Tag: 1988

Deze week, 35 jaar geleden, komt Mylène Farmer (geboren als Mylène Jeanne Gautie) met haar single Pourvu Qu’Elles Soient Douces binnen in de Belgische Top 50.

Mensen die me een beetjes volgen, weten dat ik fan ben van de Canadese zangeres Mylène Farmer.

De Pourvu Qu’Elles Soient Douces, uitgebracht in 1988 als derde single van haar album Ainsi Soit Je.

De tekst van het nummer, geschreven door Farmer zelf, gaat over de obsessie van mannen voor de billen en de sodomie, met dubbelzinnige verwijzingen naar het Kamasutra en een fotoserie van Robert Doisneau.

De muziek is gecomponeerd door Laurent Boutonnat, die ook de producer van het album was.

De single was een groot succes en stond vijf weken op nummer 1 in de Franse hitlijst, waardoor Farmer tegelijkertijd nummer 1 was met haar single en haar album.

De videoclip van het nummer, ook geregisseerd door Boutonnat, is een vervolg op die van Libertine en speelt zich af tijdens de Zevenjarige Oorlog in de 18e eeuw.

Met een duur van achttien minuten, een budget van drie miljoen frank en bijna 600 figuranten, was het destijds de langste en duurste videoclip ooit gemaakt in Frankrijk.

De clip bevat scènes van naaktheid, erotiek en geweld en veroorzaakte veel controverse.

Voor haar werk ontving Farmer in 1988 de Victoire de la musique voor beste artieste van het jaar.

Gezien op deze Blog het niet mogelijk is om de video te delen, dan maak de album versien.

35 jaar geleden, de Britse groep Brother Beyond met hun hit The Harder I Try.

Het nummer werd geschreven en geproduceerd door het bekende trio Stock Aitken Waterman en bevatte een sample van het drumintro van het nummer This Old Heart of Mine van The Isley Brothers, een Motown-hit uit 1966.

De single Harder I Try bereikte de tweede plaats in de Britse hitlijst.

In Vlaanderen bereikte het nummer de twintigste plaats in de Brt Top 30 en in Nederland was het nummer goed voor een achttiende plaats in de Top 40.

Het nummer was ook terug te vinden op hun debuutalbum Get Even, dat ook nog een andere top 10-hit opleverde in het Verenigd Koninkrijk, He Ain’t No Competition.

De groep bestond uit Nathan Moore (zang), David White (gitaar, zang), Carl Fysh (toetsen) en Steve Alexander (drums).

Na de breuk van de groep ging Moore verder met een andere boyband, Worlds Apart, waarmee hij vooral succes had in Frankrijk. Top op vandaag treedt hij nog steeds op met de overgebleven leden van Worlds Apart.

Steve Alexander speelde een tijdje met Duran Duran en Jeff Beck.

Carl Fysh bleef actief in de muziekindustrie als public relations manager.

David White verliet de muziekwereld en werd schilder.

Gisteren nog vandaag

35 jaar geleden, Whitney Houston met haar nummer Where Do Broken Hearts Go (Poster Joepie 16 oktober 1988)

Het nummer Where Do Broken Hearts Go werd uitgebracht als de vierde single van haar tweede studioalbum Whitney.

Het nummer werd geschreven door Frank Wildhorn en Chuck Jackson en geproduceerd door Narada Michael Walden.

Het nummer was een groot succes en bereikte de eerste plaats in de Billboard Hot 100, waarmee het Houston’s zevende opeenvolgende nummer één single werd in de Billboard Hot 100, een record dat nog steeds standhoudt.

In Vlaanderen was de single goed voor tweeëntwintigste plaats in de Brt Top 30. In Nederland bereikte het nummer niet de Top 40.

Het nummer was ook te vinden op het album Whitney: The Greatest Hits uit 2000.