Van Little Miss Sharecropper tot R&B-legende: het verhaal van LaVern Baker

Op 11 november 1929 werd zij in Chicago, Illinois, geboren als Delores Evans.

De naam Delores Williams, die vaak wordt genoemd, is afkomstig van haar eerste huwelijk met Eugene Williams in 1948.

Zoals zo vaak in die periode zette LaVern Baker haar eerste muzikale stappen in de plaatselijke baptistenkerk, waar LaVern Baker als gospelzangeres haar krachtige stem ontwikkelde.

Al snel volgde de overstap naar het seculiere circuit. In de clubs van Chicago, onder meer in de beroemde Club DeLisa, trad LaVern Baker op onder de artiestennaam Little Miss Sharecropper.

Die naam verwees naar de populaire ‘country girl’-act van een andere zangeres uit die tijd, Little Miss Cornshucks (Mildred Cummings), die Baker inspireerde.

LaVern Baker nam onder die naam ook haar eerste platen op, onder meer voor RCA Victor en National Records.

Tijdens optredens in Detroit (onder meer in The Flame Show Bar) viel haar talent op bij de legendarische orkestleider Fletcher Henderson.

Rond 1951 nam LaVern Baker onder de naam Bea Baker platen op voor Okeh Records. In 1952 zong LaVern Baker met de band van Todd Rhodes en werd LaVern Baker definitief bekend als LaVern Baker.

In 1953 tekende LaVern Baker een contract bij het toonaangevende label Atlantic Records; haar eerste release daar was ‘Soul on Fire’.

Haar zakelijke belangen werden toevertrouwd aan manager Al Green, de voormalige uitbater van The Flame Bar en de man achter Jackie Wilson. Green behartigde haar carrière met toewijding tot aan zijn overlijden in 1957.

Haar grote doorbraak liet niet lang op zich wachten.

Eind 1954 verscheen ‘Tweedlee Dee’, geschreven door Winfield Scott (de songschrijver die later geschiedenis zou schrijven met ‘Return to Sender’ voor Elvis Presley).

Het nummer werd in 1955 een immense hit en bereikte de veertiende plaats in de Amerikaanse Billboard-popcharts (en de vierde plaats in de R&B-lijst).

Met dit nummer vestigde LaVern Baker haar naam definitief in de vroege rock-’n-roll en rhythm-and-blues. Andere grote successen volgden, waaronder ‘Jim Dandy’ (1956, nummer 1 in de R&B-lijst) en ‘I Cried a Tear’ (1958/1959).

Dat laatste nummer werd haar grootste pophit: het bereikte de zesde plaats in de Billboard-popcharts en de tweede plaats in de R&B-lijst.

Haar loopbaan nam een dramatische en onverwachte wending aan het eind van de jaren zestig.

Tijdens een USO-tournee langs Amerikaanse troepen in Vietnam liep LaVern Baker een zware longontsteking op. LaVern Baker werd voor behandeling overgebracht naar de Filipijnen, en dat verblijf kreeg een verrassend lange staart.

De eilandengroep werd haar tweede thuisland. LaVern Baker ging aan de slag als entertainmentdirector van de NCO-club op de Amerikaanse marinebasis Subic Bay op het eiland Luzon en bleef daar ongeveer twintig jaar actief, vooral voor de Amerikaanse militairen die daar gestationeerd waren.

Pas in 1988 keerde LaVern Baker terug naar de Amerikaanse muziekwereld, ter gelegenheid van het veertigjarige jubileumconcert van Atlantic Records in New York.

Die rentree smaakte naar meer: op Broadway volgde LaVern Baker zangeres Ruth Brown op in de gelauwerde musical Black and Blue.

De ultieme erkenning voor haar pioniersrol volgde in 1991, toen LaVern Baker officieel werd opgenomen in de prestigieuze Rock and Roll Hall of Fame.

Haar klassieke uitvoering van het nummer Jim Dandy kreeg bovendien een welverdiende plek op de eregalerij van de 500 Songs That Shaped Rock and Roll van de Rock and Roll Hall of Fame.

LaVern Baker overleed op 10 maart 1997 op 67-jarige leeftijd, maar haar opnames blijven een hoeksteen vormen van de vroege rock-’n-roll en rhythm-and-blues.

Wie keek er toen ook naar Ti-Ta Tovenaar en de onvergetelijke Ton Lensink?

Ton Lensink werd op 22 oktober 1922 geboren in Batavia in het toenmalige Nederlands-Indië en groeide uit tot een van de meest veelzijdige en markante theater- en televisiefiguren van de Lage Landen.

Na een klassieke opleiding aan de Toneelschool van Amsterdam bouwde hij tientallen jaren aan een rijk parcours bij gereputeerde gezelschappen, vertolkte hij tal van rollen in televisiefilms en reeksen, en ontpopte hij zich als een begaafd regisseur en scenarist.

Toch blijft hij voor hele generaties kijkers vooral onlosmakelijk verbonden met één onvergetelijke creatie: zijn rol als de verstrooide tovenaar in de legendarische jeugdreeks Ti-Ta Tovenaar.

De reeks, die tussen oktober 1972 en juni 1974 door de NOS werd uitgezonden in korte afleveringen van amper enkele minuten net voor het slapengaan, kende een overdonderend succes.

Lensink gaf gestalte aan een sympathieke, ietwat wereldvreemde tovenaar die samen met zijn opgroeiende dochter Tika, het aandoenlijke wezentje Kwark en de kruidenierster Grobelia de wonderlijkste avonturen beleefde.

Met zijn typerende puntmuts, lange tovenaarskleed en rustige uitstraling werd hij het vaste gezicht van een feuilleton dat talloze kinderen aan het scherm gekluisterd hield.

Onvergetelijk was het moment waarop Tika in haar vingers knipte om de tijd stil te zetten telkens wanneer de toverkunsten van haar vader weer eens verkeerd uitdraaiden, waarna Ti-Ta Tovenaar met een bezorgde blik de brokken overschouwde.

Wat velen toen niet wisten, was dat Lensink achter de schermen minstens even bepalend was voor het welslagen van het programma.

Naast het spelen van de titelrol nam hij immers ook een groot deel van de regie voor zijn rekening.

Hij bewaakte met veel gevoel voor humor en kinderlijke verwondering de sprookjesachtige sfeer en het tempo van het verhaal, waardoor het sobere decor van het zwevende luchtkasteel levensecht overkwam op het jonge publiek.

Na het afronden van Ti-Ta Tovenaar bleef Lensink onverminderd bedrijvig in de theater- en televisiewereld, zowel op de planken als achter de schermen, tot hij in februari 1997 op 74-jarige leeftijd overleed.

Voor miljoenen Vlamingen en Nederlanders die in de vroege jaren zeventig opgroeiden, blijft hij voor altijd de man die met een zucht liet horen dat toveren een lastige stiel was, en daarmee een dierbaar stukje jeugdherinnering naliet.

Keken jullie destijds ook stee

vast naar die reeks op tv, en welke herinneringen roept deze bijzondere tovenaar bij jullie op?