Op 11 november 1929 werd zij in Chicago, Illinois, geboren als Delores Evans.
De naam Delores Williams, die vaak wordt genoemd, is afkomstig van haar eerste huwelijk met Eugene Williams in 1948.
Zoals zo vaak in die periode zette LaVern Baker haar eerste muzikale stappen in de plaatselijke baptistenkerk, waar LaVern Baker als gospelzangeres haar krachtige stem ontwikkelde.
Al snel volgde de overstap naar het seculiere circuit. In de clubs van Chicago, onder meer in de beroemde Club DeLisa, trad LaVern Baker op onder de artiestennaam Little Miss Sharecropper.
Die naam verwees naar de populaire ‘country girl’-act van een andere zangeres uit die tijd, Little Miss Cornshucks (Mildred Cummings), die Baker inspireerde.
LaVern Baker nam onder die naam ook haar eerste platen op, onder meer voor RCA Victor en National Records.
Tijdens optredens in Detroit (onder meer in The Flame Show Bar) viel haar talent op bij de legendarische orkestleider Fletcher Henderson.
Rond 1951 nam LaVern Baker onder de naam Bea Baker platen op voor Okeh Records. In 1952 zong LaVern Baker met de band van Todd Rhodes en werd LaVern Baker definitief bekend als LaVern Baker.
In 1953 tekende LaVern Baker een contract bij het toonaangevende label Atlantic Records; haar eerste release daar was ‘Soul on Fire’.
Haar zakelijke belangen werden toevertrouwd aan manager Al Green, de voormalige uitbater van The Flame Bar en de man achter Jackie Wilson. Green behartigde haar carrière met toewijding tot aan zijn overlijden in 1957.
Haar grote doorbraak liet niet lang op zich wachten.
Eind 1954 verscheen ‘Tweedlee Dee’, geschreven door Winfield Scott (de songschrijver die later geschiedenis zou schrijven met ‘Return to Sender’ voor Elvis Presley).
Het nummer werd in 1955 een immense hit en bereikte de veertiende plaats in de Amerikaanse Billboard-popcharts (en de vierde plaats in de R&B-lijst).
Met dit nummer vestigde LaVern Baker haar naam definitief in de vroege rock-’n-roll en rhythm-and-blues. Andere grote successen volgden, waaronder ‘Jim Dandy’ (1956, nummer 1 in de R&B-lijst) en ‘I Cried a Tear’ (1958/1959).
Dat laatste nummer werd haar grootste pophit: het bereikte de zesde plaats in de Billboard-popcharts en de tweede plaats in de R&B-lijst.
Haar loopbaan nam een dramatische en onverwachte wending aan het eind van de jaren zestig.
Tijdens een USO-tournee langs Amerikaanse troepen in Vietnam liep LaVern Baker een zware longontsteking op. LaVern Baker werd voor behandeling overgebracht naar de Filipijnen, en dat verblijf kreeg een verrassend lange staart.
De eilandengroep werd haar tweede thuisland. LaVern Baker ging aan de slag als entertainmentdirector van de NCO-club op de Amerikaanse marinebasis Subic Bay op het eiland Luzon en bleef daar ongeveer twintig jaar actief, vooral voor de Amerikaanse militairen die daar gestationeerd waren.
Pas in 1988 keerde LaVern Baker terug naar de Amerikaanse muziekwereld, ter gelegenheid van het veertigjarige jubileumconcert van Atlantic Records in New York.
Die rentree smaakte naar meer: op Broadway volgde LaVern Baker zangeres Ruth Brown op in de gelauwerde musical Black and Blue.
De ultieme erkenning voor haar pioniersrol volgde in 1991, toen LaVern Baker officieel werd opgenomen in de prestigieuze Rock and Roll Hall of Fame.
Haar klassieke uitvoering van het nummer Jim Dandy kreeg bovendien een welverdiende plek op de eregalerij van de 500 Songs That Shaped Rock and Roll van de Rock and Roll Hall of Fame.
LaVern Baker overleed op 10 maart 1997 op 67-jarige leeftijd, maar haar opnames blijven een hoeksteen vormen van de vroege rock-’n-roll en rhythm-and-blues.
