




Foto's, en reportages en voor 95 % niet terug te vinden op Google uit ons ver verleden, over Gent, Vlaanderen, film, muziek, sport, politiek en zoveel meer uit tijdschriften en kranten en jaarboeken. Vanaf de jaren 1900 tot en met gisteren. Meer foto's en artikelen terug te vinden op onze Fb groep Gisteren nog vandaag en de Fb groep Weetjes over popmuziek










Juliaan Vandepitte was de zoon van een spoorwegchef aan het station van Lissewege in Zuienkerke.
Hij volgde een opleiding “radio-elektriciteit” aan de Stedelijke Nijverheidsschool in Brugge.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog meldde hij zich aan als vrijwilliger tegen de zin van zijn vader, met de bedoeling telegrafist te worden.
Nadat hij gewond raakte tijdens een aanval werd hij effectief radio-instructeur in militaire dienst.
Na de oorlog werd hij spoorwegbediende in het station Rabot in Gent, België.
Hij bleef zich echter met radio bezighouden.
In 1923 richtte hij het tijdschrift “Radio voor Vlaamse radioamateurs en luisterclubs”op en ijverde voor de stichting van een Vlaamse Radio Bond, hierbij geholpen door zijn broer, Robert Vandepitte.
Zij experimenteerden al voor 1927 met reguliere radio-uitzendingen in Vichte, België.
De zender heette eerst Radio Kortrijk (KVRO).
Uit dit privé-initiatief zou in 1934 de West-Vlaamse Radio Omroep groeien.
Juliaan, overleden in 1928, zou dit niet meer meemaken.
Zijn broer, Robert Vandepitte zou na Juliaan’s dood zijn werk verder zetten.
Juliaan’s jongere broer, Karel, was medestichter van de Gentse Middenstandsradio en werd in 1934 directeur van Radio Kortrijk (inmiddels de West-Vlaamse Radio Omroep genoemd.)
Op 4 november 2010 schonk Juliaan’s dochter Maria haar vaders’ privé-archieven aan het In Flanders Fields Museum.
In Brugge is het Juliaan Vandepitteplein naar hem genoemd. Er is ook een gedenksteen te zijner ere terug te vinden.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag
Als medeoprichter en toen als deken van de dekenij nog altijd trots dat we dit project als dekenij hebben kunnen realiseren.
Ook nog altijd dankbaar dat we toen de steun kregen van Mathias De Clercq en Daniël Termont en verschillende medewerkers van verschillende stadsdiensten.

Gisteren nog vandaag


Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag
Foto: Links marraine naast Leo Martin en in het midden mijn grootvader.
Mijn grootvader was toen al erg ziek.
Vandaag, 20 jaar geleden, trok een Love Parade door de straten van Gent, naar het voorbeeld van soortgelijke evenementen in Berlijn en Parijs.

De eerste City Parade, die op 21 juni door Gent trok, was een gigantisch succes.

Met een opkomst van minimum 150.000 mensen, de zon en een vrolijke sfeer werd de technokaravaan een leuke en rustige editie.

Het Gentse nachtcafé Hotsy Totsy bestaat een halve eeuw.
Met zijn interieur geïnspireerd op de roaring twenties werd het een pleisterplek voor een kleurrijk en gemengd publiek, van kunstenaars en wetenschappers tot vrijdenkende drinkebroers, die zich thuis voelden in die warme cocon.
Aan het roer stonden Motte en Guido Claus, een vorstelijk duo dat het woelige schip elke keer weer door de nacht laveerde, met landelijke renommee en echo’s tot in de Amsterdamse grachtengordel toe.
Daar zal de aanwezigheid van Guido’s broer, Hugo Claus, zeker een rol in gespeeld hebben.
In dit boek vertellen we de geschiedenis van het café en graven 35 notoire Hotsy Totsygangers in hun herinneringen.
Onder meer Jessie De Caluwe, Kurt Van Eeghem, Herman Brusselmans, Josse De Pauw, Pjeroo Roobjee, Frank Liefooghe, Herman Balthazar, Guido Lauwaert, Vera Vermeersch, Zaki, Mugo en Jean Paul van Bendegem getuigen.
Zij brengen een ode aan het café dat een rol in hun leven speelde, maar ook aan Motte, die nu 78 is.
De eigenaars zijn nu veranderd, het interieur hetzelfde gebleven. Hoe dan ook is een halve eeuw Hotsy Totsy een reden om te vieren, en een zegen voor het mensdom.
Karel Van Keymeulen is een vermaard jazzjournalist, die het Gentse horeca-erfgoed als zijn binnenzak kent, en schreef een inleiding bij het boek. Kurt Defrancq staat bekend als acteur en theatermaker. Samen stelden ze het boek samen.



Deze trip naar Londen was ingericht door Paul Van Caeneghem en toen mijn leerkracht voor het vak geschiedenis.
Dankzij hem leerde ik veel over Noord-Ierland, Ierland en het Baskenland.
Maar ook over Vlaanderen en zijn streven naar Onafhankelijkheid.
Van Caeneghem Paul Studeerde het regentaat Nederlands-Geschiedenis in Kortrijk (1962) en was achtereenvolgens leraar in het Rijksonderwijs in Avelgem en in de Bisdomkaai in Gent.
In 1957 werd Van Caeneghem lid van het Blauwvoetjeugdverbond en na de opheffing ervan in 1961 was hij medestichter en tot 1967 lid van de verbondsleiding van het Algemeen Diets Jongerenverbond.
Van 1967 tot 1972 was hij lid van Were Di, waar hij voorzitter werd van de jongerenwerking.
Binnen Were Di organiseerde hij werkkampen in Noord-Ierland en raakte sterk onder de indruk van Ierse historische personages als James Connoly.
Omdat bij Were Di louter het nationale werd belicht en het sociale nooit aan bod kwam, verliet hij de groep in 1972 en stichtte de Werkgroep Arbeid die opkwam voor een autonoom en socialistisch Vlaanderen.
Sinds 1971 liet Ierland Van Caeneghem niet meer los.
Hij organiseerde diverse werkkampen in Belfast waaruit later solidariteitscomités groeiden.
In 1992 stichtte hij het Bobby Sandsfonds, voor het promoten van de Ierse cultuur in Vlaanderen en de Vlaamse cultuur in Ierland.
Centraal hierin staat de Iers-Vlaamse uitwisseling ter ondersteuning van de Gaelic scholen.
Voor mij persoonlijk was Paul Van Caeneghem, een vriendelijk en sociale man.
Ik kwam hem een tiental jaren geleden nog tegen in Ledeberg waar hij toen woonde.
We zijn toen iets gaan drinken en zouden later nog eens afspreken.
Ik vernam via via, dat hij enkele jaren geleden, overleden zou zijn.
Deze trip was niet verplicht en daarom ingericht tijdens de paasvakantie van 1978.
Op foto 3 zien we Patrick Wychuyse (rechts) waar ik tot op vandaag nog vriend mee ben, Willem Erauw (links) en de andere ben ik zijn voornaam vergeten.(Diverse bronnen, NEVB en foto’s uit mijn verzameling)









De 17de editie van de Ronde van Vlaanderen werd verreden over een afstand van 227 km van Gent naar Wetteren.
De winnaar was de Belgische wielrenner Alfons Schepers.
De gemiddelde uursnelheid van de winnaar was 33,140 km/h. Van de 164 vertrekkers bereikten er 40 de aankomst.

Hij werd op 29 februari begraven nadat velen, ook koning Boudewijn, de veelzijdige staatsman een laatste groet hadden gebracht.

Laurel en Hardy maakte toen een tournee door België en de rest van Europa.
En de Gentse zangeres Hélène Maréchal is de vrouw in het midden op de foto


Ik was op de tweede verdieping aan het zoeken naar lp’s en ik nam daar mijn tijd voor, meer nog ik verloor de tijd.
Want toen ik naar beneden ging, bleek dat de winkel al was gesloten. Dus daar sta je dan opgesloten in deze winkel.
De voordeur was gesloten en kreeg ik niet open.
Van gsm en andere moderne toestellen was er nog geen sprake en ook de gewone telefoon kon ik niet vinden.
Dan maar naar de eerste etage, het raam open doen en roepen naar voorbijgangers om de politie te contacteren.
Toen de politie er was en mij vertelde dat ze ook niemand konden bereiken die mij de mogelijkheid zou geven om het pand te verlaten.
Kon de politie, maar nog één ding doen en dat is de brandweer bellen om met een brandladder mij naar beneden te brengen.
Toen de brandweer arriveerde om voor mijn vrijheid te zorgen. Kwam gelukkig de eigenaar van de winkel om mij te verlossen. (met dank aan Danny Lagrou voor de foto)
