Categorie: Vlaamse en Nederlandse muzikanten

Deze week, 40 jaar geleden, komen The Broads met hun cover Sing, Sing, Sing binnen in de Brt To 30.

De single was de opvolger van hun debuutsingle I Got Rhythm.

Beide singles, zijn swingklassiekers uit de jaren 30 en 40 in een moderne discoversie. De producer was

Sing, Sing, Sing is geschreven door Louis Prima in 1936.

De single was in Vlaanderen goed voor een twaalfde plaats in de Brt Top 30.

In Nederland bereiken ze de tiende plaats in de Top 40.

De gekende Nederlandse producer Ben Liebrand was verantwoordelijk voor de beide singles.

Ben Liebrand begon zijn carrière op 16-jarige leeftijd met het maken van remixen voor radioprogramma’s en clubs.

Zo werkte hij jarenlang voor Radio Veronica.

Als producer is hij verantwoordelijk voor onder meer de hits Rock The Boat van Forrest (geboren als Forrest Melvill Thomas Jr. en helaas ook al 10 jaar geleden overleden op 9 september 2013 in Tilburg) en Holiday Rap van MC Miker G. & DJ Sven (geboren als Lucien Witteveen en Sven van Veen).

Dankzij zijn remixen bereikte artiesten als Phil Collins (In The Air Tonight), Tavares (Heaven Must Be Missing An Angel) en Bill Withers (Lovely Day terug een plaats in de hitparade.

Ben Liebrand creëerde ook zijn eigen hits, zoals “Move to the Bigband” en “Eve of the War”.

Liebrand woont in Heerlen, waar hij zijn eigen studio heeft en is getrouwd met Brenda Liebrand, die ook zijn manager is. Ze hebben twee kinderen, Kevin en Kimberley.

De Broads opgericht in 1980 waren een Nederlandse popgroep die bestond uit zes vrouwen: Bep Zwerus, Heleen Schuttevaêr, Judith Fuldauer, Lut Mutsaers, Marian Tang en Marwyah Saebu.

De Broads traden op op verschillende festivals, waaronder het North Sea Jazz Festival in 1981.

In 1984 gingen ze uit elkaar.

Gisteren nog vandaag

Walter Verdin van Pas de deux in de Joepie van 16 oktober 1983.

In de video Mani Meme zien we alleen maar zangeres Dett Peyskens van de groep.

Het nummer Mani Meme is geschreven door Walter Verdin en dit samen met Bea Daems en Karel Vereertbrugghen. Deze drie kennen elkaar van hun gemeenschappelijke groep De Nota.

Karel Vereertbrugghen kennen we onder meer ook van de groep Soft Verdict. De groep rond de Belgische muzikant Wim Mertens.

Dett Peyskens zingt in een verzonnen taal die lijkt op het Italiaans, maar geen echte betekenis heeft.

Het nummer werd terug bekend toen het modehuis Gucchi het gebruikte voor een reclamecampagne in oktober 2020.

Als muzikante en zangeres werkte Peyskens na Pas De Deux samen met Walter Verdin aan het video/concert Videorhythmics.

Ze speelde ook in de surrealistische film “Le Mur” van Alain Berliner uit 1998, in de voorstelling Revue van Ruud Gielens voor Het Toneelhuis en in vele kunstvoorstellingen die muziek, dans en theater combineerden.

In 2002 bracht ze samen met drummer Danny Van Hoeck het album October’Oktobre uit.

Vandaag is het precies 25 jaar geleden dat Maria (Mary) Servaes-Bey, beter bekend als de Zangeres Zonder Naam, overleed in het verpleeghuis Hornerheide in Born.

Zij was een van de populairste en meest geliefde Nederlandse volkszangeressen, die met haar doorleefde stem en haar hartverscheurende liederen miljoenen mensen wist te raken.

Ze was de achtste in een arbeidersgezin van tien kinderen en had geen gemakkelijke jeugd.

Toen ze drie was, maakte ze een lelijke val waardoor ze een heup brak. Het breukherstel bleef tien jaar lang aanslepen en ze hield de rest van haar leven last van haar heupen.

Haar bekering tot het rooms-katholicisme leidde tot een breuk met haar ouders.

Ze woonde in de oorlogsjaren een tijdje bij haar zus in Kampen en later bij haar broer in Maastricht, waar ze haar echtgenoot de Maastrichtenaar Sjo Servaes ontmoette die werkzaam was als metaalbewerker en later chauffeur zou worden. Zij trouwden in 1948.

Haar leven was niet altijd gemakkelijk, maar ze bleef altijd trouw aan zichzelf en haar publiek.

Ze verloor haar man Jo Servaes in 1990, die haar steun en toeverlaat was.

Ze bleef alleen achter in haar huis in Stramproy, waar ze zich eenzaam en verlaten voelde. Ze miste haar man en haar publiek enorm.

Ze besloot nog een keer terug te keren naar de bühne in 1993, om haar fans te bedanken voor hun trouw.

Ze scoorde nog een hit met Eenmaal in je leven, een lied dat haar levensmotto weergaf. Ze vierde haar 75ste verjaardag in 1994, omringd door vrienden en collega’s.

Daarna ging haar gezondheid achteruit. Ze leed aan de ziekte van Parkinson en moest worden opgenomen in een verzorgingstehuis in Horn.

Daar overleed ze op 79-jarige leeftijd aan een hartstilstand.

Ze werd begraven naast haar man in de Sint-Willibrorduskerk in Stramproy.

Later kwam aan het licht dat ze geen geld of bezittingen had nagelaten.

Haar testamenten en spaarbankboekjes waren spoorloos verdwenen. Het was een triest einde voor een grootse artieste.

Maar haar nalatenschap bestond niet uit geld of goederen, maar uit muziek en emotie.

Ze was voor veel mensen een bron van inspiratie en bewondering.

Haar dood veroorzaakte een golf van rouw onder haar fans.

Duizenden mensen kwamen naar Stramproy om de laatste eer te bewijzen aan hun idool.

Onder hen waren ook vele bekende artiesten, zoals Albert West, Trea Dobbs, Pierre Kartner en Eddy Wally.

Ze brachten een eerbetoon aan de Zangeres met haar eigen lied: Mijn Leven (My Way).

Ze kreeg een staande ovatie van zevenhonderd mensen, die haar nooit zullen vergeten.

Ze wordt nog steeds herinnerd als de koningin van het Levenslied.

Gisteren nog vandaag