Tag: 1993

Herman Verbaere was een bijzonder veelzijdig kunstenaar: hij maakte naam als kunstschilder, tekenaar, aquarellist, lithograaf én ontwerper van postzegels.

Hij zag het levenslicht in Wetteren als oudste zoon in een groot gezin van negen kinderen.

Dat hij een grafische richting uitging, was misschien geen toeval: zijn vader Leo Joseph was immers drukker-uitgever.

Zijn artistieke fundamenten werden gelegd aan de academie van zijn geboortedorp Wetteren, waar hij tot 1924 les volgde bij Prosper Böss.

Gisteren nog vandaag

Nadien trok hij naar de Academie van Gent om zijn talent verder te polijsten onder leiding van meesters als Jan Frans De Boever en Oscar Coddron.

Met succes, want in 1933 studeerde hij er af als laureaat.

Later zou hij zijn kennis zelf doorgeven als docent aan de School of Arts van Hogeschool in Gent.

In zijn privéleven trad hij in de zomer van 1935 in het huwelijk met Bertha Maria De Block, met wie hij een dochter kreeg, Huguette.

Verbaere was een uiterst productief kunstenaar die duizenden aquarellen op zijn naam heeft staan.

Zijn inspiratie vond hij vooral buiten: hij schilderde talloze landschappen en pittoreske dorpjes langs de Schelde, aan de kust, in Zeeland en in de Kempen.

Hij stond bekend om zijn opmerkelijke penseelvaardigheid, zijn sterke gevoel voor compositie en stond bekend om zijn meesterlijk kleurgebruik.

Maar zijn faam reikte verder dan het schildersezel.

Gisteren nog vandaag

Verbaere genoot internationale erkenning dankzij zijn illustraties en affiches voor diverse wereldtentoonstellingen.

Een absoluut hoogtepunt was de Wereldtentoonstelling van 1937 in Parijs, waar zijn affiches met Vlaamse landschappen bekroond werden.

Ook in eigen land was zijn werk alomtegenwoordig in het straatbeeld.

Vanaf 1948 werkte hij belangeloos mee aan een aantal projecten van de Provincie Oost-Vlaanderen en de Federatie voor Toerisme in Oost-Vlaanderen. Zijn talloze illustraties voor De spiegel van Oost-Vlaanderen getuigen van zijn liefde voor de stad Gent en zijn provincie.

Tussen 1935 en 1967 ontwierp hij talrijke affiches voor de NMBS en hij werkte ook voor de privésector, waaronder voor het bedrijf De Vreese-Van Loo uit Lokeren.

Daarnaast is zijn werk bekend bij verzamelaars, dankzij de reeks postzegels die hij tussen 1962 en 1970 ontwierp.

Herman Verbaere overleed op 26 augustus 1993 en liet een indrukwekkend en gevarieerd oeuvre na.

Gisteren nog vandaag

Jean Rignac, ik vertel u of u morgen miljonair bent (januari 1990)

Jean Rignac, ook wel bekend als Jean-Baptiste Rignac, was een prominente Franse astroloog die een stempel drukte op de 20e-eeuwse astrologie.

Geboren in Bordeaux op 18 september 1911 (hoewel sommige bronnen 28 september 1911 of zelfs 1912 vermelden), ontwikkelde hij al op jonge leeftijd een fascinatie voor de sterrenhemel.

Na studies filosofie en literatuur aan de prestigieuze Sorbonne Universiteit in Parijs, verdiepte Rignac zich in de wereld van de astrologie.

Hij was grotendeels autodidact, maar liet zich ook inspireren door andere bekende astrologen uit die periode.

In de jaren 30 begon hij zijn carrière als professioneel astroloog en zijn faam groeide gestaag dankzij zijn treffende astrologische consultaties en voorspellingen die verschenen in populaire tijdschriften en kranten, waaronder het bekende “Ici Paris”.

Rignac was niet alleen een praktiserend astroloog, maar ook een productief schrijver.

Hij pende verschillende boeken over astrologie neer, waarvan “L’astrologie retrouvée” (1975) en “Traité pratique d’astrologie horaire” (1948) als zijn belangrijkste werken worden beschouwd.

Het laatste boek was en is een standaardwerk voor uurhoekastrologie.

Hij ontwikkelde zijn eigen unieke astrologische technieken, gebaseerd op traditionele astrologie, maar verrijkt met zijn persoonlijke inzichten.

Daarnaast deelde hij zijn kennis via lezingen en workshops, en was hij een veelgevraagd adviseur voor beroemdheden en politici.

In zijn privéleven was Rignac getrouwd met Germaine Rignac. Samen kregen ze een zoon, Jean-François Rignac, die in de voetsporen van zijn vader zou treden en ook een gerenommeerd astroloog zou worden.

Jean Rignac was een controversieel figuur, want bewonderd door sommigen voor zijn diepgaande kennis, werd hij door anderen als een charlatan bestempeld.

Hij was bevriend met de legendarische zangeres Édith Piaf en voorspelde de verkiezing van François Mitterrand tot president van Frankrijk in 1981.

Rignac was lid van verschillende astrologische verenigingen, waaronder het “Centre International d’Astrologie” (CIA).

Zijn boeken blijven tot op de dag van vandaag populair onder astrologen en worden beschouwd als essentiële werken binnen de Franse astrologische literatuur.

Op 6 november 1993, overleed Jean Rignac in Parijs op 82-jarige leeftijd.

Gisteren nog vandaag

Deze week, 45 jaar geleden, komt Duncan Browne met zijn nummer The Wild Places binnen in de Belgische Nationale Tipparade.

Duncan Browne wordt geboren op 25 maart 1947.

Na zijn middelbare schoolopleiding studeert hij twee jaar aan het Londens Conservatorium, als klassiek gitarist.

Daarnaast ontwikkelt hij zich als zanger/songschrijver.

Na teleurstellende ervaringen in de jaren zestig op het Immediate-label, scoort Duncan Brown in 1972 een hit in Engeland met zijn single Journey.

Op het RAK-label verschijnt in 1973 nog een solo-elpee (Duncan Brown), voordat hij naar Parijs vertrekt.

Daar ontmoet hij in 1973 Peter Godwin, die vanaf zijn veertiende gitaar speelt, zingt, schrijft en reist.

Bij dit duo voegt zich in 1975 Sean Lyons en twee jaar later verschijnt het debuutalbum Metro.

De stijl wordt omschreven als iets tussen Engelse rock, Johan S. Bach, Lou Reed en Jacques Brel in. Criminal World, een single, is een op zichzelf staand meesterwerkje, maar zowel het album als de single doen verder iets.

Metro treedt nooit op en valt terug in de vergetelheid, terwijl Duncan breekt met de twee anderen.

90% van het Metro-album is van hem en als Brown op de ingeslagen weg verder wil, willen zijn partners een hardere rockrichting op.

Zij verschijnen uiteindelijk met een vernieuwde Metro en een nieuwe elpee New Love.

Browne is dan zijn eigen overgang te boven en komt opnieuw op zijn oude uitgangspunt terecht, als solist, met het album The Wild Places.

Van dit succesvolle album wordt het titelnummer in Vlaanderen en Nederland een grote hit.

The Wild Places haalt op 14 april 1979 de twaalfde plaats in de BRT Top 30 en in Nederland bereikt het nummer zelfs de zevende plaats in de Nederlandse Top 40.

In augustus 1991 wordt het nummer weer uitgebracht, maar is dan na drie weken alweer uit de hitlijsten verdwenen.

Als relatief kort na The Wild Places zijn nieuwe album Streets Of Fire verschijnt heeft Duncan Browne zijn muzikale koers uitgezet, maar een hit opvolger voor The Wild Places zit er niet in.

Sindsdien wordt er van hem niet veel meer vernomen, op een sporadisch optreden na.

Duncan Browne is op 28 mei 1993 op 46 jaar leeftijd overleden.

Doris Duke was een Amerikaanse erfgename, filantrope en kunstverzamelaar.

Doris Duke werd geboren in 1912 als het enige kind van James Duke, een tabaksbaron die de American Tobacco Company oprichtte.

Ze erfde een groot deel van zijn fortuin toen ze 12 jaar oud was en werd door de pers “het rijkste kleine meisje ter wereld” genoemd.

Ze leidde een jetsetleven vol reizen, liefdesaffaires en controverses.

Ze trouwde twee keer, maar beide huwelijken eindigden in een scheiding.

Haar eerste echtgenoot was James Cromwell, een diplomaat en politicus, met wie ze een dochter kreeg die kort na de geboorte overleed.

Haar tweede echtgenoot was Porfirio Rubirosa, een Dominicaanse playboy en spion, die bekend stond om zijn vele relaties met beroemde vrouwen.

Duke had ook een passie voor kunst en cultuur.

Ze verzamelde waardevolle schilderijen, sculpturen, juwelen en antiek uit verschillende landen en tijdperken.

Ze steunde ook verschillende goede doelen op het gebied van milieu, gezondheid, onderwijs en mensenrechten.

Ze richtte de Doris Duke Foundation op om haar filantropische werk voort te zetten na haar dood.

Duke stierf in 1993 op 80-jarige leeftijd in haar huis in Beverly Hills.

Ze liet haar enorme rijkdom na aan haar stichting, haar vrienden en haar butler, Bernard Lafferty, die haar executeur-testamentair werd.

Haar dood en erfenis waren het onderwerp van veel speculatie en juridische geschillen.

Sommigen beweerden dat Lafferty haar had vergiftigd of verwaarloosd om haar geld te krijgen.

Anderen betwistten de geldigheid van haar testament of eisten een deel van haar nalatenschap op.