Tag: 1975

Wizzard band gevormd rond Roy Wood, voormalig lid van The Move, en medestichter van de Electric Light Orchestra (ELO).

Kort na het eerste album van ELO liepen de meningsverschillen met medeoprichter Jeff Lynne geregeld hoog op.

Om zijn eigen muzikale weg te kunnen gaan, verliet Roy Wood ELO, en met hem Bill Hunt (toetsen en hoorn), Hugh McDowell (cello) en Trevor Smith (geluidstechnicus).

Daarbij kwamen Rick Price (bas), Charlie Grima (drums) en Keith Smart (drums), Mike Burney (sax) en Nick Pentelow (sax).

Ze debuteerden op een festival in Wembley op 5 augustus 1972. Door de opvallende make-up van Wood en de tv-optredens waarbij bizarre kostuums en excentriek gedrag de regel waren, zijn ze een van de meest pittoreske groepen uit de glamrock-periode.

Hun eerste single, “Ball Park incident”, was meteen succesvol, maar hun tweede single, “See My Baby Jive”, was hun grootste hit.

Met het als eerbetoon bedoelde gebruik van Phil Spectors Wall of Sound behaalden ze vier weken de top van de Britse hitlijsten. Ook de opvolger “Angel Fingers (A Teen Ballad)” was een Britse nummer 1.

Hun eerste album, Wizzard Brew, bevatte geen singles en was eerder jazzgericht.

De opvolger Introducing Eddy and the Falcons is commerciëler. Hun kerstsingle uit 1973, “I Wish It Could Be Christmas Everyday”, wordt jaarlijks nog vaak gedraaid op de Britse radiostations.

Door de gezondheidsproblemen van een overwerkte Wood dienden in 1974 heel wat optredens uitgesteld of afgelast.

De Amerikaanse tournee van eind 1974 was geen succes.

In de herfst van 1975 ging de groep uit elkaar. Een van de redenen hiervoor waren de hoge kosten, die niet door voldoende commercieel succes konden worden goedgemaakt.

Deze kosten kwamen onder andere voort uit het grote aantal groepsleden, de steeds wisselende attributen, de gewoonte om bij elk optreden piano’s te vernielen en de zeer langdurige opnamesessies.

Hun derde en laatste album, Main Street, opgenomen in 1975, werd uiteindelijk pas in 2000 uitgegeven.

Met de Rubettes naar de kermis.

Paul Da Vinci, is onlosmakelijk verbonden met een van de grootste hits uit de jaren 70, namelijk “Sugar Baby Love” van The Rubettes.

Het opvallende aan dit verhaal is dat Da Vinci weliswaar de drieënhalve octaaf omvattende falsetstem op de plaat verzorgde, maar de band verliet vóórdat het nummer werd uitgebracht en uitgroeide tot een wereldhit.

“Sugar Baby Love”, geschreven door Wayne Bickerton en Tony Waddington, was oorspronkelijk bedoeld als een mogelijke inzending voor het Eurovisiesongfestival.

Nadat de beoogde groep het nummer afwees, besloten Bickerton en Waddington zelf een groep te formeren om het op te nemen.

Hiervoor rekruteerden ze een groep sessiemuzikanten, waaronder Paul Da Vinci, die de herkenbare hoge noten voor zijn rekening nam.

Na de opnames van “Sugar Baby Love” en enkele andere nummers, besloten de sessiemuzikanten, met uitzondering van Da Vinci, officieel verder te gaan als The Rubettes.

Da Vinci had echter al een solocontract getekend bij Penny Farthing Records, en koos ervoor om zijn eigen weg te gaan.

Dit betekende dat hij geen deel uitmaakte van de band toen “Sugar Baby Love” in 1974 de hitlijsten bestormde en in onder andere het Verenigd Koninkrijk de nummer één positie bereikte.

De rol van leadzanger in de band werd overgenomen door Alan Williams, die tijdens optredens en in de videoclip de partijen van Da Vinci playbackte.

Da Vinci zelf begon aan een solocarrière en scoorde een bescheiden hit met “Your Baby Ain’t Your Baby Anymore” in 1974.

In Vlaanderen bereikte hij wel de derde plaats in de Brt Top 3 en in Nederland de vierde plaats in de Top 40.

In 1976 scoorde hij nog een kleine hit in Vlaanderen met het nummer It Hurts To Be In Love.

Het verhaal kreeg later nog een juridisch staartje, toen er onenigheid ontstond over het gebruik van de naam “The Rubettes”.

Zowel Alan Williams als toetsenist Bill Hurd claimden het recht op de bandnaam en traden op met hun eigen versies.

Uiteindelijk resulteerde dit in een compromis waarbij de bands verder gingen als “The Rubettes featuring Alan Williams” en “The Rubettes featuring Bill Hurd”.

Alan Williams is geboren op 22 december 1948, dus hij is momenteel 75 jaar oud.

Williams heeft ook als soloartiest opgetreden en muziek uitgebracht, hoewel dit niet tot groot commercieel succes heeft geleid.

Hij is ook actief geweest als producer voor andere artiesten.

In 2018 bepaalde het Britse hooggerechtshof dat Williams zich als enige “The Rubettes” mocht noemen (Joepie 17 september 1975)