen dollar op.

De opbrengst van de veiling was ongeveer 3 miljoen pond, maar veel van de spullen werden onder de marktwaarde verkocht of gestolen door corrupte ambtenaren.

Gisteren nog vandaag

Na de Egyptische onafhankelijkheid van Groot-Brittannië in 1922 veranderde de titel van sultan Foead I naar die van koning.

In april 1936 overleed Foead I, waardoor zijn zoon Farouk I op 16-jarige leeftijd koning van Egypte werd.

Een van zijn eerste daden als staatshoofd was al zijn auto’s (hij had er meer dan 100) rood te laten verven).

Daarna verbood hij per wet, die kleur voor elke andere wagen, zodat hij snel zonder last van de politie door zijn land kon scheuren.

26 jaar lang heerste hij met ijzeren hand en bouwde een nogal dubieuze reputatie op.

Door zijn overdadige levensstijl kreeg Faroek de weinig liefkozende naam ‘Playboy-koning’ en stond hij te boek als een kleptomaan.

Faroek ging helemaal op in deze, zeker voor een monarch, ongewone hobby.

Toen hij Winston Churchill over de vloer kreeg, maakte hij hem diens horloge afhandig.

Nadat de Britse diplomatieke diensten discreet protest aantekenden tegen deze protocollair niet zo gangbare praktijk, werd het kleinood terugbezorgd, met als uitleg dat Farouk het “gevonden” had.

En toen in 1944 de kist met daarin het stoffelijk overschot van de in Zuid-Afrika overleden Perzische koning een tussenlanding maakte in Caïro, stal Farouk het ceremoniële zwaard, de medailles en de broeksband van de afgestorvene.

Mede daardoor werd de impopulaire ‘Dief van Caïro’ in 1952 van de kroon gestoten door de legendarische kolonel Gamal Abdel Nasser.

Na zijn gedwongen onttroning nam Faroek met zijn luxe jacht op pompeuze manier vanuit havenstad Alexandrië de vlucht naar Monaco.

Na de revolutie ging Faroek in Rome wonen, maar zijn zoon Fouad en zijn dochters werden naar Zwitserland gestuurd.

Narriman Sadik, de tweede vrouw van Faroek vroeg de scheiding aan in 1953 en vertrok terug naar Egypte.

Haar zoon en de drie dochters uit het eerste huwelijk bleven bij Faroek.

In 1953 bracht de ex-koning een bezoek aan ons land en was hij te gast in Roeselare tijdens de batjesfeesten.

56 jaar geleden, stierf hij in Rome na het verorberen van een rijk diner.

De officiële lezing is dat hij stierf aan een hersenbloeding.

Volgens zijn zoon Ahmed Fouad II. die toen 13 jaar was, zou hij vergiftigd geweest zijn door zijn vijanden,

In een gesprek uit 2011 beweerde Ahmed Fouad II dat zijn vader niet de kans had om zijn fortuin mee te nemen naar het buitenland.

Vier jaar geleden werd het Patek Philippe uurwerk dat om Faroeks pols hing, verkocht door een onbekende koper voor 912.500 dollars. (Diverse bronnen, De Naakte Kroon van Jan van den Berghe. Wikipedia en Ons Volk 27 september 1951)

Gisteren nog vandaag

De Amerikaanse actrice Jaclyn Smith

Jaclyn Smith is vooral bekend als Kelly Garrett in de televisieserie Charlie’s Angels.

Ze speelde deze rol van 1976 tot en met 1981 en was de enige vrouwelijke hoofdrolspeelster die in de serie bleef voor de hele duur.

Ze maakte ook een cameo in de films Charlie’s Angels: Full Throttle (2003) en Charlie’s Angels (2019) als hetzelfde personage.

Naast Charlie’s Angels speelde Smith ook in verschillende televisiefilms en miniseries, zoals Jacqueline Bouvier Kennedy (1981), waarvoor ze een Golden Globe-nominatie kreeg, Rage of Angels (1983), The Bourne Identity (1988), Kaleidoscope (1990) en Nightmare in the Daylight (1992).

Ze had ook een terugkerende rol in de dramaserie The District van 2002 tot 2004.

Smith had in 1985 ook haar eigen succesvolle kledinglijn bij Kmart.

Ze is drie keer getrouwd geweest en heeft twee kinderen uit haar derde huwelijk met cameraman Anthony B. Richmond.

In 1989 kreeg ze haar eigen Hollywood Walk of Fame ster.

Haar vierde huwelijk, sinds 1997 is met arts Brad Allen, met wie ze een huidverzorgingslijn heeft gecreëerd en gepromoot.

Smith is geboren op 26 oktober 1945 in Houston, Texas, en is nu 78 jaar oud (poster uit de Joepie 11 februari 1979)

90 jaar geleden, reclame voor Kruschen Salts in het tijdschrift Ons Volk van februari 1934.

Kruschen Salts was een product dat beweerde rheuma te bestrijden door het bloed te zuiveren en de nieren te stimuleren.

Het bestond uit een mengsel van zes verschillende zouten, waaronder natriumbicarbonaat, magnesiumsulfaat en kaliumchloride.

De reclame beloofde dat een dagelijkse dosis van een theelepel Kruschen Salts in een glas heet water de pijn en de stijfheid van rheuma zou verminderen of zelfs genezen.

Kruschen Salts werd voor het eerst geproduceerd in 1906 in Duitsland door de firma Krusch & Co.

Het product werd al snel populair in Europa en Amerika als een algemeen tonicum voor allerlei kwalen, waaronder rheuma, constipatie, obesitas, huidproblemen en verkoudheid.

Kruschen Salts werd ook gebruikt als een schoonmaakmiddel voor het huis en als een tandpasta.

De reclame voor Kruschen Salts was vaak overdreven en misleidend.

Zo werd er beweerd dat Kruschen Salts het leven kon verlengen, kanker kon voorkomen en zelfs kon helpen bij het afvallen.

Er was echter geen wetenschappelijk bewijs voor deze claims. In feite was Kruschen Salts niets meer dan een laxeermiddel dat tijdelijk een gevoel van welzijn kon geven door het verwijderen van afvalstoffen uit het lichaam.

Kruschen Salts wordt vandaag de dag nog steeds verkocht in sommige landen, zoals Australië, Nieuw-Zeeland en Zuid-Afrika.

Het product heeft echter veel concurrentie gekregen van andere laxeermiddelen en voedingssupplementen die beter gereguleerd zijn.

Bovendien zijn er nu veel effectievere behandelingen voor reumatoïde artritis beschikbaar, zoals ontstekingsremmers, immunosuppressiva en biologische geneesmiddelen.

Het gebruik van Kruschen Salts wordt dan ook niet meer aanbevolen voor reumapatiënten.

Kan een afbeelding zijn van 1 persoon en tekst

Vandaag 40 jaar geleden, de single Zwart Wit van De Frank Boeijen Groep komt op de achtentwintigste plaats binnen in de Ultra Top 50.

Het nummer komt bij ons niet verder dan deze plaats en na vier weken is de single al uit de Hitparade. Meer nog het nummer bereikte zelfs niet de Brt Top 30.

In Nederland bereikt het nummer de vierde plaats in de Top 40.

Frank Boeijen heeft Zwart Wit geschreven naar aanleiding van de moord op Kerwin Duinmeijer op 21 augustus 1983.

De 15-jarige jongen wordt vermoord omdat hij een donkere huidskleur heeft.

Kerwin Duinmeijer loopt met een vriend een snackbar uit, wanneer ze worden aangesproken door een groepje skinheads die de jongens zeggen dat ze geen recht hebben om daar te lopen.

Na een korte woordenwisseling steekt één van de skinheads, de zestienjarige Nico Bodemeijer met op zijn arm “100% White” getatoeëerd, op hem in.

Later verklaart de dader dat Duinmeijer “vies” zou hebben gekeken.

Kerwin Duinmeijer rent daarop naar de Dam en vlucht een taxi in.

De taxichauffeur wil echter geen bloed op de achterbank hebben en sleept hem uit de taxi en zegt dat hij op straat op de ambulance moet wachten.

Bestuurslid Joop Wilkers van de Taxicentrale stelde enkele dagen na de gebeurtenis dat het niet zo is dat chauffeurs mensen moeten of willen laten doodbloeden, maar dat het tegen de regels zou zijn, gewonden te vervoeren.

Deze arriveert na twintig minuten. Kort hierna overlijdt Kerwin Duinmeijer in het ziekenhuis.

Op zijn grafsteen staat Black Is Beautiful.

Nico Bodemeijer, 16 jaar oud tijdens de steekpartij, werd veroordeeld tot opname tot ten minste zijn 21e jaar in een inrichting voor buitengewone therapeutische behandeling (een soort tbs-regeling voor minderjarigen) voor het opzettelijk toebrengen van een zwaar lichamelijk letsel.

De rechter achtte niet bewezen dat hij Duinmeijer met opzet van het leven beroofde.

Bodemeijer kwam begin 1988 vervroegd vrij.

In 1989 werd Bodemeijer voor een ander geweldsmisdrijf tot vijf jaar cel veroordeeld.

In 1999 kreeg hij vijf maanden cel voor het van een balkon gooien van een wielklem naar twee parkeerwachten.

Begin januari 2012 pleegt Nico Bodemeijer, die dan al een tijd ernstig ziek is, zelfmoord.

In 2008 zong Frank Boeijen het nummer in het Arabisch op de Dam in Amsterdam in het kader van de Internationale VN-dag tegen racisme.

Dat deed hij samen met een Tunesische zangeres en een Marokkaanse band.

Door de stichting Vrienden van Kerwin wordt jaarlijks op 20 augustus een herdenkingsmanifestatie georganiseerd.

Gisteren nog vandaag

Frank Boeijen in de Joepie van 28 september 1986

Gisteren nog vandaag

Het levensverhaal van Frank Boeijen (Joepie 14 juli 1985)

Gisteren nog vandaag

Frank Boeijen Groep in de Muziek Expres van mei 1985

Het Groot Begijnhof van Sint-Amandsberg, Gent, in oude postkaarten.

Het begijnhof ontstond in de 19e eeuw als een nieuwe vestiging voor de begijnen van het Oude begijnhof Sint Elisabeth, die moesten wijken voor de stadsuitbreiding en de militaire bezetting.

Het nieuwe begijnhof werd gebouwd op een ruim domein van 6,11 hectare en in neogotische stijl, met een kerk, een infirmerie, een school, een bakkerij en een kaasmakerij.

Het begijnhof bood onderdak aan meer dan duizend begijnen, die zich inzetten voor de zorg en het onderwijs van de arme bevolking.

Het begijnhof bleef bewoond tot 2005, toen de laatste begijn overleed.

Sindsdien wordt het begijnhof gerestaureerd en herbestemd als woon- en werkplek voor kunstenaars, studenten en gezinnen (postkaarten uit de verzameling van Claude Faseur)