70 jaar geleden, de strip De avonturen van Chloophyl, geen salami voor Philomeen en van de Belgisch striptekenaar Raymond Macherot

Raymond Macherot, geboren op 11 november 1924 in het Belgische Verviers, was een grootmeester in de stripwereld.

Na zijn opleiding aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Luik begon hij zijn carrière met het illustreren van reclames en korte verhalen voor tijdschriften als Le Moustique en Spirou.

Maar zijn echte doorbraak kwam in 1953, toen hij voor het legendarische stripblad Kuifje ging werken.

In 1954 schiep Macherot zijn onsterfelijke held: Chlorophyl, een dappere muis die in een prachtige dierenwereld leeft.

Deze reeks was revolutionair. Niet alleen door de realistische tekenstijl, maar ook door de sterke verhalen met een duidelijke boodschap, vaak over ecologische thema’s.

Denk maar aan klassiekers als Chlorophyl tegen de zwarte ratten, een verhaal over een totalitaire rattenmaatschappij.

In 1965 verraste Macherot de stripwereld opnieuw, ditmaal in het weekblad Spirou, met Snoesje (in het Frans Sibylline).

Deze reeks draaide om een avontuurlijke muizenvrouw en haar verloofde Taboem, en was een stuk humoristischer dan Chlorophyl.

Samen streden ze tegen de sluwe rat Anathème.

Naast deze twee iconische reeksen, waagde hij zich ook aan Kolonel Clifton, een Britse geheim agent, en creëerde hij de luie kat Pantoffel en de ondeugende jonge muis Mouche.

Hij was een meester in het tekenen van dieren, waarbij hij menselijke trekjes gaf zonder het karikaturale te benaderen.

Eind jaren 70 keerde hij terug naar Kuifje, en in de jaren 80 en ’90 richtte hij zich steeds meer op het schrijven van romans, voornamelijk thrillers met, jawel, een ecologische ondertoon.

Titels als Le loup a faim en La mort dans les yeux tonen zijn blijvende passie voor de natuur.

Macherot was getrouwd met Arlette Piérard, en samen kregen ze drie kinderen.

Hij stond bekend als een bescheiden en gereserveerd man, die zijn werk en zijn liefde voor de natuur voor zich liet spreken.

Hij trok zich terug op het eiland Corsica, waar hij bleef tekenen en schrijven tot aan zijn dood.

Op 26 september 2008 overleed Raymond Macherot op 83-jarige leeftijd in Vencimont, een natuurlijke dood.

Hij liet een indrukwekkend oeuvre na, bekroond met prestigieuze prijzen zoals de Prix Saint-Michel en de Grand Prix du festival d’Angoulême.

Zijn invloed op de klare lijn was onmiskenbaar, en zijn geboortestad Verviers eerde hem met een prachtige stripmuur.

Zijn impact was zo groot, dat Vencimont, waar hij overleed, werd omgedoopt naar “Vencimont-sur-Chlorophylle” met een straatnaam ter nagedachtenis.

Vandaag is het ook al 15 jaar geleden dat Freddy Breck is overleden in zijn huis in Rottach-Egern in Beieren aan de gevolgen van longkanker.

Freddy Breck werd geboren als Gerhard Breker op 21 januari 1942 in Sonneberg.

Hij begon zijn muzikale carrière in 1965, toen hij met zijn gitaar optrad in een café.

Zijn doorbraak kwam in 1972, met het nummer Überall auf der Welt, dat gebaseerd was op een aria uit de opera Nabucco van Verdi.

Hij werkte samen met de succesvolle producer Heinz Gletz, die hem hits als Rote Rosen, Bianca, Der Groe Zampano en Die Sterne Steh’n Gut bezorgde.

In 1974 scoorde hij ook in het buitenland, met de Engelse versie van So In Love With You, die de Britse top 50 haalde.

Hij was populair in heel Europa, maar ook in Zuid-Afrika en Japan.

Freddy Breck ontving vele prijzen voor zijn schlagers, waaronder 35 gouden en vijf platina platen. In de jaren tachtig legde hij zich meer toe op het schrijven van liedjes voor andere artiesten.

Hij trad ook regelmatig op in Vlaanderen en Nederland, samen met Dennie Christian, Mieke en Micha Marah.

Hij zong dan ook in het Nederlands.

In 1985 leerde hij zijn vrouw Astrid kennen, met wie hij een eigen muziekbedrijf en platenlabel oprichtte in 1998.

Ze vormden samen het duo Astrid & Freddy Breck, dat hits had als Liebe ist das Feuer einer Nacht.

Ze leefden volgens hun motto: samen door het leven, samen door de show.

Freddy Breck werd 66 jaar oud.

Freddy Breck over zijn onverwachte platen-comback (Joepie 5 juli 1981)

Gisteren nog vandaag

Micha Marah en Freddy Breck horen bij elkaar (Joepie 26 april 1987)

Vandaag herdenken we de vijftiende verjaardag van het heengaan van Wannes Van de Velde, een Vlaamse zanger en kunstenaar die een grote invloed had op de Vlaamse cultuur en identiteit.

Ter ere van zijn nagedachtenis brengt BLP Records een nieuwe vinylsingle uit van zijn bekendste lied ‘Ik Wil Deze Nacht In De Straten Verdwalen’.

Dit nummer schreef hij in 1973 voor de film “Home sweet home” van Benoit Lamy, maar het werd pas later opgenomen op het album Ne zanger is een groep.

De single bevat twee versies van het lied: de originele tweetalige versie uit 1973, die al vijftig jaar een klassieker is, en de versie uit 1976, die nooit eerder op vinylsingle te verkrijgen was.

Deze single is een eerbetoon aan de rijke muzikale erfenis van Wannes Van de Velde, die ons met zijn poëtische teksten en authentieke stem liet verdwalen in de straten van zijn geliefde Antwerpen.

Vandaag is het 15 jaar geleden dat de Amerikaanse toetsenist Merl Saunders overleed.

Merlin Saunders was een muzikale duizendpoot die zowel piano als keyboards bespeelde, maar een speciale voorliefde had voor het Hammond B-3 orgel.

Hij maakte deel uit van verschillende jazz-, blues- en rockprojecten, met artiesten als Harry Belafonte, Frank Sinatra, Lionel Hampton, Miles Davis, B.B. King en Bonnie Raitt.

Zijn meest bekende samenwerking was echter die met Jerry Garcia, de zanger en gitarist van de Grateful Dead.

Hij ontmoette Garcia in 1971 in een kleine club in Fillmore Street, The Matrix, waar ze samen begonnen te jammen.

Hij trad ook op met de Grateful Dead, en vormde met Garcia de Saunders/Garcia Band, die drie platen uitbracht.

In 1974 veranderde deze band van naam naar Legion of Mary, met saxofonist Martin Fierro erbij.

Het jaar daarop ging de band uit elkaar, maar Saunders en Garcia bleven samenwerken in de band Reconstruction in 1979, met Ed Neumeister (trombone), Gaylord Birch (drums) en John Kahn (bas).

Saunders leidde ook zijn eigen band als Merl Saunders and Friends, waarin hij live optrad met Garcia, maar ook met Mike Bloomfield, David Grisman, Michael Hinton, Tom Fogerty, Vassar Clements, Kenneth Nash, John Kahn en Sheila E.

Hij werkte ook samen met Grateful Dead-percussionist Mickey Hart in de band High Noon.

Saunders nam het voortouw om Jerry Garcia weer aan zijn gitaar te laten wennen, nadat Garcia in de zomer van 1986 een diabetische coma had gehad.

In 1990 bracht hij het wereldmuziek- en new age-klassieke album Blues From the Rainforest uit, een samenwerking met Garcia en Muruga Booker.

Dit leidde tot de uitgave van een video die Saunders’ reis naar de Amazone vastlegde, en de latere albums Fiesta Amazonica, It’s in the Air en Save the Planet so We’ll Have Someplace to Boogie.

Een van de nummers van Blues From the Rainforest werd gebruikt als onderdeel van de soundtrack voor de tv-serie Baywatch. Saunders bleef nog tien jaar optreden met de Rainforest Band.

Saunders had zijn eigen platenlabel, Sumertone Records , en had ook opgenomen op Fantasy Records, Galaxy Records en Relix Records, evenals op de Grateful Dead- en Jerry Garcia-labels.

Hij werkte mee aan de themamuziek voor de tv-show The New Twilight Zone uit 1985.

Saunders bleef actief als muzikant, bandleider, componist en collaborateur tot 2002, toen een beroerte één kant van zijn lichaam verlamde.

Complicaties van die beroerte zouden uiteindelijk zijn leven nemen zes jaar later op 24 oktober 2008.

Een paar eerbetoonconcerten werden het jaar daarop gehouden in San Francisco ter ere van Saunders’ muzikale carrière.

Saunders was getrouwd met Marguerite Sanders en had drie kinderen: Susan, Merl Jr., en Tony.

Hij was ook een actieve voorvechter van verschillende goede doelen, waaronder het Rainforest Action Network en de Haight-Ashbury Free Clinic.