Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Brt Top 30 ( 2 november 1980)
Disco en USA Top 10 singles en Lp’s (Joepie 2 november 1980)
Engelse Top 10 singles en Lp’s en Franse Top 10 singles (Joepie 2 november 1980)
BRT Vlaamse Top 10 (2 november 1980)
Polderpopparade van de week van 2 november 1980
Patty Brard verlaat Luv’ in 1980.
Haar plaats wordt ingenomen door Ria Thielsch.
De eerste single in de nieuwe samenstelling, ‘My Number One,’ haalt de top vijf.
Ook produceert de nieuwe bezetting een vierde album, Forever Yours, wat uiteindelijk hun voorlopig laatste blijkt te zijn.
Over de plaat en dit volgens de geruchten, dat niet Ria, maar Patty nog te horen is op het album.
Ria staat echter op de hoes.
De groep wordt in het voorjaar van 1981 definitief ontbonden.
Tijdens de Hitkrant Zomerspelen in datzelfde jaar zijn Marga, José en Ria van de partij.
De reacties zijn zo enthousiast dat wordt besloten om nog een single uit te brengen.
Dat wordt Tingalingaling, van hun laatste album.
In het programma Nederland Muziekland nemen de dames afscheid van het publiek.(Diverse bronnen en Wikipedia)
George Benson, geboren in 1943, toonde al op zeer jonge leeftijd een uitzonderlijk muzikaal talent.
Als achtjarig wonderkind zong hij al in nachtclubs en op zijn tiende nam hij onder de naam ‘Little Georgie’ zijn eerste platen op.
Hoewel hij zijn carrière als zanger begon, vond hij zijn ware roeping in de jazz, diep geïnspireerd door gitaarlegende Wes Montgomery en saxofonist Charlie Parker.
Zijn reputatie als technisch begaafd gitarist verspreidde zich snel, zeker nadat hij zich op zijn negentiende aansloot bij de band van de bekende organist Jack McDuff.
In deze periode ontwikkelde hij zijn kenmerkende stijl: een vloeiende gitaartechniek gecombineerd met ‘scat singing’, waarbij hij de noten die hij speelde perfect meezong.
Ondanks platencontracten bij labels als Polydor en Motown, bleef de grote commerciële doorbraak echter uit.
Het jaar 1976 bracht daar radicaal verandering in. Benson tekende bij Warner Brothers en bracht het album “Breezin'” uit.
Op aanraden van de producer bevatte het album niet alleen instrumentale stukken, maar ook nummers waarop Benson zong.
Die beslissing bleek een gouden zet. Zijn vocale vertolking van Leon Russells “This Masquerade” werd tegen alle verwachtingen in een wereldhit en een millionseller, wat hem in 1977 de prestigieuze Grammy Award voor Plaat van het Jaar opleverde.
De samenwerking met de legendarische producer Quincy Jones in 1980 verstevigde zijn sterrenstatus.
Het album “Give Me the Night” en de gelijknamige titeltrack, geschreven door Rod Temperton (bekend van zijn werk voor Michael Jackson), groeiden uit tot een wereldwijde funkklassieker.
Het album was een project vol muzikale zwaargewichten, met bijdragen van onder meer Herbie Hancock, George Duke en Lee Ritenour.
Hits als “On Broadway”, “Turn Your Love Around” en “Nothing’s Gonna Change My Love for You” volgden en maakten hem tot een vaste waarde in de hitlijsten.
Vandaag de dag wordt George Benson geëerd als een levende legende. Hij is de winnaar van tien Grammy Awards en een NEA Jazz Master, de hoogste onderscheiding voor een jazzartiest in de Verenigde Staten.
Dat hij nog steeds relevant is, bewijst zijn samenwerking met hedendaagse artiesten zoals Gorillaz op het nummer “Humility”.
Benson toert nog altijd de wereld rond en verkoopt met gemak de prestigieuste zalen uit, van de Royal Albert Hall tot de Hollywood Bowl.
Ook in 2025 staan er nog concerten gepland, waar hij zijn publiek blijft trakteren op de unieke mix van jazzy virtuositeit en de onsterfelijke pophits die hem wereldberoemd hebben gemaakt.
