Robin Williams, ik verzon mijn vrienden.

Robin Williams werd geboren in Chicago op 21 juli 1951 als zoon van Robert Fitzgerald Williams en Laurie McLaurin.

Hij begon zijn carrière als stand-upcomedian in de jaren 70 en kreeg zijn eerste tv-rol als alien Mork in de serie Mork & Mindy.

Hij speelde zowel komische als serieuze rollen in films als Good Morning, Vietnam, Dead Poets Society, Aladdin, Mrs. Doubtfire, Good Will Hunting en One Hour Photo.

Hij won een Oscar voor zijn bijrol in Good Will Hunting en verschillende Golden Globes en Emmy Awards voor andere rollen.

Williams had drie kinderen uit twee eerdere huwelijken: Zachary, Zelda en Cody.

Zijn eerste huwelijk duurde van 4 juni 1978 tot in 1988. In 1983 kreeg hij een zoon.

Op 30 april 1989 trouwde hij voor de tweede maal, en uit dat huwelijk kreeg hij een dochter en een zoon.

In 2008 scheidde hij van zijn tweede vrouw.

In 2009 onderging Williams een hartoperatie. In 2011 trouwde hij voor de derde keer met Susan Schneider.

Williams leed aan een zware depressie en had problemen met alcohol en drugs.

Een paar weken voor zijn overlijden liet Williams zich nog opnemen in een kliniek in de hoop zijn focus weer terug te vinden. Het mocht niet baten.

Op 11 augustus 2014 werd hij dood aangetroffen in zijn huis in Californië.

De doodsoorzaak was zelfmoord door ophanging.

Hij was 63 jaar oud.

Drie dagen na zijn overlijden verklaarde zijn weduwe Susan Williams dat hij sinds korte tijd wist dat hij aan de ziekte van Parkinson leed.

Uit de lijkschouwing bleek dat hallucinaties een mogelijke oorzaak van zijn zelfmoord konden zijn geweest: Williams bleek Lewy Body Dementie te hebben.

Twee jaar later vertelde ze dat Williams een breed scala aan behandelingen had ondergaan in een poging beter te worden. „Hij bleef maar zeggen: ’Ik wil gewoon mijn hersenen opnieuw opstarten’(Joepie 20 november 1988).

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, Gazebo met zijn debuutsingle I Like Chopin

In Vlaanderen was de single goed voor een vierde plaats in de Brt Top 30 en in Nederland bereikte het nummer de vijfde plaats in de Top 40.

Gazebo werd op 18 februari 1960 als Paul Mazzolini geboren als kind van een Italiaanse diplomaat en een Amerikaanse zangeres.

Paul leerde op zijn 10de gitaar spelen om indruk te maken op zijn vriendinnetje.

Mazzolini begon zijn muziekcarrière als jazzmuzikant en in rock- en punkbands!

In 1982 bracht hij als Gazebo zijn debuutsingle ‘Masterpiece’ uit, een top 5-hit in Italië en Zwitserland.

In zijn thuisland heeft hij een dozijn hits gescoord, maar we kennen hem het best van zijn tweede single, de top 3-hit ‘I Like Chopin’ uit november/december 1983.

Vanaf 24 oktober 1983 staat Gazebo er 3 weken mee op n°1 in Duitsland. Ook in Oostenrijk, Zwitserland en Spanje bereikte hij de n°1. In Italië bleef ook deze single op n°2 steken.

De opvolger ‘Lunatic’ deed het naast Italië nog goed in de Duitstalige landen, maar bij ons staat hij geboekstaafd als one-hit wonder.

Hij bracht al wel 13 albums uit. In 2018 verscheen zijn recentste album ‘Italo By Numbers’.

‘I Like Chopin’ werd nog vier keer in een nieuwe versie uitgebracht, in 2020 nog als de Radio Corona version (Joepie, Muziek Expres en met dank aan Denis Michiels)

Vandaag herdenken we de vijfde verjaardag van het overlijden van de Regisseur Bernardo Bertolucci een van de grootste Italiaanse filmmakers aller tijden.

Bertolucci werd geboren in Parma, als zoon van een kunsthistoricus en dichter Attilio Bertolucci.

Hij volgde in de voetsporen van zijn vader en zijn broer, die ook filmregisseur en scenarioschrijver werd.

Bertolucci begon al op jonge leeftijd te schrijven en won prestigieuze literaire prijzen voor zijn eerste boek.

Hij kreeg ook de kans om te werken met Pier Paolo Pasolini, een andere invloedrijke Italiaanse regisseur, die hem aanstelde als eerste assistent voor zijn debuutfilm Accattone (1961).

Bertolucci toonde al snel zijn eigen visie en stijl, die hem de aandacht trokken van Sergio Leone, die hem vroeg om mee te schrijven aan het scenario voor Once Upon a Time in the West. (Leone verwierp later het scenario omdat hij het te intellectueel vond voor het Amerikaanse publiek.)

Bertolucci maakte naam als regisseur in de jaren 60 met films als La commaro secca (1962), Prima della rivoluzione (1964) en Ballata da un miliardo (1967), die getuigden van zijn politieke en sociale bewustzijn.

Hij verhuisde naar de VS, waar hij de controversiële film Last tango in Paris (1972) maakte, met Marlon Brando en Maria Schneider in de hoofdrollen.

De film veroorzaakte een schandaal door zijn expliciete seksuele inhoud, maar leverde hem ook twee Oscarnominaties op voor beste regisseur en beste acteur.

Bernardo Bertolucci, heeft in een interview met Twan Huys voor het televisieprogramma College Tour in 2013 bevestigd dat hij en Marlon Brando voorafgaande aan de opnames van de bekende boterscène zonder medeweten van Schneider hadden afgesproken dat Brando haar tijdens het filmen bij verrassing zou aanranden, omdat Bertolucci haar reactie als meisje wilde filmen en niet haar reactie als actrice.

Bertolucci bekende altijd wroeging te hebben gehad over deze aanpak.

In 1976 maakte hij 1900 of Novecento, een episch historisch drama over de klassenstrijd in Italië in de 20e eeuw, gezien door de ogen van twee vrienden die in 1900 geboren zijn, maar uit elkaar groeien door hun verschillende achtergrond.

De film had een sterrencast met onder anderen Robert De Niro, Gérard Depardieu, Burt Lancaster en Donald Sutherland.

Zijn grootste triomf was The last emperor (1987), een biografische film over de laatste keizer van China, die hij mocht opnemen in de Verboden Stad in Peking.

De film won negen Oscars, waaronder die voor beste film, beste regisseur en beste scenario. Bernardo Bertolucci won persoonlijk twee Oscars voor deze film.

Hij regisseerde ook andere succesvolle films, zoals “The sheltering sky”, “Little Buddha” en “Stealing beauty”.

Bertolucci combineerde politieke thema’s met intense liefdesverhalen in zijn werk.

Hij leed aan een ernstige ziekte en zat in een rolstoel na een ongeluk, maar bleef actief in de filmwereld tot zijn dood in 2018 op 77-jarige leeftijd.