Auteur: Patrick De Graeve

Patrick De Graeve is een gepassioneerde blogger die schrijft over zijn ervaringen en inzichten in de wereld van de popmuziek en geschiedenis. Hij is de oprichter en beheerder van de Facebookgroepen Gisteren nog vandaag en Weetjes over Popmuziek, waar hij regelmatig interessante feiten, anekdotes en trivia deelt met andere muziekliefhebbers. Patrick is ook een fervent verzamelaar van tijdschriften, vooral van het populaire Belgische blad Joepie. Hij heeft een volledige collectie vanaf september 1973 tot en met eind december 1989, die hij zorgvuldig bewaart en koestert. Patrick's blog, Gisteren nog vandaag, is een bron van inspiratie en nostalgie voor iedereen die meer wil weten over de geschiedenis van Vlaanderen en dat via oude tijdschriften, foto's, tv-reeksen, films en reclame.

Wies Andersen, die als acteur, regisseur, producer, journalist en reportagemaker schitterde in zowel Vlaanderen als Nederland, is vandaag op 87-jarige leeftijd overleden.

Alois De Bois, zoals Wies Andersen werd vooral bekend van zijn quiz ‘Wies Andersen Show’, die tussen 1976 en 1977 liep op de BRT.

Hij werkte in die quiz samen met een panel van bekende Vlamingen, waaronder Johan Anthierens, de controversiële journalist en columnist, nam geen blad voor de mond en daagde zijn medegasten uit met provocerende uitspraken en grappen.

Hij botste vooral met Paul Snoek, de gevierde dichter en schilder, die zich ergerde aan Anthierens cynisme en arrogantie.

Harry Kümel, de succesvolle filmregisseur, probeerde te bemiddelen tussen de twee, maar kon niet verhinderen dat er af en toe een vonk oversloeg.

Mick Clinckspoor, de populaire radiopresentator, Mimi Smith en Della Bosiers, zorgden voor wat luchtigheid en relativering in het gesprek.

Andersen zelf bleef op de achtergrond en liet zijn panelleden vrijuit praten. Hij genoot zichtbaar van de levendige discussie en het spektakel dat zich voor zijn ogen afspeelde.

De Wies Andersen Show staat dan ook in het collectieve geheugen gegrift als een van de hoogtepunten van de Vlaamse televisie.

In 1972 kon Wies Andersen eindelijk beginnen met zijn speelfilm Jonny & Jessy (met onder anderen Rocco Granata, die ook de muziek schreef). Helaas niets terug gevonden op Youtube.

Hij was 20 jaar getrouwd met de actrice Dora van der Groen.

Ze schitterden in verschillende toneelstukken, waaronder de klassieker “Kat op een heet zinken dak” van Tenessee Williams, waarin ze de hoofdrollen van Maggie en Brick vertolkten.

Van dit toneelstuk was er in 1958 een filmversie met Elizabeth Taylor als Maggie en Paul Newman als Brick

Hun zoon, Brick de Bois, volgde in hun voetsporen en werd een succesvolle toneelschrijver en regisseur.

Eind jaren 90 dook Wies Andersen opnieuw op tv op.

Ditmaal met het reisprogramma ‘Wies Anders’, waarin hij Vlamingen in het buitenland opzocht.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post van 22 maart 1970)

40 jaar geleden, Jo met de Banjo weggepest bij de Brt.

Jo De Clercq, ook bekend als Jo met de Banjo, begon zijn loopbaan als radiomaker in de late jaren zestig.

Zijn artiestennaam was een verwijzing naar de toen populaire hit ‘De Wandelclub’ van de Nederlandse zangeres Jasperina De Jong.

Jo met de Banjo ging aan de slag bij de West-Vlaamse tak van Radio 2 en presenteerde het radioprogramma ‘Westpoint’ vanuit Kortrijk.

Later nam Jo met de Banjo de presentatie van de ‘Vlaamse Top Tien’ over. Dit programma stimuleerde zijn liefde voor taal en hij begon zich meer te verdiepen in het schrijven van teksten.

Zo schrijft hij onder het pseudoniem “Dennis Peirs” vele Vlaamse hits voor verschillende artiesten, waaronder Jo Vally, Wendy Van Wanten, M-Kids, Laura Lynn, Stella, Sam Gooris en Willy Sommers.

Hij is verantwoordelijk voor enkele van de populairste liedjes in de Vlaamse muziekgeschiedenis, zoals Marijke van Sam Gooris, Hoop doet leven van Will Tura en Als een leeuw in een kooi van Willy Sommers.

Naast radiomaker en songschrijver was Jo ook een populaire deejay.

De overstap naar de televisie lonkte en Jo werd de presentator van ‘Singe Sange Jo’, een programma dat vijf jaar liep op de toenmalige BRT.

Steeds meer ging Jo zich bezighouden met televisiewerk achter de schermen, namelijk de begeleiding van het publiek in de studio tijdens de opnames van een televisieprogramma.

Voor een hele reeks van programma’s, zowel op de commerciële zenders als op de openbare omroep, treedt Jo aan als publieksopwarmer.

Enkele voorbeelden zijn Tien Om Te Zien, Videodinges, Het Swingpaleis, Blind Date, De Notenclub, De Rechtvaardige Rechters en Blokken.

Naast publieksopwarmer van talrijke programma’s, ging hij in 1998 aan de slag als presentator van het televerkoopprogramma ‘De Shoplijn’ op VTM.

Na een paar jaar was het genoeg geweest voor Jo met de Banjo als presentator van ‘De Shoplijn’ en in 2002 verdween hij dan ook van het scherm.

Hij is ook politiek geëngageerd en is lid van de partij Vooruit, waar hij zich inzet voor een sociaal en progressief Vlaanderen.

Hij was tot 2017 actief als schepen van Cultuur voor sp.a in de gemeente Herent en als provincieraadslid in Vlaams-Brabant. In 2012 voerde hij de sp.a-lijst aan in Herent en had hij de ambitie om burgemeester te worden. Hij kreeg 962 voorkeurstemmen, maar moest de duimen leggen voor Marleen Schouteden van N-VA, die 1.048 voorkeurstemmen haalde.(Joepie 23 oktober 1983)

45 jaar geleden, Frida en Anna van Abba in opstand.

Het nummer is zoals gewoonlijk geschreven door Benny Andersson en Björn Ulvaeus, en geproduceerd door hen samen met hun manager Stig Anderson.

In Vlaanderen was de single goed voor een tweede plaats in de BRT Top 30. In Nederland bereikte het nummer de vijfde plaats in de Top 40.

Het nummer was een groot succes in veel landen, en bereikte de top 10 in onder andere het Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Frankrijk, Noorwegen, Australië. In hun thuisland was de single zelfs goed voor een eerste plaats.

Het nummer is ook te vinden op het verzamelalbum Greatest Hits Vol. 2 dat in 1979 verscheen.(Joepie 15 oktober 1978)

45 jaar geleden, hoe Nico Haak (geboren als Nicolaas Olivier Haak) zich fit houdt.

Nico Haak was niet altijd een bekende zanger.

Voordat hij doorbrak bij het grote publiek, had hij samen met zijn broer Dik een autospuiterij in Delfgauw, vlakbij Delft.

In december 1970 veranderde zijn leven toen hij werd opgemerkt door Martin Stoelinga, een manager van twee andere bandjes uit Delft.

Stoelinga raadde Haak aan om zelf liedjes te gaan schrijven. Haak nam dit advies ter harte en samen met zijn onderbuurman Polle Eduard, die toen speelde bij Tee Set en After Tea, bedacht hij een aantal nummers.

Door de contacten van Stoelinga kwam Haak in contact met Cor Aaftink en maakte hij een plaatje met de titel Ik zou zo graag in mijn leven (wel ’s wat willen beleven).

Op de B-kant van deze single staat het nummer De Vlieger dat geschreven werd door Haak en Han Grevelt en later bekend is door de vertolking van André Hazes.

Het plaatje werd gedraaid op enkele nationale radiozenders.

Haak begon met enkele optredens en er werd een bandje geformeerd met de naam De Paniekzaaiers, een project van Haak, Peter Koelewijn en Eduard.

De Paniekzaaiers bestond uit Jan en Aad Eland, Karel Schouten en Hennie Asman.

Het eerste televisieoptreden van Nico Haak en de Paniekzaaiers vond plaats in een show van Ted de Braak met het nummer Daar zie ik glazen staan.

De feestmuziek bleek aan te slaan en uiteindelijk brak Haak in 1973 definitief door met het lied Joekelille.

In 1974 werd het succes gecontinueerd met Honkie-Tonkie Pianissie en Sokkies Stoppen.

Nadat de samenwerking met Eduard was beëindigd, scoorde Haak in 1975 zijn grootste hit: Foxie Foxtrot.

Met dat lied werd onder de titel Schmidtchen Schleicher ook de Duitse markt veroverd.

Hij ontving op 24 maart 1977 een toonaangevende onderscheiding met de naam Goldene Labeltrofee voor de verkoop van meer dan 500.000 exemplaren in Duitsland.

Een doorbraak bij de oosterburen bleef verder uit, omdat Haak als grapje in de billen kneep van de presentatrice van het keurige muziekprogramma.

In 1978 werkte Haak weer samen met Eduard en scoorde hij zijn laatste grote hit: Is je moeder niet thuis.

Haak bleef gedurende de jaren tachtig een graag geziene gast in het schnabbelcircuit, maar wist zijn successen van de jaren zeventig niet meer te evenaren.

Hij had met zijn vrouw Jeanne drie kinderen, Nico jr, Kees en Eric (overleed als kind al).

Nico Haak is 51 jaar geworden en ligt begraven bij zijn zoon Eric in een familiegraf op de Algemene begraafplaats Jaffa in Delft.

Zijn zoon Kees treedt in de jaren 2010 op in hetzelfde genre en met dezelfde liedjes als zijn vader en ook met hetzelfde motto: Haak gevraagd, feest geslaagd (Diverse bronnen, Wikipedia en Joepie 16 oktober 1978).

Gisteren nog vandaag

Vandaag 45 jaar geleden, Karen Young met haar nummer Hot Shot komen binnen in de Brt Top 30.

Het nummer werd geschreven en geproduceerd door Andrew Kahn en Kurt Borusiewicz, en stond twee weken op nummer 1 in de Billboard disco chart.

Het nummer bereikte ook de 67e plaats in de Billboard Hot 100 en de 34e plaats in de UK Singles Chart.

In Vlaanderen was de single goed voor een derde plaats in de Brt Top 30, in Nederland bereikte het nummer de tweede plaats in de Top 40.

Het nummer is ook terug te vinden op haar debuutalbum met dezelfde naam dat werd uitgebracht door West End Records.

Karen Young was getrouwd met John Young, met wie ze een zoon had, John Jr.

Ze woonde in Philadelphia, waar ze ook geboren was.

Ze begon haar carrière als achtergrondzangeres voor artiesten als Lou Rawls, Teddy Pendergrass en Harold Melvin & the Blue Notes.

Ze had ook een eigen band, The Tri-Us, waarmee ze optrad in lokale clubs.

Na haar succes met Hot Shot probeerde ze haar stijl te veranderen en meer rock- en popnummers op te nemen, maar zonder veel succes.

In 1982 nam ze nog een discohit op, Deetour, die de 21e plaats haalde in de Dance Club Songs chart.

Karen Young overleed op 26 januari 1991, op 39-jarige leeftijd aan een maagbloeding.

In 2007 werd er een nieuwe versie van Hot Shot uitgebracht, met nieuwe remixen die gebruikmaakten van haar stem.

Deze versie bereikte de 7e plaats in de Dance Club Songs chart, bijna 30 jaar na het origineel en 16 jaar na haar dood.

45 jaar geleden, leuke video van het Free Jazz festival in Gent, in 1978.

Ondanks de kritische geluiden die zowel bij traditionele(re) muzikanten als bij de pers te horen waren over het controversiële karakter van freejazz, werd het genre toen druk beoefend in het Gentse.

Locaties waar het onder meer een dankbaar publiek vond, waren café Trefpunt, kleinkunsttheater Op Zolder en de Hotsy Totsy Club.

Ook in de auditoria van de universiteit en in studentenrestaurant De Brug werden vaak freejazzconcerten georganiseerd op initiatief van de Universitaire Jazzclub. (Patrick De Groote)