Vandaag 100 jaar geleden, de geboorte van de Duitse componist en orkestleider Bert Kaempfert.

Op de muziekschool in Hamburg studeerde hij meerdere muziekinstrumenten: piano, klarinet, saxofoon en accordeon.

Hij begon zijn carrière als saxofonist bij het radio-orkest van Hans Busch in Danzig.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog verbleef hij in gevangenschap in Denemarken waar hij verliefd werd op een jonge Deense.

Uit deze relatie werd zijn oudste dochter geboren.

Eveneens tijdens die periode formeerde hij zijn eerste bigband Pik Ass. Na de oorlog ging hij met deze band op de schnabbeltour langs Amerikaanse officiersclubs in Noord-Duitsland.

Aan het eind van de veertiger jaren componeerde en arrangeerde hij hoofdzakelijk voor de NDR en Polydor.

Begin 1952 stapte hij naast Horst Wende als tweede man in bij Polydor/Siemens team als producer.

Voor Freddy Quinn bijvoorbeeld produceerde hij in 1959 Die Gitarre und das Meer, wat een grote hit werd.

Ook bewerkte Kaempfert het Duitse volksliedje “Muss i denn zum Städtele hinaus” dat onder de titel “Wooden Heart” Elvis Presley een wereldsucces opleverde.

Met Wonderland by Night maakte Kaempfert in 1960 zijn grote internationale doorbraak.

In 1961 stond deze hit vijf weken nummer één in de Verenigde Staten.

Dat was de eerste keer dat een Duitser een nummer één-hit had in de VS.

Gisteren nog vandaag

Een andere compositie van hem, Morgen, bereikte eveneens een hoge klassering in de Amerikaanse Top 20.

Zijn absolute top bereikte Kaempfert met het nummer Strangers in the Night, dat door “Ol’ Blue Eyes” Frank Sinatra tot de grootste wereldhit van en voor Kaempfert gezongen werd.

In 1961 was Kaempfert verantwoordelijk voor de opnames van de zanger Tony Sheridan, die werd begeleid door een tot dan toe onbekende band, The Beatles.

Ook neemt Bert Kaempfert met The Beatles de klassieker Ain’t She Sweet en het instrumentale Cry For A Shadow op.

Zijn compositie Afrikaan beat (1962) werd de herkenningsmelodie van het sprookje de Indische Waterlelies geschreven door onze koningin Fabiola in de Efteling, waar het wordt gespeeld door een kikkerorkest en een ganzenensemble.

Het nummer Living it up uit 1963 was de tune van de jeugdserie Kapitein Zeppos.

Bert Kaempfert stierf plotseling op 21 juni 1980, op 56-jarige leeftijd in zijn vakantiehuis op Majorca ten gevolge van een beroerte. (diverse bronnen en Wikipedia)

Gisteren nog vandaag

Deze week 60 jaar geleden, de Twaalf Wonderlijke Sprookjes van Koningin Fabiola te koop in Vlaanderen

Het is in het Spaans geschreven en uitgebracht onder de titel Los doce Cuentos maravillosos in 1955 door Ediciones Sinpoples, Madrid.

In 1961 werd de sprookjesverzameling door Lia Timmermans naar het Nederlands vertaald en uitgebracht als De Twaalf Wonderlijke Sprookjes van Koningin Fabiola.

Het boek is ook naar het Frans vertaald onder de titel Les douzes Contes Merveilleux de la Reine Fabiola door Marie Gevers.

De opbrengsten van het boek kwamen ten goede aan het Nationaal Werk voor Kinderwelzijn.

Het boek bevat twaalf sprookjes, waarvan het vijfde, De Indische Waterlelies, in de Efteling is uitgebeeld.

De Indische Waterlelies is een sprookje over een heks in een oerwoud, die zo jaloers is op de schoonheid van de sterrenkinderen die dansen op een meer in het maanlicht, dat ze hen betovert in waterlelies.

Ter gelegenheid van het vijftienjarige bestaan van de Efteling opende het park in 1966 het jubileumsprookje

Voor de zang van de heks heeft de Efteling gebruikgemaakt van de stem van Yma Súmac met gedeeltes uit de nummers Taita Inty (Maagd van de zonnegod) en Choladas (Dans van het maanfestival).

Alhoewel ze niet bij de opening is, bezoekt Fabiola het sprookje op 21 juni 1967.

Samen met Prinses Paola en haar drie kinderen landt ze om 14.30 uur op vliegbasis Gilze-Rijen.

Ze laat zich daarnaast vergezellen door haar particulier secretaris, de Hofmaarschalk van Prinses Paola en Dr. W. van Cauwenberg die dan ambassadeur van België is in Nederland.

Het gezelschap komt om 15.00 uur aan in de Efteling, waar ze worden opgewacht door stichtingsvoorzitter Van der Heijden, directeur Diender, Anton Pieck en Peter Reijnders.

Acht dagen later mag de Efteling een brief ontvangen van de ambassadeur. In naam van de koningin schrijft hij hoezeer ze onder de indruk was van alles en voornamelijk De Indische Waterlelies.

Vijf jaar geleden, kreeg de attractie een update. (Diverse bronnen, Wikipedia, foto 2: Het eerste exemplaar ging naar een ziek Nederlands jongetje en zijn kleiner broertje die in Brugge woont en foto 4: Lia Timmermans en de Post van 10 december 1961)