Tag: 1975

50 en 75 jaar geleden, nieuwjaarsbrief van mezelf (ik was toen 10 jaar oud) aan mijn Bomma en parrain (1 januari 1975) en de nieuwjaarsbrief van mijn papa aan zijn ouders (1 januari 1950)

Ondanks dat mijn papa toen een jaar jonger was toen hij zijn wensen schreef, valt het me toch op dat zijn geschrift toen veel beter was dan de mijne.

Misschien begon het verval van ons onderwijs, toen al met mij…

Irene Cara, van arm meisje tot superster.

Zangeres en actrice Irene Cara begon al op jonge leeftijd met optreden en speelde op vijfjarige leeftijd in een Broadway-show.

Haar eerste filmrol was Angela in de romantische thriller Aaron Loves Angela uit 1975.

Irene Cara werd beroemd door haar rol als Coco Hernandez in de film en tv-serie Fame uit de jaren tachtig.

Ze zong ook het titelnummer van de film dat een wereldwijde hit werd.

In 1983 won ze een Oscar, een Grammy en een Golden Globe voor haar bijdrage aan de soundtrack van Flashdance, waar ze het nummer “Flashdance… What a Feeling” zong.

Na deze successen bracht ze nog enkele albums uit, maar ze kon niet meer hetzelfde niveau van populariteit bereiken.

Ze raakte ook betrokken bij juridische geschillen met haar platenmaatschappijen over haar contracten en royalty’s.

Irene Cara was getrouwd met Conrad Palmisano, een stuntman en regisseur, van 1986 tot 1991. Ze gingen uit elkaar na vijf jaar huwelijk. Ze kregen geen kinderen samen.

Ze kwam verleden jaar te overlijden op 25 november 2022.

Volgens het Amerikaanse Cara is overleden aan de gevolgen van hypertensie (hoge bloeddruk, red.) en een hoge cholesterol. Dat schrijft het Amerikaanse ‘TMZ’ op hun website.

Uit de resultaten van het onderzoek is ook gebleken dat de zangeres aan diabetes leed (Joepie 11 december 1983)

Tjens Couter even gek als hun naam

Paul Decoutere, beter bekend als Paul Couter, werd bij toeval geboren in Izegem toen zijn moeder daar op familiebezoek was, maar was in hart en nieren een jongen van de kust.

Hij groeide op in het horecaleven; zijn ouders baatten een café uit in Knokke.

Na hun echtscheiding verhuisde hij met zijn moeder en stiefvader naar Zeebrugge.

De muziek zat er al vroeg in, want vanaf zijn negende speelde hij gitaar.

Het was aan die kust dat hij een muzikale zielsverwant vond in de Oostendenaar Arno Hintjens.

In 1972 legden ze de basis voor hun latere carrière met de band Freckleface.

Met Couter op gitaar, Arno op zang, Paul Vandecasteele op bas en Eddy Storm (later Jean Lamoot) op drums, werd de kiem gelegd voor een jarenlange samenwerking.

Hoewel Freckleface hetzelfde jaar nog werd opgedoekt, gingen de leden naadloos over in de formatie Tjens Couter, een samentrekking van de achternamen van de twee frontmannen.

In 1980 transformeerde de groep tot T.C. Matic, de band die later klassiekers als O la la la en Putain putain zou maken.

Voor Paul Couter was dit echter het eindpunt van de samenwerking.

Het nieuwe geluid lag hem niet, en al na enkele maanden verliet hij de band om plaats te maken voor Jean-Marie Aerts.

Couter koos daarna zijn eigen, grillige pad. Hij trok een tijd naar Parijs als straatmuzikant, richtte met Ferre Baelen de band Partisan op en baatte diverse cafés uit in Zeebrugge.

In de jaren tachtig verlegde hij zijn terrein naar Gent.

Daar drukte hij een blijvende stempel op het nachtleven door, samen met Jo van Groeningen, aan de wieg te staan van het iconische muziekcafé Charlatan.

Tot aan zijn dood bleef Paul Couter actief als muzikant, vooral in de Gentse scene.

Hij bracht nog verscheidene cd’s uit in eigen beheer, ver weg van het commerciële circuit.

Zijn zwanenzang volgde in maart 2021. Terwijl hij op de palliatieve afdeling van het AZ Sint-Lucas verbleef wegens terminale kanker, bracht hij nog een laatste album uit.

Hij overleed in het ziekenhuis op 27 april 2021 op 72-jarige leeftijd.