Categorie: Muziek jaren 80

40 jaar geleden, Amanda Lear comeback met verf en penseel (Joepie 7 maart 1982)

Amanda Lear begon in de jaren 60 als mannequin. Ze werkte onder anderen samen met Paco Rabanne.

Eind jaren zestig werkte ze als danseres in de Crazy Horse saloon in Parijs. Fotograaf Brian Duffy kwam daar met haar in contact via Monty Landis en fotografeerde haar voor Nova magazine met als onderwerp ‘How to undress in front of your husband’.

Later onthulde diezelfde Monty toen Duffy haar als sexy vrouw had gefotografeerd dat zij transgender was. Iets wat zij zelf altijd is blijven ontkennen.

In dezelfde periode leerde ze de Spaanse surrealistische schilder Salvador Dalí kennen.

Het zou de excentrieke kunstenaar Salvador Dali, met wie Lear meer dan vijftien jaar “een spiritueel huwelijk” had, zijn geweest die de twijfels rond Lears geslacht aanwakkerde als marketingstrategie.

Die twijfels doken al op in de jaren 60, toen Lear bezig was een modellencarrière uit te bouwen. Lear zou toen geen onbekende geweest zijn in het drag-queencircuit.

Lear zelf voedde de controverse door de ene keer te beweren dat het “een zot idee van een journalist” was, dan weer dat “het een publiciteitsstunt van Dali” was of dat “David Bowie ( ze had een affaire met Bowie en het was ook hij die haar aanstuurde om zangeres te worden) het gerucht gestart had”: “Het maakt me mysterieus en aantrekkelijk.

Er is niets wat de muziekwereld liever heeft dan een freak buiten categorie.

Mijn succes bij homo’s is helemaal te danken aan de buitengewone legendes die over mij bestaan.” En dan was er het nummer “I’m a Mistery”, waarbij “Mystery” verkeerd geschreven werd, met verwijzing naar “Mister”.

Door te poseren voor Playboy bewees ze eind jaren 70 dat ze in ieder geval geen travestiet was.

Maar de geruchten werden er niet door gestopt.

Zelfs recent bleef de controverse levend, toen in 2011 een Italiaanse krant uitpakte met een “geboorteakte” van Alain Tap, die geboren was in 1939 – veel vroeger dan altijd gedacht werd: Lear zou eind jaren 40 geboren zijn, maar die gegevens baadden altijd al in een sfeer van geheimzinnigheid – én een foto van een jonge Tap, met een gezicht dat sprekend geleek op dat van Lear.

“Net als alle mensen in de showbizz moet ik altijd acteren”, vertelde ze in 2009 tijdens een bezoek aan Brugge.

Het heeft haar muziekcarrière eind jaren 70 alvast geen kwaad gedaan.

Want Met behulp van de producer Anthony Monn ontpopte ze zich tot de blanke “queen of disco” en verwierf ze in 1978 wereldfaam met de hit “Follow me”.

Ook de volgende singles Queen of China-Town ( uitgebracht in 1977 maar door haar succes in 1978 terug uitgebracht), Enigma (Give a bit of mmmh to me), Gold, The sphinx en Fashion pack waren een groot succes.

In 1979 trouwde ze met de aristocraat Alain-Philippe Malagnac, de geliefde van de Franse schrijver Roger Peyrefitte. Bij een brand in hun huis in 2000 verloor hij het leven.

In 2001 maakte ze een comeback in de internationale muziekwereld met het in Frankrijk geproduceerde album “Heart”. Opvallende singles waren “Love boat” en “I just wanna dance again”.

Nadien volgden er verscheidene duetten (onder andere: “Beats of love” met Get Ready! uit België, “Martini disease” met Jet Lag uit Italië) en werden er enkele singles uitgebracht (onder andere: “Copacabana” en “Paris by night”).

In 2005 scoorden The Housekeepers een clubhit met Go down, een bewerking van Lears Queen of Chinatown.

In 2006 bracht Lear een cd uit met covers van onder anderen Shirley Bassey, Sarah Vaughan, Nina Simone, Dalida, Juliette Gréco, Hildegard Knef, Eartha Kitt: “With Love”.

Buiten het zingen heeft Amanda ook veel succes met haar schilderijen.

Haar eerste expo vond plaats in Rotterdam in de jaren 80. Volgens kenners is ze blijven groeien in haar werk.

In 2007 ontving ze in Frankrijk de titel “Chevalier dans l’ordre des arts et lettres”.

In 2016 bracht ze een album uit met als titel Let me entertain you en met de singles The best is yet to come en Catwalk.

Haar laatste album is van verleden jaar en kreeg als titel Tuberose. Voor mij één van haar beste albums. Een aanrader, helaas niet meer te koop, gelukkig wel in mijn bezit. Maar gelukkig ook te beluisteren op Spotify.(Diverse bronnen, Wikipedia, Joepie en Oor)

40 jaar geleden, Amanda Lear comeback met verf en penseel (Joepie 7 maart 1982)

35 jaar geleden, in de studio met Spandau Ballet voor hun nieuwe single How Many Lies (Joepie 8 maart 1987)

Het nummer was geschreven door de leadgitarist en achtergrondzanger Gary Kemp van de groep.

Het nummer bereikte in Vlaanderen de zestiende plaats in de Brt Top 30.

In Nederland was het nummer goed voor drieëntwintigste plaats in de Top 50.

35 jaar geleden, in de studio met Spandau Ballet voor hun nieuwe single How Many Lies (Joepie 8 maart 1987)

40 jaar geleden, Lindsey Buckingham met zijn nummer Trouble.

Voor mij één van de beste nummers uit de jaren tachtig.

Het nummer is geschreven door Lindsey Buckingham en is afkomstig van zijn eerste soloalbum Law and Order.

Ik heb nog steeds de single in mijn bezit en nooit begrepen, waarom dit nummer geen hit is geworden in Vlaanderen en Nederland.

In Amerika was de single goed voor een negende plaats en in Australië was het zelfs een nummer één hit en dit voor drie weken lang!

In 2013 coverde Susanna Hoffs, die we allemaal kennen van de formatie The Bangles en dit samen met Matthew Sweet het nummer.

40 jaar geleden, Lindsey Buckingham met zijn nummer Trouble.

35 jaar geleden, Richenel (echte naam Hubertus Baars) in de Joepie van 8 maart 1987

Het was het topproducers-duo Jochem Fluitsma en Eric Van Tijn, bekend van hun samenwerking met de Dolly Dots, Ruth Jacott en Guus Meeuwis, waaraan Richenel (zijn echte naam is Hubertus Baars) zijn Europese hit dankte.

Al had hij in 1987 al een hele muzikale weg afgelegd.

Richenel: “Ik werkte met veel plezier bij een bank.

Tot ik door een vriend werd gevraagd om bij zijn bandje te zingen, omdat hun zangeres hen had laten zitten.

Ik had wel wat gezongen, maar nog nooit opgetreden. Plots stond ik daar voor een publiek van Hell’s Angels, want dat was het publiek van die groep, “Luxor” heette die. Het heeft me toegelaten veel te experimenteren, van rock tot funk.” (radioprogrammaStudio 54, februari 2016)

Uiteindelijk betekende “”Dance around the world” in 1987 zijn grote doorbraak. Richenel: “Dat mijn vrouwelijke kant zo benadrukt werd, lag aan de tijdsgeest. Ik werd voortdurend vergeleken met Boy George, Annie Lennox, Grace Jones of David Bowie. Onder het modewoord ‘androgyn’, waarvan ik de Nederlandse vertegenwoordiger was.’ (RTL-programma “Sterren van weleer”, 1999)

“Voor die tijd was het nummer heel bijzonder. Maar het was de tijd dat het er op promotioneel vlak nogal angstig aan toe ging. Ik ben toen tegen heel veel dichte deuren opgelopen. Je mag niet vergeten dat ik een van de eerste zangers was die op die manier gestyled was, met uitzondering van Boy George die er toen ook al was.” (Studio 54)

“Ik heb zangkoren gehad die me uitscholden, omdat ik 2 oorbellen droeg.

Nu draagt iedere stratenmaker 2 oorbellen.

Wekelijks werd ik in de zaal door een stel jongens aangeroepen met: “Homo! Homo! Homo!”

Pas toen de plaat in Italië een hit werd, werd “Dance around the world” pas in Nederland gedraaid.

Voorheen niet, toen wilden ze niet.”

“Ik kijk met gemengde gevoelens terug op die tijd. Heel veel plezier gehad, heel veel meegemaakt, heel veel gereisd. Maar daarna heb ik de terugslag gehad. Het gebeurde zo plots, dat ik weinig tijd gehad heb het hele gebeuren te beleven. Het was werken, werken, werken. Het heeft me de nodige tijd gekost om die terugslag te verwerken.” (Sterren van weleer)

“Midden jaren 90 ben ik een paar jaren gestopt met zingen. Ik moest allemaal verwerken wat er gebeurd was. Ik wilde eens bekijken wat ik nog wilde doen. Uiteindelijk ben ik bij jazz terechtgekomen. In disco’s had ik geen zin meer.” (Studio 54)

“Na die popnummers heeft het lang geduurd vooraleer men me weer serieus nam. Met opmerkingen als: “Hoe ik dat had kunnen doen?”, “Dat ik zo commercieel zou worden?” Ik ben dan gevlucht uit Nederland, want ik had het gevoel dat ik hier niet meer lang zou leven.

Ik ben dan in Spanje terechtgekomen. Beetje bij beetje is het zingen dan toch weer op gang gekomen.” (Sterren van weleer)

Richenel overleed in 2020 in zijn woonplaats Amsterdam aan de gevolgen van longkanker. (Diverse bronnen, VRTNWS en Wikipedia)

35 jaar geleden, Richenel in de Joepie van 8 maart 1987

Ann en Nancy Wilson van de Amerikaanse groep Heart in Muziek Expres van maart 1977

45 jaar geleden hadden ze een grote hit met het sterke nummer Crazy On You.

Het nummer is geschreven door de zusjes Ann en Nancy Wilson.

De single was in Vlaanderen goed voor een dertiende plaats in de Brt Top 30.

In Nederland was het nummer zelfs goed voor een vierde plaats in de hitparade.

Ann en Nancy Wilson van de Amerikaanse groep Heart in Muziek Expres van maart 1977

35 jaar geleden, George Michael en Aretha Franklin met hun hit I Knew You Were Waiting (For Me)

Het nummer is geschreven door Dennis Morgan en zijn vriend Simon Crispin Climie.

Simon Climie kennen we van het duo Climie Fisher. Die ook 35 jaar geleden, een hit hadden met het nummer Love Changes (Everything.

Ook kennen we hem van zijn samenwerking met onder meer Frida, Eric Clapton, BB King, Jeff Beck en Zucchero.

De productie was in handen van Narada Michael Walden. Tijdens de opname horen we ook als achtergrondzanger Jim Gilstrap. Die man kennen we dan weer van zijn disco hit Swing Your Daddy (1975)

De single I Knew You Were Waiting (For Me) was in Amerika goed voor een eerste plaats in de Billboard Hot 100.

Op 28 maart 1987 bereikt de single de eerste plaats in de Brt Top 30.

Ook in Nederland was het nummer goed voor een eerste plaats in de Top 40.

35 jaar geleden, George Michael en Aretha Franklin met hun hit I Knew You Were Waiting (For Me)

Jon & Vangelis, of de kluizenaar en de levensgenieter (Joepie 28 februari 1982)

Het nummer is geschreven door Jon Anderson en Vangelis en is ook terug te vinden op hun tweede album The Friends Of Mr. Cairo.

Vreemd genoeg bestaat van dit album twee versies.

Op de eerste versie ontbrak I’ll Find My Way Home dat kennelijk een onverwachts succes werd.

De tweede versie vermeldde op het titelblad “includes I’ll Find My Way Home”.

De compact disc verscheen in 1983 en bevat dus wel de hit.

Op dit album staat ook het nummer State of Independence. De cover van dit nummer zou een grote hit worden voor Donna Summer.

De single I’ll Find My Way Home was goed voor een derde plaats in de Brt Top 30.

In Nederland was het nummer zelfs goed voor een tweede plaats.

Jon & Vangelis, of de kluizenaar en de levensgenieter (Joepie 28 februari 1982)

Gregory Abbott, ik heb alles aan Marvin Gaye en Wall Street te danken (Joepie 22 februari 1987)

Het nummer Shake You Down schreef hij zelf en ook de productie nam hij zelf in handen.

In Vlaanderen was de single goed voor een zevende plaats en in Nederland bereikte het nummer zelfs de derde plaats in de Top 40.

In Amerika bereikte hij de eerste plaats in de Billboard Hot 100.

Hij was vanaf 1976 enkele jaren getrouwd met de zangeres Freda Payne, bekend van de wereldwijde hit Band of Gold (1970) en de protestsong Bring the Boys Home (1971).

Zij kregen in 1978 een zoon Gregory Abbott Jr.