Enrique Miguel Iglesias Preysler werd op 8 mei 1975 geboren in Madrid als jongste zoon van de Spaanse zanger Julio Iglesias en het Filipijnse model Isabel Preysler.

Door zijn afkomst kwam hij al van jongs af aan in contact met de muziekwereld.

In 1982 stuurde zijn moeder hem naar Miami, waar zijn vader op dat moment woonde.

In deze bruisende omgeving raakte Enrique gefascineerd door de rijke wisselwerking tussen Spaanse, Europese en Amerikaanse muziekstijlen.

Toch koos hij na de middelbare school niet meteen voor het artiestenbestaan.

Hij schreef zich in aan de University of Miami voor een studie bedrijfskunde.

Pas na een jaar hakte hij de knoop door om zijn studies stop te zetten en voluit voor een muzikale loopbaan te gaan.

Omdat zijn vader wereldwijd miljoenen platen verkocht, besefte Enrique al snel hoe reusachtig die schaduw was.

Hij wilde op geen enkele manier vergeleken worden met zijn beroemde vader en weigerde resoluut diens invloed of naam te gebruiken.

Om zijn eigen pad te effenen, leende hij in het geheim geld om een demo op te nemen.

Die stuurde hij naar verschillende platenlabels onder de schuilnaam Enrique Martínez, waarbij hij zich voordeed als een onbekende zanger uit Guatemala.

Toen Julio Iglesias ontdekte dat zijn zoon stiekem een contract had getekend, leidde dat tot een diepe breuk.

Julio was gewend de touwtjes strak in handen te houden, begreep niet waarom zijn zoon hem had gepasseerd en betwijfelde openlijk of Enrique zonder zijn hulp wel zou overleven in de harde muziekbusiness.

Die scepsis gaf Enrique net de gedrevenheid om zijn eigen kunnen te bewijzen.

Dat hij zijn vader niet nodig had om succes te boeken, werd meteen duidelijk.

In november 1995 en begin 1996 verscheen onder zijn eigen naam zijn Spaanstalige debuutalbum ‘Enrique Iglesias’.

Het album kende een vliegende start in Spanje en Portugal, waar in drie maanden tijd meer dan een miljoen stuks over de toonbank gingen, en werd bekroond met een Grammy Award.

Ook de rest van de wereld volgde al snel.

Na sterke platen zoals ‘Vivir’ en ‘Cosas del Amor’ lonkte de grote internationale markt en besloot hij de overstap naar het Engels te wagen.

Die wereldwijde doorbraak raakte in een stroomversnelling toen Will Smith tijdens een concert in Los Angeles diep onder de indruk raakte van Enrique’s podiumprésence.

Smith legde op dat moment de laatste hand aan de film ‘Wild Wild West’ en zocht een zwoele song voor de soundtrack.

Enrique had net het nummer ‘Bailamos’ opgenomen, voornamelijk geschreven door Paul Barry en Mark Taylor, het bekende Britse schrijversduo achter Cher’s hit ‘Believe’.

Smith was dan ook meteen verkocht.

In de zomer van 1999 werd ‘Bailamos’ een gigantische wereldhit die zelfs de eerste plaats veroverde in de Amerikaanse Billboard Hot 100.

Er ontstond een biedstrijd tussen grote platenlabels, waarna Enrique tekende bij Interscope Records.

Met zijn Engelstalige debuut ‘Enrique’ uit 1999 brak hij mondiaal door en werden nummers zoals ‘Bailamos’ en ‘Be With You’ overal grijsgedraaid.

Zijn positie aan de wereldtop werd definitief bezegeld met het album ‘Escape’.

Samen met Paul Barry en Mark Taylor schreef Enrique de emotionele ballad ‘Hero’, evenals de Spaanstalige versie ‘Héroe’, geïnspireerd op zijn tienerjaren en het gevoel om als geliefde een beschermer te willen zijn.

Regisseur Joseph Kahn maakte er een dramatische videoclip bij in film-noirstijl, waarin Enrique te zien was als voortvluchtige naast Jennifer Love Hewitt en Mickey Rourke.

Toen de single begin september 2001 uitkwam en kort daarna de aanslagen van 11 september plaatsvonden, groeide ‘Hero’ uit tot een universeel troostlied.

De single bereikte vier weken lang de eerste plaats in het Verenigd Koninkrijk en klom in Amerika naar de derde plaats in de Billboard Hot 100, met vijftien weken op één in de Adult Contemporary-lijst.

Ook in onze regio’s was het succes enorm: op 8 en 15 december 2001 stond ‘Hero’ op de eerste plaats van de BRT Top 30 in Vlaanderen, behaalde het nummer de tweede plaats in de Ultratop 50 en eindigde de single in Nederland op de derde positie.

Bij de opnames van de videoclip voor het titelnummer ‘Escape’ in het najaar van 2001 leerde Enrique de Russische toptennisster Anna Kournikova kennen.

Vanaf de eerste draaidag was er een vonk die al snel uitgroeide tot een duurzame romance.

In navolging van zijn vader zong Enrique ook geregeld in andere talen.

Zo verscheen in 2002 de Franse versie ‘Tes larmes sont mes baisers’ en pakte hij in 2008 samen met zangeres Nâdiya de eerste plaats in Frankrijk met het tweetalige duet ‘Tired of Being Sorry’ / ‘Laisse le destin l’emporter’.

In 2010 volgde het tweetalige album ‘Euphoria’ met succesvolle duetten zoals ‘Heartbeat’ met Nicole Scherzinger, ‘Dirty Dancer’ met Usher en Lil Wayne, de zomerhit ‘I Like It’ met Pitbull en de clubhit ‘Tonight (I’m F*cking You)’ met Ludacris.

Wegens ophef over de gewaagde tekst en video werd die titel voor de radio in veel landen omgedoopt tot ‘Tonight (I’m Loving You)’.

Een geplande heruitgave onder de naam ‘Euphoria Reloaded’ liep echter spaak nadat de single ‘I Like How It Feels’ met Pitbull achterbleef in de hitlijsten en het nummer ‘Mouth 2 Mouth’ met Jennifer Lopez enkel op YouTube verscheen, waarna Enrique het project liet varen.

Zijn status als wereldster kreeg in 2014 een extra dimensie met ‘Bailando’ van het album ‘Sex and Love’.

Het nummer werd geschreven door de Cubaanse singer-songwriter Descemer Bueno en reggaetonduo Gente de Zona.

Hoewel Enrique aanvankelijk twijfelde, raakte hij tijdens een autorit helemaal in de ban van het aanstekelijke Cubaanse ritme.

Naast het origineel bracht hij tweetalige versies uit met onder meer Sean Paul.

Het nummer domineerde de hitlijsten, stond maar liefst eenenveertig weken op nummer één in de Billboard Hot Latin Songs en won drie Latin Grammy Awards.

De videoclip, opgenomen in Santo Domingo met de Cubaanse danseres Ana Karla Suárez, was een van de eerste Spaanstalige video’s die meer dan een miljard weergaven haalde op YouTube.

Hoewel vader Julio en zoon Enrique elkaars rivalen werden op de hitlijsten en beiden tientallen miljoenen platen verkochten, zongen ze nooit een duet samen.

Enrique bewaakte strikt zijn eigen muzikale identiteit met eigentijdse pop en dansbare ritmes, terwijl Julio trouw bleef aan het klassieke chanson.

Julio toonde later veel respect voor het vakmanschap van zijn zoon, en Enrique behield altijd eerbied voor zijn vaders nalatenschap, ondanks de professionele afstand.

Na tientallen jaren besloot Enrique zijn koers aan te passen.

Hij kondigde aan dat het tweedelige project ‘Final’ zijn laatste traditionele albumreeks zou worden.

Met ‘Final Vol. 1’ in 2021 en ‘Final Vol. 2’ in 2024 nam hij afscheid van het klassieke albumtraject om meer tijd door te brengen met zijn gezin en vlotter losse nummers uit te brengen.

Op 6 december 2023 werd bekend dat Enrique de rechten op zijn opnames van vóór 2021 had verkocht, inclusief zijn eigen masters en royalty’s bij Universal, met uitzondering van ‘Final Vol. 2’.

Hij verkocht tevens de rechten op zijn naam en beeltenis, een overeenkomst die volgens Bloomberg werd gewaardeerd op minstens honderd miljoen dollar.

Stilzitten deed hij allerminst: op 9 oktober 2026 lanceerde hij samen met Santos Bravos de single ‘Ooh Laka Laka La’ en in september stond hij nog op het podium in onder andere Slowakije en Kazachstan.

Privé kozen Enrique en Anna Kournikova voor een rustig bestaan in Miami, ver weg van de rode lopers.

Hun geluk werd in december 2017 bezegeld met de tweeling Nicholas en Lucy, gevolgd door een dochter Mary in januari 2020.

Op 17 december 2025 mochten ze hun vierde kindje verwelkomen.

Met ruim honderd miljoen verkochte platen op zijn naam toonde Enrique Iglesias dat hij niet enkel de zoon van een legende was, maar zelf uitgroeide tot een van de meest bepalende en zelfstandige artiesten uit de moderne popgeschiedenis