Categorie: Beroemde mensen uit Vlaanderen en Nederland

Deze week, 90 jaar geleden, stond de achtjarige Gentse danseres Suzy Feys, die later bekend zou worden als lid van “De Beren” van het gezelschap van Romain Deconinck, op de foto in het tijdschrift ABC van 24 februari 1935)

Raymond Vanherberghen begon al op zijn zevende met jeugdtoneel in zijn geboortestad Tienen.

In 1938 verhuisde hij met zijn ouders naar Gent, waar hij na zijn werkuren als mecanicien al snel weer op de planken stond.

Hij speelde in de bekende Minardschouwburg, onder de vleugels van theatericoon Romain Deconinck.

Daar werd hij verliefd op Suzy, vijf jaar jonger en danseres.

In 1952 trouwden ze en kregen ze een zoon, Gino.

Het koppel was in de jaren 50 en ’60 goed bevriend met mijn marraine en grootvader, die tot zijn overlijden in 1965 lid was van de beheerraad van het theatergezelschap.

Meer dan veertig jaar lang stonden Raymond en Suzy samen op de planken.

Raymond Vanherberghen overleed in juli 2018, Suzy Feys in november 2023.

Vandaag mag Willeke Alberti 80 kaarsjes uitblazen.

Geboren in het naoorlogse Amsterdam als dochter van de bekende zanger Willy Alberti en Ria Kuiper, bracht ze een deel van haar jeugd door in Arnhem bij haar grootmoeder.

Al op jonge leeftijd, elf jaar om precies te zijn, debuteerde ze in de musical Duel om Barbara en zong ze samen met haar vader het duet “Zeg pappie ik wilde u vragen” op haar eerste single.

De jaren zestig markeerden haar doorbraak als zangeres, “Spiegelbeeld” (1963), een bewerking van “Tender Years”, leverde haar een gouden plaat op en werd gevolgd door hits als “Mijn dagboek” en “De winter was lang” (nummer 1 in 1964).

Samen met haar vader schitterde ze in de populaire televisieshow Willy en Willeke.

In de jaren zeventig verbreedde Alberti haar horizon naar het acteerwerk, met een hoofdrol in de televisieserie De kleine waarheid en rollen in films als Oom Ferdinand en de toverdrank en Rooie Sien, waarin ze het prachtige “Telkens weer” vertolkte.

Ook “Carolientje” (1977) werd een grote hit in Nederland en Vlaanderen. Zowel in Vlaanderen als in Nederland bereikte ze de vijfde plaats met dit leuk nummer.

Na een periode van relatieve rust maakte Alberti in 1987 een succesvolle comeback.

Haar platen werden opnieuw met goud bekroond en het lied “Samen zijn” uit de kinderserie Pompy de Robodoll werd een hit.

Ze trad op in theaters, verscheen op televisie en werkte samen met diverse artiesten.

Haar deelname aan het Eurovisiesongfestival in 1994 met “Waar is de zon” leverde helaas een teleurstellende klassering op.

Naast haar artistieke carrière toonde Alberti zich maatschappelijk betrokken.

Ze richtte de Willeke Alberti Foundation op, die zich inzet voor ouderen in zorginstellingen.

Ze bleef acteren in series, musicals en films, leende haar stem aan animatiefiguren en werkte samen met uiteenlopende artiesten.

Haar zestigjarig jubileum en zeventigste verjaardag vierde ze groots in Carré en met De Toppers in de ArenA.

Ze werd benoemd tot ambassadeur van het Nederlandse levenslied en toerde met een jubileumshow.

Ter gelegenheid van haar 75e verjaardag en 60-jarig jubileum is in 2023 haar complete oeuvre uitgebracht in de 25 cd’s tellende boxset “Telkens Weer Samen”.

Deze indrukwekkende verzameling en natuurlijk ook aanwezig in mijn verzameling, bevat al haar singles, albums, duetten, samenwerkingen en nooit eerder uitgebrachte opnames, waaronder een bijzonder duet met Rob de Nijs en een herontdekte Nederlandse vertaling van “House For Sale”.

De box biedt een unieke blik op de rijke carrière van Alberti en bevat, maar liefst 584 nummers, waarvan velen voor het eerst op cd te beluisteren zijn.

Willeke Alberti, terugblikkend op haar carrière: “Aan veel van die liedjes zijn voor mij herinneringen verbonden, net als voor u. Ze begeleiden en verbinden ons samen al een leven lang.”

Onlangs kondigde ze aan dat ze stopt met optreden om meer tijd met haar familie door te brengen.

50 jaar geleden, foto van Eddy Wally (geboren als Eduard René Van De Walle) met zijn vrouw Mariëtte Roegiers en hun dochter Marina Wally (januari 1975)

Eddy Wally’s roem was niet louter te danken aan zijn muzikale prestaties, maar veeleer aan zijn flamboyante persoonlijkheid en memorabele uitspraken.

Gekleed in opvallende glitterkostuums, à la Liberace, presenteerde Wally zich als een onverstoorbare optimist.

Zijn unieke taalgebruik, doorspekt met stopwoorden als “gewéldig” en “wauw”, werd een geliefd mikpunt van imitatie voor komieken en droeg bij aan zijn iconische status.

Dit komische imago leverde hem talrijke gastrollen op in amusementsprogramma’s, waaronder FC De Kampioenen (aflevering “Chérie”), Samson en Gert (aflevering 163, 1992) en Wie ben ik?, waar hij een team vormde met Daisy Van Cauwenbergh en Urbanus.

De vraag of Eddy Wally een typetje was, bleef lange tijd onbeantwoord.

Jan Van Rompaey, die hem meermaals interviewde, waaronder voor het programma Echo, meende dat Wally geen rol speelde, alhoewel hij zijn gedrag mogelijk enigszins aandikte.

Zijn woordenschat was volgens Van Rompaey beperkt.

Kamagurka, die meermaals met Wally samenwerkte, deelde een vergelijkbare visie.

Hij suggereerde echter dat Wally’s excentriciteit mede voortkwam uit de verwachtingen die aan een beroemdheid werden gesteld.

Kamagurka concludeerde uit hun samenwerkingen dat Wally een vorm van dyslexie had, wat bleek uit zijn fonetische schrijfwijze en moeite met het onthouden van eenvoudige teksten.

Een van Wally’s meest iconische televisierollen was die van Kapitein Wally in de absurdistische comedyreeks Lava (1989) van Kamagurka en Herr Seele.

In de rubriek “Wally in space”, een parodie op Star Trek, speelde hij een ruimtekapitein die bij dreigend gevaar steevast begon te zingen, want “als de kapitein zingt wijkt het gevaar.”

Later werkte hij samen met Kamagurka en Herr Seele aan het radioprogramma Studio Kafka op Studio Brussel.

Ook op de radio was Wally een bekende stem.

Van de tweede helft van de jaren 70 tot de jaren 80 presenteerde hij zijn eigen radioshow, “Onvergetelijk”, bij Omroep Oost-Vlaanderen.

In de jaren 2000 verzorgde hij een wekelijkse rubriek in het programma van Erwin Deckers en Sven Ornelis op Q-music.

In 2014 liet Wally zich interviewen door Eric Goens voor de documentairereeks Kroost. Dit gaf een inkijk in het leven achter de glitter en glamour.

In maart 2011 werd Wally getroffen door een hersenbloeding, met een lichte verlamming tot gevolg.

Zijn echtgenote meldde dat hij aan de linkerkant verlamd was en dat een terugkeer naar het podium onwaarschijnlijk was.

In juli van dat jaar verhuisde hij naar een rusthuis in Zelzate.

Het jaar 2012 bracht zowel verdriet als een laatste glimp van glorie., want op 6 oktober overleed Wally’s echtgenote, Mariëtte Roegiers, op 80-jarige leeftijd.

Kort daarna, op 14 en 15 december, maakte Eddy Wally een emotionele comeback tijdens de Nacht van de Schlagers in Kortrijk, waar hij definitief afscheid nam van het podium.

Op 6 februari 2016 overleed Eddy Wally in het rusthuis in Zelzate na een nieuwe hersenbloeding.

Zijn uitvaartplechtigheid vond plaats op 13 februari in de Sint-Laurentiuskerk in Zelzate, waar fans en vrienden afscheid namen van een onvergetelijk icoon.

Het is vandaag ook al 78 jaar geleden dat de Vlaamse schrijver Felix Timmermans is overleden.

Hij was een van Vlaanderens meest vertaalde en productieve auteurs.

Hij schreef ook onder het pseudoniem Polleke van Mher en een enkele keer als Stelijn Koldijs.

Polleke van Mher was afgeleid van zijn voornaam (Leopoldus) en Mher was een afkorting van de naam van zijn vader (Gommaire).

Hij was autodidact en schreef toneelstukken, romans met een historisch karakter, novellen, religieus getinte werken en gedichten.

Naast schrijver was Timmermans ook schilder en tekenaar.

Hij illustreerde zijn eigen boeken alsook sommige boeken van zijn collega en vriend Ernest Claes.

Hij was ook zelf de boekbandontwerper van de meeste van zijn boeken.

Hij werd drie keer genomineerd voor een Nobelprijs.

Op 12 oktober 1912 trouwde hij met Marieke Janssens.

Ze hadden drie dochters: Cecilia, ook bekend als Lia (1920), Clara (1922) en Tonet (1926) en een zoon Gommaar (1930).

Deze kinderen werden ook actief in de kunstwereld.

Ze illustreerden onder andere werken van hun vader en schreven diverse biografieën over hem.

Vlak voor de Eerste Wereldoorlog schreef hij zijn bekendste werk, Pallieter, dat in 1916 werd uitgegeven.

Het wordt door velen als zijn meesterwerk gezien.

In 1921 werd het in het Duits vertaald en uitgegeven.

In de jaren 1930 schreef de Italiaans-Oostenrijkse componist Carlo Ferdinando Scholta op basis van het boek een operapartituur, getiteld ‘Pallieter’.

Het boek Pallieter werd in 2016, 100 jaar na de originele uitgave, opnieuw uitgegeven.

Felix Timmermans was een activist.

Na de Eerste Wereldoorlog vluchtte hij naar Nederland om een veroordeling te ontlopen.

Hij keerde begin 1920 ongehinderd terug

In 1922 kreeg hij de Staatsprijs voor Literatuur.

In 1936 werd zijn vijftigste verjaardag zowel in Vlaanderen, Nederland als Duitsland met veel aandacht gevierd.

Tijdens de eerste jaren van de Tweede Wereldoorlog was Timmermans redacteur van het Vlaams-nationalistische Volk.

In 1942 ontving hij in Antwerpen van de Hamburgse universiteit de Rembrandtprijs.

Als Vlaams-nationalist en in Duitsland bekende schrijver was hij een graag geziene figuur bij Duitse officieren tijdens de Duitse bezetting.

Na de bevrijding van Lier op 4 september 1944 werd hij beschuldigd van culturele collaboratie en werd bijgevolg onder huisarrest geplaatst.

De aanklacht werd geseponeerd op 22 december 1946.

De reacties hierop uit de literaire wereld waren uiteenlopend.

Als luidste klonk de stem van Toussaint van Boelaere.

De criticus, die aanvankelijk een grote fan was van Timmermans, viel hem af omwille van zijn verdenking van culturele collaboratie.

Op 6 augustus 1944 werd Timmermans getroffen door een hartinfarct.

Hij stierf in Lier op 24 januari 1947.

De begrafenisdienst vond plaats in de Sint-Gummaruskerk, waar hij ook was gedoopt.

Timmermans werd begraven op het kerkhof Kloosterheide te Lier.

Als aanwezigen op zijn begrafenis vermelden kranten onder andere Lode Baekelmans, Gerard Walschap, Maurice Gilliams, Antoon Thiry, Lode Monteyne en Willem Elsschot.

Stijn Streuvels, genoemd als een “intieme vriend” van Timmermans, werd ook verwacht, maar werd thuis gehouden door een zware verkoudheid.

Op 8 november 1997 had in Lier de wereldpremière plaats van “Pallieter” de musical, geschreven door Willy Van Couwenberghe.

In 1998 kreeg deze musical de cultuurprijs van de Stad Lier uit handen van minister Marleen Vanderpoorten.

In 1997, bij de herdenking van de 50e verjaardag van het overlijden van Felix Timmermans, werd in Lier een bronzen buste onthuld (beeldhouwster Anne-Marie Volders) op het Felix Timmermansplein.

In 2014 werd hij ook officieel ereburger van zijn thuisstad Lier.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post 24 december 1971)