Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Haar ouders hadden al een huis in Saint Tropez en in 1962 kocht Brigitte Bardot een landgoed annex boerderij waar ze anno 2022 nog steeds woont en de naam kreeg La Madrague.
In een interview zei ze over haar landgoed, dat het haar beste investering was.
Met haar karakteristieke stem zong ze in 1968 een prachtige ballade over de Madrague.
De aflevering werd geregisseerd door Orson Welles en was een radiobewerking van H.G. Wells’ sciencefictionroman The War of the Worlds (1898).
Het hoorspel werd als Halloween special uitgezonden op 30 oktober 1938.
De radioversie van dit verhaal werd voornamelijk geschreven door Howard Koch, met inspraak van Welles en de staf van CBS’ Mercury Theatre On The Air.
Het verhaal werd geactualiseerd naar 1938 en de locatie van de invasie werd veranderd in New Jersey.
Welles besloot het verhaal van het boek te vertellen in de vorm van nieuwsberichten, die verslag deden van de invasie.
Het 60 minuten durende hoorspel bestond voornamelijk uit nieuwsberichten die verslag deden van de Martiaanse invasie.
Het radioprogramma begon als een muziekprogramma, plots onderbroken met verontrustende nieuwsberichten over een invasie van marsmannen.
In het begin werd gemeld over vreemde explosies op Mars.
Daarna over een Martiaanse cilinder die neerstortte bij New Jersey en tenslotte over hoe deze marsmannetjes met hun geavanceerde machines een aanval begonnen.
Het leger kon niets beginnen tegen deze Marsbewoners.
Al snel volgden er berichten over soortgelijke cilinders die ergens anders in de Verenigde Staten landden.
De machines rukken op naar New York. Net als het boek eindigde het hoorspel met de dood van de Marsbewoners als gevolg van bacteriën.
Vervolgens volgde een bericht van Welles zelf, die de luisteraars er aan herinnerde dat het een hoorspel was.
Volgens de verhalen zou Welles dit hebben gedaan op aandringen van CBS nadat men ontdekte wat voor paniek de uitzending veroorzaakte.
Veel luisteraars misten of negeerden de intro van het hoorspel, waarin duidelijk werd uitgelegd dat het om een verzonnen verhaal ging.
De dreiging van de aankomende Tweede Wereldoorlog maakten dat veel mensen dachten dat de nieuwsberichten echt waren.
Volgens nieuwsberichten die later werden verspreid vluchtte men massaal weg uit de steden.
Veel mensen meenden al de lichtflitsen van de hittestralen te zien of de zwarte rook te ruiken. S
Sommigen meldden dat zij de invasie met eigen ogen hadden gezien.
Professor Richard J. Hand berekende aan de hand van studies uitgevoerd door historici dat van de zes miljoen mensen die de uitzending hoorden, 1,7 miljoen dachten dat het echt was en 1,2 miljoen echt “doodsbang” waren.
Binnen een maand had het nieuws over de paniek zich verspreid over de hele wereld en had het in 12.500 kranten gestaan.
Latere studies suggereren dat de paniek veel minder groot was dan nieuwsberichten destijds deden vermoeden.
De reden dat er paniek ontstond was niet geheel te wijten aan naïviteit; hoewel veel van de acteurs herkend werden van eerdere hoorspelen of radioprogramma’s, was een hoorspel zoals The War of the Worlds nog nooit eerder uitgevoerd in de Verenigde Staten.
Mensen waren gewend om nieuwsberichten voor waar aan te nemen.
In de nasleep van de paniek ontstond er grote woede op CBS en de uitzending.
CBS herinnerde er echter aan dat de luisteraars meerdere malen werden gewaarschuwd dat het slechts om een fictief verhaal ging.
Welles en Mercury Theatre ontsnapten zo aan juridische vervolging.
Wel moest CBS beloven nooit meer een dergelijk hoorspel uit te zenden.(Diverse bronnen en Wikipedia)
Teleurgesteld in mannen, de media en de mensheid geeft ze al haar geld, liefde en aandacht om – daar waar ze kan – dierenleed te bestrijden.
Vanuit Parijs is haar Bardot Foundation dagelijks bezig om geld in te zamelen en dieren te redden. (foto’s uit de Post 28 augustus 1962)
Hij was de kleinzoon van Wilhelm von Opel.
Zijn eerste echtgenote Anne-Marie Faure, met wie hij een zoon had, overleed in 1958.
Hij was van 1966 tot 1969 getrouwd met Brigitte Bardot.
Daarna trouwde hij met het Zweedse fotomodel Mirja Larsson en kreeg nog twee zonen.
In 1976 verkreeg hij het Zwitsers staatsburgerschap.
Hij schreef een boek waarin hij probeerde de geldigheid van de astrologie met behulp van een uitgebreide statistische analyse te onderbouwen.
Met zijn werk als fotograaf wist hij zich een naam als kunstenaar te maken.
Op 78-jarige leeftijd pleegde hij zelfmoord door zich door het hoofd te schieten vanwege de diagnose van de ziekte van Alzheimer
Gunter Sachs was erfgenaam van een vermogende ondernemersfamilie en beheerde zelf ook een internationaal zakenimperium.
Hij bouwde een uitgebreide collectie beeldende kunst op van eigentijdse kunstenaars, waaronder bijvoorbeeld popart van Roy Lichtenstein en Andy Warhol.
Een gedeelte van de collectie Gunter Sachs werd in mei 2012 geveild, waarbij sommige werken aanmerkelijk hogere bedragen opbrachten dan de geschatte waarde.
De totale opbrengst van de driehonderd geveilde werken bedroeg zo’n 45 miljoen euro.
Ze was de tweede vrouw van Mohammed Reza Pahlavi, de laatste sjah van Iran.
Gedurende het huwelijk werd ze beter bekend onder de naam ‘koningin Soraya’.
De titel shahbanu (keizerin) werd toen nog niet in Iran gebruikt.
Op achttienjarige leeftijd werd Soraya middels een foto aan het keizerlijk hof geïntroduceerd door Forough Zafar Bakhtiari, een van haar familieleden.
Niet lang daarna, op 12 februari 1951, trouwde ze in Teheran met de sjah.
Haar trouwjurk (van Christian Dior) werd na haar dood in Parijs geveild voor 1,2 miljoen dollar.
Beiden wilden eigenlijk niet scheiden, maar op 6 april 1958 scheidde ze alsnog van de sjah, omdat het huwelijk kinderloos bleef en de sjah per se een mannelijke nazaat als zijn opvolger wilde.
De sjah kondigde huilend de echtscheiding aan bij het Iraanse volk, in een toespraak die werd uitgezonden op radio en televisie.
De echtscheiding, die breed werd uitgemeten in de internationale pers, inspireerde tot het Franse lied Je Veux Pleurer Comme Soraya. (Ik wil huilen als Soraya).
De tekst is van de hand van de Antwerpse schrijfster Françoise Mallet-Joris en de muziek van Marie-Paule Belle.
Toen de echtscheiding officieel werd, kreeg Soraya de titel van prinses.
Haar officiële aanspreektitel was Hare keizerlijke hoogheid prinses Soraya van Iran.
Ze vertrok naar Frankrijk en begon een carrière als filmster.
In november 1960 verhuisde ze tijdelijk naar Hollywood om verder te werken aan een carrière als filmster. Wat echter niet lukte.
In 1964 bracht Soraya haar memoires uit, voor het eerst in het Engels uitgegeven onder de titel Princess Soraya. Autobiography of Her Imperial Highness.
In 1991 bracht ze het tweede deel daarvan uit, deze keer geschreven in samenwerking met Louis Valentin.
Het oorspronkelijk in het Frans uitgegeven Le Palais des Solitude en in het Nederlands uitgegeven als Paleis van eenzaamheid werd een internationale bestseller.
Soraya stierf op 26 oktober 2001 op 69-jarige leeftijd en werd begraven in München (Duitsland).
Een week na de dood van Soraya overleed ook haar broer Bijan, die na haar dood had gezegd: ‘Nu heb ik niemand meer om mee te praten’. (Diverse bronnen, Wikipedia en foto’s Paris Match augustus 1962)
Toen gisteren nog vandaag was 