Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek
Charlton Heston en zijn vrouw Lydia Clarke waren een Amerikaans acteurskoppel dat bekend werd door hun rollen in films als The Ten Commandments, Ben-Hur en The Greatest Show on Earth.
Ze ontmoetten elkaar op de Northwestern-universiteit en trouwden in 1944.
Ze bleven samen tot de dood van Heston in 2008.
Gisteren nog vandaag
Ze hadden twee kinderen: Fraser Clarke Heston, die ook acteur en regisseur werd, en Holly Heston Rochell, die advocaat werd. Naast acteren hielden ze zich ook bezig met fotografie, theater en activisme.
Ze steunden de burgerrechtenbeweging van Martin Luther King en waren lid van de National Rifle Association.
Lydia Clarke overleed in 2018 op 95-jarige leeftijd aan de gevolgen van een longontsteking.
De film, Mijn vriend, is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van het proces Jespers dat in de jaren zeventig veel ophef veroorzaakte in België.
Magda Cnudde vertolkt de rol van Ondine met veel overtuiging en nuance.
Mijn mama en mijn plus vader waren toen ook te zien als figuranten in deze film.
De film, geregisseerd door Fons Rademakers, kwam in première op 5 april 1979.
De film was geen kassucces.
Gisteren nog vandaag
Gisteren nog vandaag
De Gentse actrice Magda Cnudde, leerde ik kennen toen ik werkte in het Ntg waar ze deel uitmaakte van het gezelschap bij het Nederlands Toneel Gent.
Magda Cnudde is een gerenommeerde Gentse actrice die zowel op het toneel als op het scherm schitterde.
Ze werkte samen met prestigieuze gezelschappen zoals NTGent en het Raamtheater, waar ze het podium deelde met grote namen als Bob Snijers, Steven De Lelie en Anneleen Cooreman.
Ze vertolkte uiteenlopende rollen in Het oneindige verhaal, de musical Peter Pan, Chocoladetongen en Spaans stuk.
Tijdens de Gentse Feesten van 2005 kroop ze in de huid van Flavie in De Paradijsvogels.
Ze maakte ook indruk op het witte doek in films als Mijn vriend en Pauline & Paulette. Ze had een rol in Confituur, de tweede film van Lieven Debrauwer.
Daarnaast was ze te zien in de BRT-jeugdserie Tim.
Ze was ook te gast op televisie in Heterdaad (mevrouw De Roover), Café Majestic (Rosalie), Alexander (Irene), Flikken (moeder van Kevin), Hallo België (Renée), De Kotmadam (Bernadette), Verschoten & Zoon (mevrouw Moreels), Aspe (Simonne Van Der Veken), Happy Singles (Martha) en Thuis (Hilde Camps).
Ze speelde een vaste rol in de VTM-serie Spoed als baliebediende/verpleegster Bea Goossens (2004-2008) en als Trudie, de “huismoeder” in Het Huis Anubis (2006-2009).
Van 2010 tot 2011 was ze te volgen in de VTM-soap Familie.
Van 2012 tot 2015 speelde ze mee in de jeugdserie Rox.
Het nummer is een emotionele ballade waarin Michelle Pfeiffer haar liefde verklaart aan een overleden persoon.
Het nummer is geschreven door Patrick Doyle, die ook de muziek voor de film componeerde, en Kenneth Branagh, die de film regisseerde en de hoofdrol speelde met onder meer Michelle Pfeiffer, Johnny Depp en Penélope Cruz.
Het nummer is dan ook terug te vinden op het album Murder on the Orient Express (Original Motion Picture Soundtrack) dat uitgebracht werd door Sony Classical op 3 november 2017.
Haar carrière begon in de jaren 50 en omvat meer dan 100 films, waaronder klassiekers als Belle de Jour, The Umbrellas of Cherbourg en Indochine.
Ze werkte samen met gerenommeerde regisseurs als Luis Buñuel, Roman Polanski en François Truffaut.
Gisteren nog vandaag, te gast bij de zusjes Dorléac (Françoise Dorléac en haar jongere zus Catherine Dorléac, die we nu kennen als Catherine Deneuve) en hun ouders in 1960
Ze werd vier keer genomineerd voor een César, de belangrijkste Franse filmprijs, en won er een in 1981 voor haar rol in The Last Metro.
Ze ontving ook een ere-César in 2008 voor haar bijdrage aan de Franse cinema.
Naast haar filmcarrière stond Deneuve ook bekend om haar relaties met beroemde mannen, zoals fotograaf David Bailey, regisseur Roger Vadim, Johnny Hallyday en acteur Marcello Mastroianni.
Reclame: N°5, the 1973 Film with Catherine Deneuve: Whispered – CHANEL Fragrance
Met deze laatste kreeg ze een dochter, Chiara Mastroianni, die ook actrice werd.
Deneuve heeft ook een zoon, Christian Vadim, uit haar huwelijk met Roger Vadim. Hij is ook een acteur en in 1999 samen te zien met zijn moeder in de film Le Temps retrouvé.
Ze was nooit getrouwd met Mastroianni, maar bleef bevriend met hem tot zijn dood in 1996.
Deneuve heeft altijd haar privéleven afgeschermd van de media en zei ooit: “Ik ben niet geïnteresseerd in het delen van mijn gevoelens of mijn leven met het publiek.”
Ze is ook een voorvechtster van vrouwenrechten en heeft zich uitgesproken tegen seksueel misbruik en huiselijk geweld.
Alois De Bois, zoals Wies Andersen werd vooral bekend van zijn quiz ‘Wies Andersen Show’, die tussen 1976 en 1977 liep op de BRT.
Hij werkte in die quiz samen met een panel van bekende Vlamingen, waaronder Johan Anthierens, de controversiële journalist en columnist, nam geen blad voor de mond en daagde zijn medegasten uit met provocerende uitspraken en grappen.
Hij botste vooral met Paul Snoek, de gevierde dichter en schilder, die zich ergerde aan Anthierens cynisme en arrogantie.
Harry Kümel, de succesvolle filmregisseur, probeerde te bemiddelen tussen de twee, maar kon niet verhinderen dat er af en toe een vonk oversloeg.
Mick Clinckspoor, de populaire radiopresentator, Mimi Smith en Della Bosiers, zorgden voor wat luchtigheid en relativering in het gesprek.
Andersen zelf bleef op de achtergrond en liet zijn panelleden vrijuit praten. Hij genoot zichtbaar van de levendige discussie en het spektakel dat zich voor zijn ogen afspeelde.
De Wies Andersen Show staat dan ook in het collectieve geheugen gegrift als een van de hoogtepunten van de Vlaamse televisie.
In 1972 kon Wies Andersen eindelijk beginnen met zijn speelfilm Jonny & Jessy (met onder anderen Rocco Granata, die ook de muziek schreef). Helaas niets terug gevonden op Youtube.
Hij was 20 jaar getrouwd met de actrice Dora van der Groen.
Ze schitterden in verschillende toneelstukken, waaronder de klassieker “Kat op een heet zinken dak” van Tenessee Williams, waarin ze de hoofdrollen van Maggie en Brick vertolkten.
Van dit toneelstuk was er in 1958 een filmversie met Elizabeth Taylor als Maggie en Paul Newman als Brick
Hun zoon, Brick de Bois, volgde in hun voetsporen en werd een succesvolle toneelschrijver en regisseur.
Eind jaren 90 dook Wies Andersen opnieuw op tv op.
Ditmaal met het reisprogramma ‘Wies Anders’, waarin hij Vlamingen in het buitenland opzocht.(Diverse bronnen, Wikipedia en De Post van 22 maart 1970)
In 1963 werd Di Stéfano het slachtoffer van een ontvoering in Caracas, Venezuela, waar hij met Real Madrid een vriendschappelijke wedstrijd zou spelen.
Hij werd op (volgens sommige bronnen op 24 augustus) meegenomen door twee gewapende mannen die zich voordeden als politieagenten.
Ze eisten losgeld en politieke concessies van de Venezolaanse regering.
Di Stéfano werd twee dagen vastgehouden (sommige bronnen hebben het over 25 uur) in een afgelegen huis, maar bleef ongedeerd. Hij kreeg zelfs te eten en te drinken en mocht naar de radio luisteren.
De ontvoerders behoorden tot een linkse guerrillabeweging die zichzelf de Gewapende Revolutionaire Beweging (MRA) noemde.
Ze wilden met hun actie aandacht vragen voor de sociale ongelijkheid en de onderdrukking in Venezuela.
Ze hadden ook contact met Fidel Castro, de leider van Cuba, die hen steunde in hun strijd tegen het regime van president Rómulo Betancourt.
Castro zou zelfs hebben bemiddeld om Di Stéfano vrij te krijgen, volgens sommige bronnen.
Op 26 augustus werd Di Stéfano vrijgelaten in de buurt van de Spaanse ambassade.
Hij werd opgevangen door zijn ploeggenoten en kon al snel weer voetballen.
Hij speelde zelfs mee in de uitgestelde wedstrijd tegen São Paulo, die Real Madrid met 2-1 won.
Di Stéfano zei later dat hij geen wrok koesterde tegen zijn ontvoerders en dat hij begrip had voor hun idealen. Hij schonk ook een deel van zijn gage aan een Venezolaans weeshuis.
Alfredo Di Stéfano was een van de grootste voetballers aller tijden. Hij speelde als aanvaller en was vooral bekend om zijn successen met Real Madrid in de jaren 50 en 60.
Hij won vijf keer de Europacup I en scoorde in elke finale. Hij was ook vijf keer de topscorer van Spanje en werd twee keer verkozen tot Europees voetballer van het jaar.
Di Stéfano begon zijn carrière bij River Plate in Argentinië, waar hij in 1947 de Copa América won.
Hij speelde ook voor Huracán en Millonarios in Colombia, voordat hij in 1953 naar Real Madrid ging.
Hij nam de Spaanse nationaliteit aan en speelde 31 interlands voor Spanje, nadat hij eerder ook voor Argentinië en Colombia had gespeeld.
Di Stéfano maakte nooit zijn debuut op een WK, omdat Spanje zich niet kwalificeerde of zich terugtrok.
Na zijn voetbalcarrière werd hij trainer van onder andere Elche, Boca Juniors, Valencia, Sporting CP, Rayo Vallecano, Castellón, River Plate en Real Madrid.
Hij won als coach onder meer de Argentijnse titel met Boca Juniors en River Plate, de Spaanse titel en de Europacup II met Valencia en de Spaanse Supercup met Real Madrid.
Hij was ook een filmacteur en speelde in vier films: Con los mismos colores (1949), Saeta rubia (1956), La batalla del domingo (1963) en Once pares de botas (1968).
Di Stéfano overleed in 2014 op 88-jarige leeftijd in Madrid. Hij wordt beschouwd als een legende van het voetbal en een icoon van Real Madrid.
Bobby Henrey was een kindacteur die bekend werd door zijn rol in de film The Fallen Idol uit 1948, geregisseerd door Carol Reed.
Hij speelde de rol van Philippe, een jongen die getuige is van een moord en verstrikt raakt in een web van leugens en bedrog.
Henrey was slechts acht jaar oud toen hij de rol kreeg, en had geen acteerervaring.
Hij werd gecast nadat Reed hem zag op een foto in een boek over zijn vader, Robert Henrey, een Franse diplomaat en schrijver.
Henrey’s acteerprestaties werden geprezen door de critici en het publiek, en hij werd een ster in Engeland en Amerika.
Hij verscheen in nog twee films, The Wonder Kid (1951) en Little Boy Lost (1953), voordat hij zich terugtrok uit de filmwereld.
Hij had moeite om zich aan te passen aan het normale leven na de roem, en worstelde met depressie, drugsverslaving en alcoholisme.
Hij schreef later een autobiografie over zijn ervaringen als kindster, getiteld A Minor Consideration (1989).
Henrey leeft nu in de Verenigde Staten en werkte daar als leraar en vertaler. Hij heeft twee kinderen en vier kleinkinderen.
Hij heeft geen spijt van zijn filmcarrière, maar zegt dat hij het niet opnieuw zou doen.
Hij beschouwt The Fallen Idol als zijn beste werk, en zegt dat hij nog steeds een speciale band voelt met Carol Reed, die als een vaderfiguur voor hem was.
Eddie Murphy begon zijn carrière als stand-upcomedian in de late jaren 70 en werd al snel een ster op de televisieshow Saturday Night Live.
Daarna maakte hij de overstap naar de filmwereld, waar hij schitterde in komische klassiekers zoals 48 Hrs., Beverly Hills Cop, Coming to America, The Nutty Professor en Shrek.
Hij werd ook genomineerd voor een Oscar voor zijn bijrol in Dreamgirls.
Naast zijn werk als komiek en acteur, is Eddie Murphy ook een zanger, producer en regisseur.
Hij heeft meer dan 50 films op zijn naam staan en heeft een geschat vermogen van meer dan 200 miljoen dollar.
Eddie Murphy heeft ook een turbulent privéleven gehad.
Hij is twee keer getrouwd geweest en heeft tien kinderen bij vijf verschillende vrouwen.
Hij heeft ook te maken gehad met controverses, zoals zijn arrestatie in 1997 voor het oppikken van een transseksuele prostituee en zijn vaderschapsgeschil met voormalig Spice Girl Mel B.
Eddie Murphy staat bekend om zijn humor, charisma en veelzijdigheid, maar ook om zijn privacy en terughoudendheid om interviews te geven. (Joepie oktober 1988)
Yvonne De Carlo die vooral bekend werd door haar rol als Lily Munster in de komische horrorserie The Munsters.
Maar naast acteren had ze ook een passie voor zingen.
Gisteren nog vandaag
In 1957 bracht ze haar eerste en enige album uit, getiteld Yvonne De Carlo sings.
Het album bevatte twaalf nummers, variërend van pop tot jazz tot musical.
De Carlo zong met een warme en expressieve stem, die soms deed denken aan Marilyn Monroe of Doris Day.
Het album was geen groot commercieel succes, maar ze werd toen wel beschouwd als een van de mooiste vrouwen van Hollywood, met haar donkere haar, groene ogen en voluptueuze figuur.
Toen gisteren nog vandaag was 