Tag: Grace Jones

Grace Jones mag vandaag 78 kaarsjes uitblazen.

45 jaar geleden, LP-bespreking Nightclubbing van Grace Jones (Joepie 24 mei 1981)

Gisteren nog vandaag

Nightclubbing uit 1981 markeert het moment waarop Grace Jones haar transformatie van disco-diva naar avant-garde-icoon voltooide.

De weg naar dit succes was bijzonder; Jones werkte zich op van een Jamaicaanse domineesdochter tot een veelzijdige wereldster.

Hoewel ze in Amerika de toneelschool bezocht, werd ze al snel ontdekt als topmodel.

Ze sierde de covers van bladen als Elle en Vogue, en verscheen zelfs op de voorzijde van het Duitse Der Stern.

Het album werd opgenomen in de beroemde Compass Point Studios op de Bahama’s, waar een uniek geluid werd gesmeed door de combinatie van reggae-ritmes, post-punkattitude en elektronische texturen.

Onder leiding van producenten Chris Blackwell en Alex Sadkin, en met de ritmesectie van Sly & Robbie, ontstond een lome, hypnotiserende sfeer die perfect de overgang van de glitter van de jaren zeventig naar de kille chic van de jaren tachtig ving.

Rond deze tijd ontwikkelde Jones haar kenmerkende androgynen look met kort haar en strakke pakken, wat haar een onvergetelijk icoon in zowel de muziek als de mode maakte.

De titeltrack kent een interessante oorsprong; het nummer werd geschreven door David Bowie en Iggy Pop en verscheen voor het eerst op het album The Idiot van Iggy Pop in 1977.

In de uitvoering van Jones krijgt het stuk echter een geheel nieuwe dimensie. Terwijl het origineel uit de Berlijnse periode van Bowie en Pop een zekere mate van decadente uitputting suggereerde, klinkt de versie van Jones als een triomftocht door een nachtelijk stedelijk landschap.

Haar voordracht is afstandelijk en bijna robotachtig, wat naadloos aansluit bij het hoekige, minimalistische arrangement.

Naast de titeltrack bevat het album meer indrukwekkende bewerkingen. Een van de absolute hoogtepunten is de single I’ve Seen That Face Before (Libertango).

Gisteren nog vandaag

Dit nummer is een bewerking van Libertango, een compositie van de Argentijnse componist en bandoneonist Astor Piazzolla.

De tekst van deze versie werd mede geschreven door Francine Canovas, beter bekend onder haar artiestennaam Nathalie Delon.

Zij was de moeder van de Frans-Amerikaanse acteur Anthony Delon en was van 1964 tot 1969 getrouwd met Alain Delon.

Later werd zij de vriendin van producent Chris Blackwell, wat leidde tot de samenwerking voor dit album. Nathalie Delon overleed helaas in 2021.

I’ve Seen That Face Before werd een gigantisch succes in de Lage Landen. In Vlaanderen stond de single maar liefst vijf weken lang op de eerste plaats in de hitlijsten, terwijl het in de Nederlandse Top 40 de tweede positie bereikte.

Ook van het nummer Demolition Man van Sting maakte ze een zeer krachtige en eigenzinnige cover die perfect paste binnen de vernieuwende sound van het album.

Het visuele aspect van Nightclubbing bleef onlosmakelijk verbonden met de muziek.

De iconische hoes, gefotografeerd door Jean-Paul Goude, toont Jones met haar kenmerkende blokkapsel en een strak gesneden Armani-jasje.

Deze verschijning versterkte de impact van nummers zoals Pull Up to the Bumper en Walking in the Rain.

Het album wordt tot op de dag van vandaag geprezen om de unieke persoonlijkheid van Grace Jones en blijft een essentieel referentiepunt voor artiesten die de grenzen tussen kunst, mode en commercie willen vervagen.

Op oudejaarsavond 1977 maakte de single La Vie En Rose haar debuut in de BRT Top 30, om twee weken later door te stoten naar de dertiende positie.

De tekst van dit wereldberoemde nummer werd oorspronkelijk geschreven door Edith Piaf, die de tekst destijds de titel Les Choses En Rose meegaf.

De bijbehorende muziek werd gecomponeerd door Louis Gugliemi, beter bekend onder zijn pseudoniem Louiguy.

Hoewel het chanson in 1945 voor het eerst werd opgenomen door Marianne Michel, een goede vriendin van Piaf, zorgde het grote succes van die uitvoering ervoor dat de schrijfster het nummer uiteindelijk ook zelf inzong.

In 1946 werd het haar allereerste grote hit.

In 1983 beleefde de cover van Grace Jones een heropleving en kwam deze terug in de hitlijsten, binnen op nummer 28, waarna deze uiteindelijk de zestiende plaats bereikte.

Grace Jones in de Humo van 31 juli 1980

Grace Jones in de Joepie van 1 december 1985

Gisteren nog vandaag

Grace Jones in de Muziek Expres van april 1982

Gisteren nog vandaag

Vandaag 45 jaar geleden, komt de Amerikaanse groep Chic met het nummer Le Freak binnen in de Brt Top 30.

Het nummer is geschreven door Nile Rodgers en Bernard Edwards, nadat ze op Nieuwjaarsdag 1977 geen toegang kregen in de New Yorkse discotheek Studio 54.

De rede voor hun bezoek aan de discotheek, kwam er op vraag van Grace Jones, die graag zou willen samenwerken met Nile Rodgers en Bernard Edwards voor haar nieuw album.

Grace Jones had echter vergeten haar twee gasten op de gastenlijst te zetten, en ondanks pogingen om de portier ervan te overtuigen dat zij van Chic zijn, komen ze er niet in.

In een antwoord op deze weigering schrijven Rodgers en Edwards het nummer Fuck Off, maar wanneer ze het gaan opnemen, vinden ze dit toch wel te heftig en wordt de openingszin niet aaaaah Fuck Of, maar aaaaah Freak Out.

Wegens te drukke agenda van Nile Rodgers en Bernard Edwards moet Grace Jones op zoek gaan naar iemand anders.

Maar Nile Rodgers produceert in 1986 wel het comebackalbum Inside Story van de zangeres.

Het nummer Le Freak is ook terug te vinden op hun album C’est Chic.

Bij ons in Vlaanderen bereikt het nummer de tweede plaats in de BRT Top 30. In Nederland komt de single niet verder dan de vijfde plaats in de Top 40. (diverse bronnen en Wikipedia)

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, de uitstapjes van Chic (Joepie van 26 februari 1979)

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, reclame voor het album C’est Chic van Chic (April 1979)

Gisteren nog vandaag

40 jaar geleden, reclame voor het nieuwe albm Risqué van Chic (Joepie 24 september 1979)

Gisteren nog vandaag

De Amerikaanse Disco groep Fantasy met de single You’re Too Late (Joepie 31 mei 1981).

Nog vrij nieuwe gezichten in het Amerikaanse discogebeuren waren Carolyn Edwards, Rufus Jackson en Tami Hunt destijds niet.

Vroeger hadden ze reeds heel wat ervaring opgedaan in de musicals The Wiz en Hair, alsook tijdens background-vocalen bij bijvoorbeeld Elton John, Sam & Dave en Cerrone.

In de voorafgaande maanden had dit disco-soulkwartet, dat onder leiding stond van Tony Valor, vooral veel succes behaald in de Amerikaanse discotheken met hun zeer gevarieerde liveshow met muziek van rhythm & blues tot disco, van pop tot reggae en van rock tot rap.

Omdat enkele leden vroeger ook choreograaf waren geweest, hadden ze daaromheen een perfecte show gecreëerd.

Tony Valor, die werd geboren als Anthony S. Tabbita, bracht gedurende een periode van twee decennia diverse discosingles uit.

Hieronder bevonden zich vele hits zoals “Love Has Come My Way”, een aantrekkelijk en volledig georkestreerd vocaal duet, “Opus 22” met zijn veerkrachtige baslijn, en het pakkende, Latijns-Amerikaans getinte “Dome Esa Cosa”.

Zijn eerste elpee, uitgebracht op het Brunswick-label, bevatte de briljante nummers “Gotta Get It” en “Ma Mo Ah”.

De baslijn van Gotta Get It was afkomstig van Disco Boogie Woman van Rozaa & Wine.

Verschillende nummers op dit album werden mede geschreven en gemixt door de legendarische Tom Moulton.

Deze Tom Moulton schreef geschiedenis door voor het eerst een volledige kant van een album als één doorlopende mix te presenteren op het baanbrekende disco-album “Never Can Say Goodbye” van Gloria Gaynor, wat hem de titel vader van de Disco Mix opleverde.

Enkele van zijn andere succesvolle mixen waren “Dirty Ol’ Man” van The Three Degrees, “Love Is The Message” van MFSB met The Three Degrees, “Do It (Til You’re Satisfied)” van B.T. Express, “Disco Inferno” van The Trammps, “Do It Any Way You Wanna” van People’s Choice, “More, More, More” van Andrea True Connection, “Doctor Love” van First Choice en het album The Girl Most Likely van Claudja Barry.

Tussen 1977 en 1979 produceerde hij de eerste drie albums van Grace Jones, waaronder een van haar grootste hits, de uitvoering van “La Vie en rose”van Édith Piaf.

Met hun eigen eerste plaat “You’re too late” had de groep Fantasy in Amerika een aardige hit gehaald.

Het was toen nog steeds een van de meest gedraaide platen in de Amerikaanse discotheken, en dan vooral de 12inch-versie.

In deze regio was de plaat een lange tijd alleen maar verkrijgbaar via de importzaken.

Hoewel “You’re Too Late” van Fantasy destijds officieel werd uitgebracht voor een herkansing, bereikte de single zowel in Vlaanderen als in Nederland de hitparade niet, waardoor deze poging uiteindelijk mislukte, wat best jammer was.

In het begin van de jaren tachtig bracht de groep twee albums uit. Een derde album werd al in 1985 voltooid, maar de release liet op zich wachten tot 1994.

In 2002 blies Valor het project nieuw leven in, ditmaal met een volledig vrouwelijke bezetting bestaande uit Dee, Janette, Mia en Misty.

Met een meer op eurodance gericht geluid scoorden zij een bescheiden hit met “Again” en brachten ze nadien nog twee albums uit.

De Amerikaanse Disco groep Fantasy met de single You’re Too Late (Joepie 31 mei 1981)