Gary Numan, geboren op 8 maart 1958 in Londen als zoon van een bagagemedewerker en een televerkoopster, groeide uit tot een van de onbetwiste pioniers van de elektronische muziek.

Zijn muzikale reis begon in 1977 met de band Tubeway Army.

Hun eerste single, ‘That’s Too Bad’, werd uitgebracht op het net opgerichte label Beggars Banquet.

Hoewel het titelloze debuutalbum uit 1978 nog duidelijke punkinvloeden had, maakte de band al snel de overstap naar een uniek, elektronisch en ‘spacey’ geluid.

Deze nieuwe richting culmineerde in hun tweede album, ‘Replicas’, dat de iconische hit ‘Are Friends Electric?’ bevatte.

Op advies van de platenmaatschappij werd de naam Tubeway Army geschrapt, omdat men geloofde dat Numan onder zijn eigen naam commercieel succesvoller zou zijn. Het bleek een gouden zet.

Wat volgde was een reeks sterke albums, met ‘Dance’ uit 1981 als een artistiek hoogtepunt.

De immense roem werd Numan begin jaren tachtig echter te veel, en hij besloot te stoppen met concerten geven.

Hij kondigde aan enkel nog platen te willen uitbrengen. Na het album ‘Warriors’ in 1983 verliet hij Beggars Banquet om zijn eigen label, Numa, op te richten.

In de jaren tachtig bracht hij nog steeds sterke albums uit zoals ‘The Fury’ (1985) en ‘Strange Charm’ (1986), die een opvallend funky klank hadden.

In deze periode verkende Numan ook samenwerkingen. Met de band Radio Heart bracht hij in 1987 de eenmalige single ‘All Across The Nation’ uit.

Succesvoller was zijn partnerschap met Bill Sharpe van de jazz-funkgroep Shakatak.

Als het duo Sharpe + Numan scoorden ze in 1985 een hit met de single ‘Change Your Mind’, gevolgd door het album ‘Automatic’ in 1989.

Naast zijn muziek had Numan een diepe passie voor vliegtuigen en auto’s.

Toen zijn carrière in een dip zat, werkte hij als stuntpiloot op luchtshows en presenteerde hij een autoprogramma.

In 1981 richtte hij zelfs zijn eigen vliegtuigmaatschappij op, Numanair. Dit avontuur leidde echter tot een schuld van een miljoen dollar begin jaren negentig.

Zijn leven nam een positieve wending toen hij zijn vrouw Gemma leerde kennen, een lid van zijn fanclub.

Zij hielp hem zijn leven weer op de rails te krijgen. Ze trouwden in 1997 en na de geboorte van hun eerste dochter in 2003 stopte Numan definitief met vliegen.

Numan is altijd open geweest over zijn persoonlijke leven. Hij heeft het syndroom van Asperger, een autismespectrumstoornis, en kampte in het verleden met zware depressies.

De waardering voor Numans werk is door de jaren heen alleen maar gegroeid.

Talloze artiesten, waaronder Nine Inch Nails, Foo Fighters, Marilyn Manson en Moloko, noemen hem als een belangrijke inspiratiebron.

Dit werd in 1997 gevierd met de compilatie ‘Random’, waarop artiesten als Blur en The Orb zijn nummers coverden.

De fenomenale uitvoering van ‘Are Friends Electric’ door Moloko is daar een bekend voorbeeld van.

Zijn invloedrijke status werd verder bevestigd met de release van het livealbum ‘Engineers’ in 2008, met opnamen van een concert uit 1980.

Recente hoogtepunten zijn onder meer het album ‘Savage (Songs from a Broken World)’ uit 2017 en de documentaire ‘Resurrection’ uit 2022. E

en bekend nummer van dat album is ‘My Name is Ruin’, waarop op de originele versie ook zijn dochter Persia te horen is.

Op 1 oktober 2025 bracht Numan hiervan een nieuwe liveversie uit op single.

Tegenwoordig woont Gary Numan sinds 2012 met zijn vrouw en drie dochters in een kasteelachtig huis in Los Angeles, waar hij onverminderd doorgaat met het maken van muziek (Joepie 12 oktober 1980)