Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
De familie Caron was een gevestigde naam in het Gentse en waren eigenaar van een sigarenwinkel in de Veldstraat en Maroquni, een winkel in lederwaren die gelegen was op de hoek van de Zonnestraat en het Koophandelsplein.
De familie had vroeger ook een pand in de Vlaanderenstraat en ik was in de jaren tachtig daar toen gerant en woonde ook boven de winkel.
De winkel maakte deel uit van een Amerikaanse keten, namelijk Tandy.
Patrick De Graeve (Gerant Tandy winkel in de Vlaanderenstraat in Gent)
De eigenaar en tevens mijn baas was Pierre Caron, die boekhouder was (Boekhoudkantoor Vandersmissen – Caron)en die later ook de krant de Vooruit (De Morgen) in Gent voorbereide na zijn faling om over te laten gaan aan de huidige eigenaar.
Het kantoor was gelegen in het prachtig herenhuis Hotel Claeys-De Cock in de Nederkouter 124 in Gent en die nu meer dan 20 jaar verder gaat onder de naam Accountancy & Tax Solutions.
Hij was ook mede-eigenaar van het gekende restaurant het Pakhuis in Gent.
Zijn andere broers waren minder succesvol, al was dat een tijd anders gezien Philippe Caron de invoerder was voor ons land van een gekende computermerk (Apricot Computers) dat nu al een tijd niet meer bestaat, maar in de jaren 80 redelijk populair was.
Francis Caron de oudste was toen gerant van een Tandy winkel in Oostakker.
Cyriel Van Gent werd als Cyriel Verbrugghen geboren in Sint-Amandsberg, bij Gent, wat zijn artiestennaam verklaart.
Na de matineevoorstelling op zondag kwam hij altijd naar de foyer voor een babbel.
Heerlijk hoe hij kon vertellen over toneel en het leven.
Toen Disneyland Paris open ging was hij één van de eerste die het bezochten.
Toen hij er over vertelde, was hij opeens terug een kind van 10 jaar.
Voor mij was hij een grote acteur, die vooral mens was gebleven en voor iedereen respect had.
Vandaag is het ook al 25 jaar geleden dat de Gentse acteur Cyriel Van Gent is overleden op 73-jarige leeftijd. Vandaag is het ook al 25 jaar geleden dat de Gentse acteur Cyriel Van Gent is overleden op 73-jarige leeftijd.Het graf van Cyriel Van Gent op Campo Santo te Sint-Amandsberg
45 jaar geleden, te gast bij de nieuwe burgemeester Placide De Paepe van Gent (De Post februari 1977) 45 jaar geleden, te gast bij de nieuwe burgemeester Placide De Paepe van Gent (De Post februari 1977) 45 jaar geleden, te gast bij de nieuwe burgemeester Placide De Paepe van Gent (De Post februari 1977) 45 jaar geleden, te gast bij de nieuwe burgemeester Placide De Paepe van Gent (De Post februari 1977) 45 jaar geleden, te gast bij de nieuwe burgemeester Placide De Paepe van Gent (De Post februari 1977) 45 jaar geleden, te gast bij de nieuwe burgemeester Placide De Paepe van Gent (De Post februari 1977) 45 jaar geleden, te gast bij de nieuwe burgemeester Placide De Paepe van Gent (De Post februari 1977)
Gent werd in de dertiende eeuw onderverdeeld in zeven parochies. Deze werden in wijken verdeeld en die wijken werden gesplitst in ‘gebuurten’.
Elk gebuurte had een deken die gekozen werd door de buurtbewoners.
Hij zorgde voor een soort buurtrechtspraak.
Hij moest dus tussenbeide komen bij kleine ruzietjes.
Verder moest een gebuurte ook zelf zorgen voor het kuisen van de straten,
het goed werken van bvb. straatverlichting. De deken stelde een baljuw aan als een soort plaatsvervangend deken.
Inkomsten kwamen uit een bijdrage dat nieuwe bewoners van een gebuurte moesten betalen, uit huwelijken en geboortes.
Vaste uitgaven waren onder andere het onderhouden van de straatverlichting(lampolie). Indien men winst had gemaakt, hield men een feest dat soms wel vier dagen kon duren.
De dekenijen werden afgeschaft onder het Frans bewind.
Ongeveer 100 jaar geleden werden de dekenijen terug opgericht,
onder de leiding van een opperdekenij.
De dekenij Sint-Mighiels is opgericht in 1892, maar moest wachten tot 1947 om de erkenning te krijgen als de Koninklijke Dekenij Sint-Michiels
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse glaskunstenaar Michel Martens (De Post 11 februari 1962)
Zijn werken zijn onder meer te zien in de Sint-Michielskerk en de Sint-Baafskathedraal in Gent. Michel Martens (Brugge) en Armand Blondeel (Gent) droegen bij tot de nieuwe bloei met hun respectievelijke realisaties voor ‘Expo 58’ waarvoor beiden bekroond werden. Sinds 1979 was Martens lid van de Koninklijke Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten van België. In 1995 won hij de Henry Van de Velde Prijs voor zijn volledige oeuvre. Tussen 1947 en 1984 realiseerde Michiel Martens meer dan 6000 m² glasramen ook in samenwerking met ontwerpers L.C.Crespin en L.M.Londot en behoort zo tot de meest productieve glazeniers van ons het land. Realiseerde ook glasramen in samenwerking met architect Paul Felix in meerdere monumentale opdrachten. In 1999 werden zijn huis en zijn atelier in Sint-Andries als monument beschermd, met inbegrip van het archief, het meubilair en 126 kunstwerken. Martens had verhoopt dat dit een permanent museum met kunst- en documentatiecentrum zou kunnen worden, maar na zijn dood (15 december 2006) bleek geen enkele overheidsinstantie of privévereniging, noch de erfgenamen, bereid om de financiële last hiervan op zich te nemen. De bescherming werd op 21 december 2011 opgeheven en de gebouwen werden gesloopt. Het archief werd toevertrouwd aan het KADOC in Leuven. De kunstwerken werden verspreid.(Diverse bronnen, De Post 11 februari 1962 en Wikipedia)60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse glaskunstenaar Michel Martens (De Post 11 februari 1962) 60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse glaskunstenaar Michel Martens (De Post 11 februari 1962)
60 jaar geleden, te gast bij de Vlaamse glaskunstenaar Michel Martens (De Post 11 februari 1962)
Daphné De Temmerman is vanaf 2019 zaakvoerster van de wijn- en cocktailbar Le Chic in Astene.
Wie binnenstapt, ziet knusse zetels met tijgerprint, een pikzwarte bar en overal prachtige kunstwerken aan de muur.
Niet de zoveelste cocktailbar, maar hier is over nagedacht.
Het getuigt ook van durf, want dergelijk interieur op de Chaussée d’Amour doet al gauw denken aan een bordeel.
Wat het dus niet is.“De passie voor ondernemen en horeca zit bij onze familie in het bloed”, zegt Daphné. “Mijn grootouders hadden een kunstgalerij en een gastronomisch restaurant en mijn ouders baatten vroeger Italiaanse restaurants uit in Oudenaarde en Ronse.
Mijn nichtje Violaine runt samen met haar man Pieter het nieuwe restaurant Bachtekerke, hier niet zover vandaan.
Le Chic is mijn eerste eigen zaak en ik ben bijna drie jaar bezig geweest met deze villa om te bouwen tot een loungebar.
De stijl waar ik voor ben gegaan is baroque boudoir uit de jaren 50, maar met een speelse, moderne touch.
Ik haalde ook inspiratie uit Oosterse steden zoals Marrakesh of Dubai. De naam Le Chic is toevallig ontstaan toen enkele vriendinnen een kijkje kwamen nemen tijdens de verbouwingen.
Ze vonden het hier wel ‘chic’. Vond ik leuk klinken en dus heb ik de zaak Le Chic gedoopt.”(Diverse bronnen en krantenartikel van Anthony Statius uit het Laatste Nieuws)
In 1955 deed de Amerikaanse president Eisenhower het voorstel om een nucleair aangedreven vracht- en passagiersschip te bouwen. In 1956 ging het Congres akkoord met de bouw van NS Savannah (N van Nuclear).
Het schip werd ontworpen bij George G. Sharp, Incorporated en gebouwd op de New York Shipbuilding Corporation te Camden, New Jersey en ging op 23 maart 1962 te water.
Het schip was bedoeld als promotie voor Eisenhowers Atoms for Peace-project.De Savannah was bedoeld als een demonstratie van de technische mogelijkheid van nucleaire aandrijving voor koopvaardijschepen en was niet bedoeld om commercieel te kunnen opereren.
Het schip was 182 meter lang en kon 60 passagiers en 8500 ton lading vervoeren.Het schip had negen waterdichte compartimenten.
Hiervan waren er zeven bestemd voor lading, een voor de reactor en een voor de stoomturbines en de verdere apparatuur voor de aandrijving van het schip.
Voor het laden en lossen beschikte het schip over eigen laadgerei.
De reactor lag direct voor de brug. Het deel voor de passagiers lag boven de laatste twee compartimenten om het laden en lossen niet te hinderen.
De Savannah kreeg een vergelijkbare drukwaterreactor die eerder op de USS Nautilus was geplaatst.
De reactor had een primaire waterkring die direct werd verhit door de reactor en een secundaire waterkring. Het water van de secundaire kring werd verhit door het water van de primaire kring met stoom tot gevolg.
De stoom dreef de turbines aan, werd vervolgens afgekoeld tot vloeistof en de cyclus herhaalde zich. De reactor was klein, het had een cilindervorm en een diameter van 1,55 meter en een hoogte van 1,68 meter.
In het vat zaten 32 staven met brandstof bestaande uit 4,2-4,6% uranium-235. Verder waren er 21 regelstaven waarmee de energieproductie van de reactor werd geregeld.
In geval van een paniek was een scram (noodstop) binnen 1,6 seconde uit te voeren.
Over het hele schip waren 32 meters geplaatst om de straling te meten.
De Savannah was bedoeld als een demonstratie van de technische mogelijkheid van nucleaire aandrijving voor koopvaardijschepen en was niet bedoeld om commercieel te kunnen opereren.
Het schip was 182 meter lang en kon 60 passagiers en 8500 ton lading vervoeren.
Het uiterlijk van het schip deed meer denken aan een jacht dan aan een koopvaarder. De vorm van het voorschip bleek daardoor problematisch bij het laden en lossen van lading.
De bemanning bedroeg 124 koppen en was 30% groter dan bij een conventioneel schip.
Het schip bracht een bezoek aan Antwerpen op 6 oktober 1964 en in datzelfde jaar deed de Savannah ook de haven van Rotterdam aan en was het schip enige tijd toegankelijk voor bezichtiging door het publiek, zoals ook in Antwerpen.
Omdat het schip per jaar 2 miljoen dollar meer in exploitatie kostte dan een soortgelijk conventioneel schip werd het in 1972 uit de vaart genomen.
Gedurende de daarna volgende energiecrisis zou het verschil in exploitatiekosten minder ongunstig zijn geweest.
Van 1981 tot 1994 lag de Savannah ter bezichtiging in South Carolina.
Daarna werd de reactor uit het schip verwijderd en onderging het een opknapbeurt. Het schip is aangewezen als National Historic Landmark.
Het is buiten gebruik gesteld en ontsmet (DDR, van Decommissioning, Decontamination and Radiological).
Het schip ligt nu in Baltimore en is als museumschip opengesteld voor het publiek. (Diverse bronnen,Ons Land december 1961, foto’s Felixarchief en Beets Luc en Wikipedia)
60 jaar geleden, Gentenaar kapitein Gaston R. De Groote wordt bevelhebber van het eerste atoomtransportschip ter wereld (Ons Land december 1961)
Gentenaar kapitein Gaston R. De Groote te gast op het stadhuis
70 jaar geleden, het Lam Gods straalt luisterrijker dan ooit (De Post 25 november 1951)70 jaar geleden, het Lam Gods straalt luisterrijker dan ooit (De Post 25 november 1951)70 jaar geleden, het Lam Gods straalt luisterrijker dan ooit (De Post 25 november 1951)
Toen gisteren nog vandaag was 