Categorie: Beroemde mensen uit Vlaanderen en Nederland

Vandaag 90 jaar geleden, de geboorte van de Nederlandse zanger Ramses Shaffy.

“Laat Me” is een cover van het Franstalige nummer Ma dernière volonté (Vivre) (1977) van Serge Reggiani (Franse tekst van Sylvain Lebel en muziek van Alice Dona) met een Nederlandse tekst van Herman Pieter de Boer.
De Boer gaf aan zijn op het lijf van Shaffy geschreven lied een wezenlijk andere inhoud dan de Franse.
Waar Reggiani zingt over iemand die op zijn sterfbed ligt, in radeloze angst om te sterven, zingt Shaffy over zichzelf als iemand die midden in het leven staat, vol levensvreugde en zonder doodsangst.
De Franse tekst is een schreeuw om te blijven ‘leven’, als ‘laatste wens’.
De Nederlandse is een krachtige, hartstochtelijke zielenkreet van de zanger aan de omgeving om hem te ‘laten blijven wie ik ben’.
Bij ons was de single helaas niet meer dan een radiohit, want het nummer kwam niet verder dan de Tipparade.
In Nederland was de single goed voor een negende plaats in de Top 40
De single is afkomstig van de Lp Dag en Nacht uit 1978.

Gisteren nog vandaag

65 jaar geleden, Rik Van Looy wordt nu pas maar de volwassen kampioen.

Van Looy werd geboren in 1933 in Herentals, provincie Antwerpen en hij groeide op in een arbeidersgezin en dit samen met zijn vier broers en zussen.

Zijn vader was een metaalarbeider en zijn moeder een huisvrouw.

Van Looy was al op jonge leeftijd gefascineerd door de fiets en begon te koersen toen hij 14 jaar oud was.

Hij bleek al snel een groot talent te hebben en won verschillende regionale wedstrijden.

In 1953 werd hij profrenner bij de ploeg Elvé-Peugeot.

Hij maakte indruk met zijn snelheid en kracht, vooral in de sprint.

Hij werd al snel een van de kopmannen van de ploeg en kreeg de bijnaam “De Keizer van Herentals”.

Hij trouwde in 1956 met Nini, met wie hij drie kinderen kreeg: Rik, Ingrid en Karin.

Zijn vrouw steunde hem altijd in zijn carrière en zorgde voor het huishouden en de opvoeding van de kinderen.

Van Looy was een zeer ambitieuze en gedreven renner, die altijd wilde winnen.

Hij had ook een sterk karakter en liet zich niet intimideren door zijn concurrenten of de media.

Hij had een hechte band met zijn ploegmaats, die hem hielpen om zijn overwinningen te behalen.

Hij was ook erg populair bij het publiek, dat hem bewonderde voor zijn prestaties en charisma.

Van Looy beëindigde zijn carrière in 1970, na 17 jaar als profrenner.

Hij had meer dan 400 overwinningen op zijn palmares staan, waaronder 40 etappezeges in de grote rondes.

Hij wordt beschouwd als een van de beste wielrenners aller tijden en een icoon van de Belgische sport.

Na zijn afscheid bleef hij actief in de wielerwereld als commentator, organisator en adviseur.

Tot op vandaag geniet hij van het leven in zijn Herentals, waar hij geniet van zijn pensioen en zijn familie.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gentenaar Freddy Claeys mag vandaag 69 kaarsjes uitblazen

Theater-, revue- en filmacteur, zanger, conférancier, regisseur, auteur Freddy Claeys werd vooral bekend als het personage Dreupelmans bij de ‘Vaste Bende’ van ‘t Spelleke van Drei Kluite.

Maar voor mij is hij ook mijn boekhouder.

Hij begon, o.m. samen met Luk De Bruyker, Annemie Quintelier, Marc Van Poucke, Roger De Knijf… te acteren en te zingen in de studentenrevues van het Provinciaal Handels- en Taalinstituut, bij de Gentenaars beter bekend als ‘den Ingliesjkluup’. 

Hij stichtte in 1974 het amateurgezelschap Klokke Roeland, sinds 1982 herdoopt als toneelgezelschap Klokke waar hij diverse (hoofd)rollen speelde en regisseerde. 

Hij stelde Gentse liedjesprogramma’s samen en bracht ze met o.a. Jan Gorleer en Hubert Van Rietvelde.

In  2005 was hij producer van het mobiele (op de Gentse binnenwaterwegen varende) café-chantantprogramma van Freek Neirynck “Batoosjantan” en van de gelijknamige CD (2005) met zestien liedjes van Gentse auteurs en componisten opgenomen door het ad hoc gezelschap De Koenfreerie van de Gensche Kuipmeziek.

Hij was ook acteur in diverse producties van Goe Weere an de Zuid, Vogt en was samen met acteur Kurt Defrancq co-organisator van de Nacht van de Vuile Lollen (eerst in het Geuzenhuis, vanaf 2012 in Scala).

Hij regisseerde in 2009 de West-Vlaams-Gentse theatershow “Ze kwamen uit het Westen”  van Defrancq in de Minardschouwburg.

In Theater Scala aan de Dendermondse Steenweg regisseerde hij ook enkele toneelstukken waarin het Gentse dialect door bepaalde volkse personages gesproken werd.

Hij was van 2007 voorzitter van het Europees Figurentheatercentrum, eerst in de Trommelstraat en van 2014 af in Het Groot Begijnhof in Sint-Amandsberg (Freek Neirynck)

Vandaag 35 jaar geleden, de Belgische kunstenaar Pierre Alechinsky krijgt de Oostenrijkse Herbert Boecklprijs 1988

Gisteren nog vandaag

Pierre Alechinsky is geboren in Brussel op 19 oktober 1927.
Zijn vader is Russisch en jood, zijn moeder is Waals.
Hij studeerde aan het Nationaal Hoger Instituut voor Architectuur en Sierkunsten in Brussel.
In 1947 werd hij lid van Jeune Peinture Belge.
Na zijn ontmoeting met Christian Dotremont, één van de stichters van de Cobragroep, sluit Alechinsky zich in 1949 aan bij deze kunstvernieuwende strekking. Hij draagt veel bij tot de verwezenlijking van het tijdschrift “Cobra”. In 1951 organiseert hij de 2de internationale tentoonstelling van experimentele Cobrakunst in het ‘Palais des Beaux-Arts’ van Luik.
Na de ontbinding van de Cobragroep datzelfde jaar vertrekt Alechinsky naar Parijs, waar hij graveerkunst studeert. Hij komt in contact met de surrealisten.
Aangetrokken door de kalligrafie, reist hij in 1955 naar Tokio, waar hij de oosters prentkunst en grafische technieken bestudeert. Geleidelijk aan ruilt hij de olieverf in voor de inkt, waarmee hij de vrije loop kan geven aan een vlotte en gevoelige stijl. Hij voelt zich aangetrokken door de spontaniteit van de Japanse kalligrafie.
In 1957 maakte hij muurschilderingen voor de Cinematheque in Parijs.
In samenwerking met Appel, Jorn en Corneille illustreerde Alechinsky in 57 Vues Laponie van Christian Dotremont.
Hij trad toe tot het bestuur van de Salon de Mai te Parijs en sloot een contract met de Galerie de France. Een regelmatig inkomen liet hem toe op grotere doeken te werken.
In 1962 exposeerde de schilder in de New Yorkse galerij Lefebvre.
In 1965 maakt hij in New York kennis met de snelle en soepele acrylverftechniek die hem bijzonder goed ligt. Zijn bekendste werk, “Central Park” dateert uit die tijd. Het is zijn eerste werk met “kanttekeningen”, een reeks boordversieringen op de vier zijden van het centrale beeld die de betekenis van het schilderij moeten aanvullen.
In 1976 kreeg Alechinsky de (Amerikaanse) Andrew W. Mellonprijs voor zijn gehele oeuvre.
In 1983 werd hij professor aan de ‘Ecole Superieure des Beaux-arts’ in Parijs.

Gisteren nog vandaag

Samen met Dotremont vervaardigde hij zogenaamde woordschilderijen.
Alechinsky’s werk vertoont naast de invloed van de Cobrabeweging, ook sporen van het surrealisme. Dat bevat het automatisch handschrift en de vermenging van droom en rede.
Zijn werk is nauw verwant aan de action-painting (moderne schilderwijze waarbij de handeling van het schilderen zelf, het werken met verf centraal staat) en het tachisme (moderne schilderwijze waarbij men werkt met vlekken en verfspatten).
Pierre Alechinsky heeft met vele kunstenaars samengewerkt.
Zo ontstonden bijvoorbeeld publicaties met verschillende kunstenaars en schrijvers.
Zijn teksten werden ook in een vertaling van Hugo Claus en Freddy De Vree gebundeld in ‘De andere hand’.
In 1960 en 1972 was zijn werk te zien op de Biënnale van Venetië. Ook exposeerde Pierre Alechinsky op Documenta III in Kassel (1964), in het Centre Pompidou in Parijs (1978) en het Guggenheim Museum in New York (1987).
In 1994 ontving hij een eredoctoraat van de Vrije Universiteit van Brussel.
Ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag in 2007 brachten de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België te Brussel hulde aan hem door middel van een overzichtstentoonstelling van zijn 60-jarige carrière.
Vijf jaar geleden kreeg hij de Praemium Imperiale prijs.
De zogenaamde ‘Nobelprijs van de kunsten’ wordt al sinds 1988 uitgereikt.
Alechinsky is de eerste Belg die de prijs wint. (diverse bronnen en Wikipedia)

Gisteren nog vandaag

Zangeres Stella Maessen mag vandaag 70 kaarsjes uitblazen.

Hearts Of Soul dat zijn de drie zusjes Bianca, Stella en Patricia Maessen uit Harderwijk.
Het nummer Waterman is geschreven door Pieter Goemans.
Omdat het festivalreglement op dat moment nog geen groepen toeliet, werd de groep tijdelijk omgedoopt in ‘Patricia en The Hearts of Soul’, alsof het een solozangeres en twee achtergrondzangeressen betrof.
Op het festival in Amsterdam eindigden de Hearts of Soul als zevende uit 12 deelnemers.
Halverwege de jaren zeventig verhuisden de gezusters naar België.
Daar vormden ze in 1975 samen met de voormalige The Pebbles-muzikant Luc Smets, de groep Dream Express.
Datzelfde jaar deden ze de achtergrondzang bij Vreemde vogels, een hit van Claire.
In de zomer van 1976 scoorden ze bij ons een nummer 2-hit met het nummer Dream Express.
Op 7 mei 1977 deden ze in deze samenstelling voor België mee aan het Eurovisiesongfestival met het Engelstalige nummer A million in one, two, three.
Na het vertrek van Patricia nam Dream Express in 1979 de naam LBS aan, een afkorting die stond voor Luc Bianca Stella. Hun singles LBS en Uncle Jim kregen in 1979 veel airplay.
Stella nam als Stella Mason ook solo nummers op.
Ze nam in 1982 voor de tweede keer voor België deel aan het Eurovisiesongfestival, ditmaal voor Wallonië met het nummer Si tu aimes ma musique.
Op 24 april 1982 eindigde ze als vierde uit 18 deelnemers.
Bianca bracht begin jaren tachtig enkele singles uit, en in 1993 de single Twee dolfijnen aan het strand van Hawaii, dit laatste naar aanleiding van het 100-jarig bestaan van de Antwerpse Zoo.
Tijdens het Eurovisiesongfestival op 3 mei 1986 was Patricia een van de achtergrondzangeressen bij winnares Sandra Kim, en in 1987 was Patricia op het Eurovisiesongfestival achtergrondzangeres bij Plastic Bertrand, die voor Luxemburg uitkwam.
Patricia overleed op 15 mei 1996 op 44-jarige leeftijd.
Begin september 2010 brachten de Hearts of Soul een single uit: “Suddenly You”. De Hearts of Soul bestaan nu uit Bianca, Stella en Doreen Maessen.(Diverse bronnen, Wikipedia en Story)

Gisteren nog vandaag