Categorie: Beroemde mensen uit Vlaanderen en Nederland

Eddy Merckx mag vandaag 80 kaarsjes uitblazen

Merckx groeide op in Sint-Pieters-Woluwe bij Brussel, waar zijn ouders een kruidenierszaak runden.

In een interview zei hij het volgende over deze periode in zijn leven: Ik moest met de fiets naar een Franstalige school. Mijn drie jaar jongere broer en zus gingen met de bus naar de andere kant van de stad, omdat daar een Vlaamse school was.

Gisteren nog vandaag

Franstalig of Vlaams, mijn ouders waren daar eigenlijk niet zo mee bezig. Als je een winkel hebt, moet je de twee taalgroepen bedienen. Mijn moeder kende wel goed Frans omdat ze als jong meisje ging helpen in de winkel van haar zus in Anderlecht. Vader sprak geen woord Frans toen hij zich met mijn moeder in Sint-Pieters-Woluwe kwam vestigen. Hij heeft het al doende moeten leren.

Op 5 december 1967 trad Eddy Merckx in het huwelijk met Claudine Acou, de dochter van wielrenner Lucien Acou.

Hoewel zowel de burgerlijke als de kerkelijke huwelijksplechtigheden tweetalig waren, ontstond er onvrede bij veel Vlamingen omdat het jawoord enkel in het Frans werd uitgesproken.

Sindsdien profileert Merckx zich als een tweetalige model-Belg, trots op zijn goede relaties met de Belgische dynastie, om zo gelijkaardige communautaire spanningen en zijn (deels) beladen familiegeschiedenis te vermijden.

Toch verloopt zijn communicatie in het Nederlands, mede door zijn Franstalige middelbare schoolopleiding en zijn introverte karakter, eerder moeizaam.

Op 14 februari 1970 werd dochter Sabrina Merckx geboren, die later zou trouwen met de Argentijnse proftennisser Eduardo Masso.

Uit dit huwelijk werd Merckx’ kleinzoon Luca Masso geboren, die professioneel hockeyspeler is geworden.

Op 12 augustus 1972 kwam Eddy Merckx’ enige zoon Axel Merckx ter wereld, die eveneens profwielrenner werd.

Axana, de Belgisch-Canadese dochter van Axel, behaalde op 17 mei 2019 twee gouden medailles op het open Belgisch kampioenschap zwemmen: één op de 200 meter rugslag en één op de 400 meter wisselslag.

Gisteren nog vandaag

Een aangrijpend artikel in de Joepie van 4 juni 1975, “De Vlaamse zanger Tony Winter na zware klap, namelijk het overlijden van zijn vrouw Rita Heymans, een loopbaan in dienst van zijn kinderen”, belichtte de moeilijke periode voor Tony Winter.

Tony Winter, geboren als Frans De Schrijver en getogen in Affligem-Teralfene (Vlaams-Brabant), begon zijn muzikale reis op veertienjarige leeftijd als gitarist.

Zijn artiestennaam was een speelse knipoog naar Willy Sommers, met de ambitie om de nummer twee in Vlaanderen te evenaren.

Dit lukte echter niet helemaal, want buiten twee bescheiden hits – “Geef mij jouw liefde” (een vertaling van Mike Brants “C’est ma prière”) in 1972 en “Mi Amore Angelica” in 1974, die de top van de Vlaamse Top 10 bereikte – bleef een doorbraak uit.

Na het tragische overlijden van zijn echtgenote in 1975, sloeg Tony Winter een nieuwe weg in.

Hij toerde met Frédéric François als diens licht- en geluidstechnicus.

In 1977 richtte hij zich op productiewerk en kwam hij in contact met Emly Starr. Tony Winter produceerde en schreef onder andere “No No Sheriff” voor Emly Starr, een nummer dat de veertiende plaats bereikte in de BRT Top 30 en de tweeëndertigste plaats in de Nederlandse Top 40.

Ook schreef hij “Samson” voor haar, waarmee Emly Starr België vertegenwoordigde op het Eurovisie Songfestival in 1981 en op de dertiende plaats eindigde met 40 punten.

Hoewel Tony en Emly verdwenen van het zangtoneel, werden ze bekend als het brein achter Globe Show Center in Denderleeuw, dat ook een filiaal in Dubai heeft. In de opnamestudio’s van het Globe Show Center in Denderleeuw werden onder andere de eerste uitzendingen van “Tien om te zien” opgenomen.

Tony Winter was zelfs de bedenker van de titel!

Zelfs wereldsterren als Tom Jones en Tina Turner maakten gebruik van zijn studio’s.

Tony’s drang naar innovatie leidde tot de ontwikkeling van de “Cyber-stage” in 1993.

In 2018 lanceerde hij met zijn bedrijf HD Ledshine het grootste mobiele scherm ter wereld, met afmetingen van 16 meter breed en 9 meter hoog.

Tragisch genoeg werd Tony Winter ernstig ziek door een zeldzame bijwerking van een medicijn.

Hij overleed op 2 februari 2022 op 71-jarige leeftijd.

Vanavond, 34 jaar geleden, op 9 juni 1991, vond de laatste voorstelling plaats van het toneelstuk Het gezin Van Paemel in de Tolhuislaan in Gent.

Deze klassieker, geschreven door Cyriel Buysse, werd geregisseerd door Dirk Tanghe.

Ik herinner me nog dat ik hem tijdens de repetities regelmatig een glas witte wijn bracht en dan bleef kijken naar de gang van zaken.

Het decor, ontworpen door Steven Demets, en de verlichting van Jaak van de Velde waren subliem.

Het verhaal was ijzersterk en de bezetting was fantastisch; Jef Demets schitterde in zijn rol als vader Van Paemel.

Naast vrijwel de complete vaste groep toneelspelers van het NTG, kregen ze ook nog versterking van Els De Schepper, Koen De Sutter, Frank Dierens en Marijke Pinoy.

Dirk Tanghe wist er bijna een filmvoorstelling van te maken, mede dankzij de ruimte die hij kreeg in de Tolhuislaan.

Bijna 30.000 mensen kwamen kijken, dus we kunnen zeker spreken van een groot succes.

45 jaar geleden, brand in de platenzaak van de Vlaamse zangeres Samantha.

Na de herstart, besloot Samantha om te stoppen met de zaak op 2 januari 1981.

In Deurne begint ze een platenwinkel en blijft op die manier nauw in contact met de muziek. “Ik werd daarin gestimuleerd door mijn moeder en een vriendin van me.

Maar ik had snel door dat dat moeilijk te combineren was met mijn zangcarrière.

De klanten hadden graag dat ik hen voorthielp, maar ik moest vaak gaan optreden en dan heb ik besloten er na ruim twee jaar een punt achter te zetten.

Twee meesters dienen zat er niet in dat lukte niet (Joepie 18 mei 1980).

Vandaag is het ook al 40 jaar geleden dat de Gentse presentator Nand Baert is overleden (28 april 1985)

De populaire televisiepresentator Nand Baert kende we vooral van het reisprogramma Van Pool tot Evenaar.

Tijdens Expo 58 was hij samen met onder andere Pros Verbruggen één van de stemmen die voor de Belgische radio vanuit de paviljoenen sfeerbeelden en interviews verzorgde.

Baerts werd bekend als een van de Nederlandstalige dj’s bij Radio Luxembourg.

Hij verzorgde in 1956 de allereerst Vlaamse commentaren voor het Eurovisiesongfestival Bij BRT 2.

Bij Omroep Oost-Vlaanderen was hij begin jaren 60 bekend als radiopresentator van programma’s als Party-time in Rudi’s Club en Afternoonbeat, die hij samen met Rudi Sinia presenteerde.

Op de Nederlandse televisie was hij bij de Avro van 1963 tot 1967 de eerste presentator van het tv-programma Wie van de drie.

Van 1977 tot zijn overlijden in 1985 was hij de presentator van de populaire televisiequiz Van Pool tot Evenaar.

Nand Baert is 53 jaar geworden.

Vandaag is zakenman en producer Adriaan Van Landschoot overleden.

Anderhalf jaar geleden werd bij Van Landschoot de diagnose van Parkinson gesteld.

Begin dit jaar besloot producer en manager Adriaan Van Landschoot (76) uit Adegem (Maldegem) met pensioen te gaan.

Hij kwam vandaag in zijn thuisstad Gent in de vroege ochtend in het water terecht en overleed.

Adriaan Van Landschoot was aanvankelijk actief in de textielsector.

Samen met Sylvain Tack huurde hij het zendschip MV Mi Amigo van Ronan O’Reilly voor de uitzendingen van het door hen opgerichte Radio Atlantis.

Vanaf 15 juli 1973 zond Radio Atlantis uit vanaf het zendschip dat voor de kust bij Scheveningen lag.

Aan boord werden programmabanden gedraaid die in geheime studio’s in België en Nederland werden opgenomen.

Deejays waren onder meer Tony Houston, Peter van Dam, Bert Bennett, Rob Ronder, Luc van Kapellen, Mike Moorkens en Joop Verhoof.

Op 18 oktober 1973 brak de zendmast, wat het einde betekende van de uitzendingen van Radio Atlantis.

Sylvain Tack begon eind 1973 met Radio Mi Amigo.

Adriaan van Landschoot kocht het zendschip van Radio Condor, dat in de haven van IJmuiden lag.

Het schip MV Jeanine (naam van de echtgenote van Adriaan Van Landschoot) ging voor anker bij het Belgische Zeebrugge.

Het zond tot 31 augustus 1974 Nederlandse en Engelse programma’s van Radio Atlantis uit.

Hij was een groot pleitbezorger van Vlaamse muziek en schuwde het niet om soms mensen figuurlijk tegen de schenen te schoppen.

Adriaan Van Landschoot was de manager en producer van Petra, Good Shape en Dream Express.

Hij scoorde internationaal met zijn symfonisch orkest Adrivalan Orchestra en met Adya, dat klassieke melodieën voorzag van eigentijdse arrangementen.

Sylvain Tack werd op 5 februari 2006 dood in zijn woning in Oudenburg in West-Vlaanderen gevonden.

Hier woonde hij sinds enkele jaren als een verbitterde, arme en eenzame man. Sylvain Tack is 72 jaar geworden.

Adriaan Van Landschoot was vandaag 77 jaar oud geworden.

Steef Verwée rijpt als een goede wijn; zijn creativiteit lijkt met de jaren alleen maar te groeien.

Na zijn succesvolle cd’s “Oudenaarde een Hymne” (2014) en “Oudenaarde een Idioticon” (2022), die beide rijk zijn aan unieke teksten en muzikale composities, bracht hij verleden jaar een nieuwe cd uit met liederen in de Zuid-Oost-Vlaamse streektaal.

Deze keer richt Verwée zich op het fascinerende taalgrensgebied rond de stad Ronse, “Koningin der Vlaamse Ardennen” en “Le Pays des Collines”.

Opnieuw bracht hij erfgoed, sagen, mythen, folklore en lokale verhalen tot leven in zijn muziek.

Steef Verwée (1951), van jongs af aan gepassioneerd door het Oudenaards dialect, groeide op in een familie waar “ouwenors” de voertaal was.

Zijn familiewortels gaan terug tot het midden van de 16e eeuw, met een brief uit 1730 als oudste getuigenis.

Op zijn achttiende schreef Steef zijn eerste Oudenaardse liederen, waarmee hij lokaal optrad.

Na zijn studies aan het conservatorium van Gent in 1973 begon zijn carrière in de musical- en theaterwereld bij gezelschappen als NTG, Arca en Theater Poëzien.

Om zijn eigen creaties te perfectioneren, volgde hij opleidingen in scriptschrijven en lichtontwerp in Londen en Amsterdam.

Zijn succesvolle producties, waaronder “Claus on the Rocks”, leidden tot een periode als artistiek begeleider bij het KNTV, een welkome bron van inkomsten voor de jonge vader.

In die tijd richtte hij zijn eigen uitgeverij “De Cirkel” op.

Na zijn periode bij Theater Arena startte hij “Applied Promotions Intermed nv”, een bedrijf dat cultuur promoot binnen de bedrijfswereld.

Ondertussen bleef hij eigen werk creëren, met als hoogtepunt de première van “The Erotic Opera” in de Stadsschouwburg van Amsterdam in 1985.

Zijn vriendschap met Hugo Claus had een grote invloed op zijn creatieve ontwikkeling.

In 2012, voor de retrospectieve tentoonstelling “Beatles, Bombardons en Buuneklakkers”, werd Steef gevraagd om zijn jaren 60 liedjes in het Oudenaards dialect opnieuw uit te voeren.

Deze liederen trokken de aandacht van het stadsbestuur, wat resulteerde in de cd “Oudenaarde een Hymne” (2014), een drieluik met 20 Oudenaardse liederen.

Zijn live optreden bij de cd-release in CC De Woeker werd bekroond met de titel “Ambassadeur van het Oudenaards Dialect”.

Na een ernstig ongeval in 2015 volgde een rustperiode, waarin Steef zich weer aan het componeren en schrijven zette.

Dit resulteerde in nieuwe cd’s en drie theatercreaties, waaronder “Oudenaarde een Idioticon” (2022), geïnspireerd op Isidoor Teirlincks “Zuid-Oostvlaandersch Idioticon” (1905).

Op deze cd brengt Steef oude woorden en uitdrukkingen tot leven, vaak met een knipoog naar de lokale geschiedenis.

Zijn goede vriend Marijn Devalck schitterde in de videoclip “Largootje voor mijn prinsesje”, geregisseerd door het team van de film “Adam en Eva”.

Momenteel werkt hij aan “Tour de Chant Ronse, parel van de Vlaamse Ardennen”, een nieuwe audiovisuele theatercreatie die op 3 mei 2025 in Ronse in première gaat.