Tag: Madonna

Vandaag dertig jaar geleden werd Lourdes Maria Ciccone Leon geboren.

Het was tijdens de filmopnames van Evita dat Madonna ontdekte dat ze zwanger was.

De vader van Lourdes is Carlos Leon, die op dat moment niet alleen haar partner was, maar ook haar persoonlijke fitnesstrainer.

Uiteindelijk zag Lourdes op 14 oktober 1996 in Los Angeles het levenslicht.

Haar vader Carlos liet in interviews al vaker weten dat hij en Lola, zoals zijn koosnaam voor haar luidt, een bijzonder hechte en speciale band koesteren.

Ze hebben zeer regelmatig contact en hij omschrijft zijn dochter zonder aarzelen als zijn allergrootste inspiratiebron.

Waar Lourdes haar moeder gekscherend weleens een controlefreak durft te noemen, is haar vader juist de meer relaxte ouder.

Het tweetal wordt in New York City dan ook geregeld samen gespot terwijl ze ontspannen herinneringen ophalen, gezellig gaan winkelen of rustig lunchen.

Bovendien zijn ook Carlos en Madonna door de jaren heen altijd op uitstekende voet gebleven om er samen voor hun dochter te zijn.

Die sterke familieband vertaalt zich tevens naar wederzijdse steun in hun loopbaan.

Toen Carlos in 2024 tijdens de New York Fashion Week zijn opgemerkte debuut maakte als catwalkmodel, zat Lourdes trots op de eerste rij om hem aan te moedigen, waarna ze na de show innig samen poseerden voor de verzamelde persfotografen.

Naast dergelijke exclusieve modeopdrachten runt Carlos vandaag de dag voornamelijk zijn eigen holistische mind-and-body fitnessstudio Oleon House in Manhattan.

In augustus 2000 mocht Madonna een tweede kind verwelkomen.

Na een naar verluidt zware bevalling werd in Los Angeles haar zoon Rocco John Ritchie geboren.

Zijn vader is regisseur Guy Ritchie, met wie de zangeres op 22 december 2000 in Schotland in het huwelijk trad, al liep die relatie acht jaar later op de klippen.

Intussen timmert Lourdes zelf al enkele jaren stevig aan de weg met experimentele pop en triphop.

Recent was ze bovendien te horen op Madonna’s album Confessions II in het nummer ‘The Test’.

Daarnaast is ze een bijzonder veelgevraagd model tijdens internationale modeweken en grote campagnes, waarbij ze nauw samenwerkt met gerenommeerde modehuizen zoals Saint Laurent, Mugler, Marc Jacobs en Stella McCartney.

Dankzij haar artistieke opleiding aan de University of Michigan en Purchase College verwerkt ze geregeld professionele danschoreografieën in haar eigen videoclips en projecten.

Tijdens haar schooltijd aan de vermaarde Fiorello H. LaGuardia High School in New York beleefde ze in 2013 een veelbesproken tienerromance met de inmiddels wereldberoemde acteur Timothée Chalamet.

In interviews bevestigde ze later openhartig dat hij haar allereerste vriendje was en dat ze nog steeds veel respect voor hem koestert.

Meteen na het afronden van de middelbare school koos Lourdes resoluut voor haar zelfstandigheid.

Ze betaalde zelf haar studies en bekostigde haar eigen flat in New York City.

Vandaag heeft ze haar vaste stek in Brooklyn. Om haar eigen identiteit te kunnen ontwikkelen en los te komen van Madonna’s overweldigende roem, wilde ze zo snel mogelijk op eigen benen staan.

Hoewel ze apart wonen en Lourdes haar eigen koers vaart, hebben moeder en dochter nog altijd een hechte band en slaan ze creatief regelmatig de handen in elkaar.

Haar meest recente langdurige relatie was met de Amerikaanse kapper en skateboarder Jonathan Puglia.

Rond 2017 sloeg de vonk over en gingen ze samenwonen in Bushwick, Brooklyn. Hoewel het koppel door de jaren heen geregeld samen werd gespot op vakantie, treedt Lourdes de laatste tijd nog nauwelijks met hem in de openbaarheid.

Gwen Guthrie en haar tijdloze dansvloeranthem Ain’t Nothin’ Goin’ On But the Rent

Gwen Guthrie werd op 14 juli 1950 geboren in Okemah, Oklahoma, en groeide op in Newark, New Jersey.

Ze begon haar muzikale pad in gospelkoren en studeerde klassieke piano. Voordat ze als soloartiest doorbrak, bouwde ze een enorme reputatie op als veelgevraagd achtergrondzangeres en getalenteerd songwriter.

Zo zong ze mee op opnames van grootheden als Aretha Franklin, Roberta Flack, Stevie Wonder en Madonna.

Daarnaast schreef ze mee aan nummers voor onder meer Ben E. King en Sister Sledge, en werkte ze in de legendarische Compass Point Studios in Nassau nauw samen met het befaamde ritmetandem Sly & Robbie en dj-pionier Larry Levan.

In het New Yorkse clubcircuit en de undergroundscene van de befaamde club Paradise Garage groeide ze uit tot een absolute publiekslieveling.

Haar grootste commerciële succes behaalde Guthrie in de nazomer van 1986 met de dansvloerkraker ‘Ain’t Nothin’ Goin’ On But the Rent’, afkomstig van haar vierde studioalbum Good to Go Lover.

Ze schreef en produceerde het nummer helemaal zelf. Het nummer groeide uit tot een wereldwijde hit en bereikte onder meer de hoogste positie in de Amerikaanse Billboard R&B- en Dance Club-hitlijsten, evenals top 5-noteringen in onder andere het Verenigd Koninkrijk.

In Nederland was het nummer goed voor een negenentwintigste plaats in de Top 40. Bij ons in Vlaanderen bereikte het nummer de zesentwintigste plaats in de BRT Top 30.

Inhoudelijk draait het nummer om vrouwelijke financiële zelfstandigheid en duidelijke grenzen in de liefde. Guthrie stelt onomwonden dat liefde en romantische praatjes mooi zijn, maar dat een partner wel financieel op eigen benen moet kunnen staan en moet bijdragen aan de vaste lasten.

Destijds vonden sommige critici de tekst wat materialistisch, maar door velen werd het juist omarmd als een vroeg feministisch empowerment-anthem waarin de vrouw de touwtjes in handen neemt.

Rondom de single zijn diverse opvallende weetjes te vinden:

De slagzin ‘No romance without finance’ werd een wereldwijd gevleugelde uitspraak in de popcultuur en werd later onder meer geparafraseerd door Eddie Murphy in zijn befaamde comedyshow Raw.

Guthrie verwerkte muzikale knipoogjes naar andere nummers in haar compositie.

De frase ‘Ain’t nothing goin’ on now, but the rent’ leent ze van James Browns klassieker ‘Get on the Good Foot’ uit 1972, en ze citeert de openingszin van Billy Prestons ‘Nothing from Nothing’ uit 1974.

Ook de melodie in het stuk ‘You got to have a J-O-B if you want to be with me’ was in 1977 al te horen op ‘Dr. Love’ van First Choice.

De vocale uithaal ‘What can you do for me?’ uit het nummer werd in 1991 gesampled door de Britse dance-act ‘Utah Saints’ voor hun gelijknamige top 10-hit.

Daarnaast werd de hit van Gwen Guthrie geciteerd in onder meer “Bills, Bills, Bills” van Destiny’s Child en “No Diggity” van Blackstreet, en bracht Foxy Brown een cover uit met de titel “JOB”.

Tragisch genoeg overleed ze veel te vroeg op 48-jarige leeftijd, op 3 februari 1999, aan de gevolgen van baarmoederhalskanker.

30 jaar geleden, Laura Pausini met haar nieuwe kunstwerkje Le Cose Che Vivi

In september 1996 verbleef Laura Pausini in Milaan om haar nieuwe album Le Cose Che Vivi te promoten.

Terwijl het buiten toen zomers warm was met temperaturen rond de vijfendertig graden, zocht zij verkoeling in een hotelkamer waar de airconditioning op volle toeren draaide om de pers te ontmoeten.

Een tolk stond haar bij, aangezien haar beheersing van het Engels destijds nog beperkt was.

Van haar debuutalbum met de doorbraakhit ‘La Solitudine’ waren wereldwijd zo’n twee miljoen exemplaren verkocht, en de opvolger Laura bereikte zelfs nog meer succes.

Toch bleef Pausini nuchter onder alle aandacht. Ze was dankbaar voor haar muzikale loopbaan, al grapte ze dat ze anders wellicht lerares keramiek was geworden, de kunstvorm waarin ze eerder was opgeleid.

In de voorafgaande twee jaar was het in Vlaanderen en Nederland wat stiller rond haar geweest, maar internationaal had ze een enorme ontwikkeling doorgemaakt.

Ze toerde intensief door Europa en Latijns-Amerika, waardoor ze de muziek steeds meer als een volwaardig beroep ging beschouwen.

Die reizen verbreedden haar blikveld aanzienlijk. Ze maakte kennis met uiteenlopende culturen en levensstijlen, wat haar inspireerde om verder te kijken dan het traditionele beeld van Italië.

Die artistieke groei klonk duidelijk door op Le Cose Che Vivi.

Waar haar eerdere werk vooral draaide om jeugdige onschuld en opgroeien, bracht haar nieuwe plaat een volwassener geluid.

Ze schuwde maatschappelijke thema’s niet langer, getuige een nummer als ‘Il Mondo Che Vorrei’, waarin ze pleitte voor solidariteit.

Om haar internationale publiek te bedienen, nam ze haar werk ook op in het Spaans en Portugees, en dacht ze na over Engelstalige versies.

Ook op muzikaal vlak zette ze in die periode flinke stappen.

Voor de opnames werkte ze samen met gerenommeerde sessiemuzikanten, onder wie bassist Nathan East en drummer Steve Ferrone.

Bovendien leerde Pausini beter met haar stem omgaan. In plaats van haar bereik te forceren, bouwde ze bewust rustdagen in om haar stembanden te sparen.

Haar privéleven en carrière waren in die nazomer van 1996 nauw met elkaar verweven via haar relatie met haar toenmalige manager en producer Alfredo Cerruti.

Hoewel ze toen vol liefde over hem sprak, hield ze de boot af wat betreft een huwelijk, omdat ze daar vanuit haar geloofsovertuiging uiterst weloverwogen mee wilde omgaan.

Voor Pausini markeerde september 1996 zo het moment waarop ze definitief uitgroeide van een jong Italiaans talent tot een zelfbewuste, volwassen wereldster.

Haar relatie met Cerruti eindigde rond 2002.

Sinds 2005 vond ze het geluk bij de Italiaanse gitarist en muziekproducent Paolo Carta.

Samen kregen zij in 2013 een dochter, Paola, en in maart 2023 stapten de twee officieel in het huwelijksbootje.

Met Io Canto 2 op zak: Laura Pausini klaar voor nieuwe wereldtournee

Vandaag is de inmiddels 52-jarige zangeres nog altijd volop actief in de internationale muziekwereld.

Zo bracht ze in februari 2026 een nieuw album uit onder de titel Io Canto 2, een maand later, op 13 maart 2026, gevolgd door de Spaanstalige editie.

Op dit album staat onder meer de klassieker ‘Por qué te vas?’, bekend van zangeres Jeanette uit 1975.

Dit nummer werd geschreven door José Luis Perales voor de film Cría cuervos van regisseur Carlos Saura.

In tegenstelling tot de melancholische pop van het origineel kreeg Pausini’s lezing een moderne productie met een subtiele eigentijdse drumbeat, vergezeld van een opvallende videoclip.

Op beide albums zingt ze daarnaast het duet ’16 Marzo’ samen met Achille Lauro.

Begin september 2026 verschenen bovendien ‘Siamo soli nell’immenso vuoto che c’è’ als single en video, een nummer dat eveneens op beide versies staat.

Dit nummer was oorspronkelijk een hit van de Italiaanse singer-songwriter Raf uit 1991.

Pausini, die al jarenlang bewondering koestert voor zijn werk, bracht deze bewerking uit als eerbetoon vlak voor de aftrap van haar nieuwe Europese tournee.

Op het Italiaanse album nam ze tevens een eigen versie op van Madonna’s ‘La Isla Bonita’.

Daarnaast staat haar diepe, jarenlange band met Brazilië centraal in het kader van haar wereldtournee.

Voor haar album bracht ze dan ook Ana Carolina en Ferrugem, twee sterren van verschillende generaties en genres, samen voor het nummer ‘Quem de nós dois’.

Ferrugem vertegenwoordigt de modernere generatie in het trio. Met zijn kenmerkende, soepele stem brengt hij een warme, typisch Braziliaanse sound in het duet, waardoor de ballad een unieke mix krijgt van Italiaanse dramatiek en Braziliaans gevoel.

Een andere single uit beide albums is het nummer ‘La mia storia tra le dita’, opnieuw een cover en dit keer van Gianluca Grignani uit 1994.

Hij bracht destijds zelf in 1995 een Spaanse versie uit onder de titel ‘Mi historia entre tus dedos’, wat in heel Latijns-Amerika en Spanje een gigantische hit werd.

Dit nummer bracht Pausini tevens uit in het Frans als ‘Mon histoire entre les doigts’ en in het Portugees als ‘Quem de nós dois’.

Het publiek in de Lage Landen krijgt binnenkort volop de gelegenheid om haar weer live aan het werk te zien.

Op zondag 25 oktober 2026 staat Laura Pausini op het podium van Vorst Nationaal in Brussel, en op woensdag 24 november 2027 geeft ze voor het eerst in vijftien jaar weer een concert in Nederland, in de Ziggo Dome in Amsterdam.

Madonna mag vandaag 68 kaarsjes uitblazen.

Het idee voor deze foto is afkomstig van een bekende foto van Jayne Mansfield.

Buiten zangeres, actrice en zakenvrouw schreef Madonna 20 jaar geleden geschiedenis door haar eerste kinderboek ‘De Engelse rozen’ uit te brengen.

Twee jaar later, in 2005, bracht ze al haar vijfde boek ‘Lotsa De Casha (Heel Veel Geld)’ uit.

De Portugese kunstenaar Rui Paes illustreerde het boek.

In Lotsa De Casha vertelt Madonna het verhaal van de rijkste man ter wereld.

Die raakt alles kwijt, maar hij krijgt er een echte vriend voor terug.

Lotsa De Casha is bedoeld voor kinderen van 6 jaar en ouder.

Het boek benadrukt de eeuwenoude moraal dat geld niet gelukkig maakt.

Ilene Cooper, de recensente van The American Library Association, vindt dat Madonna dezelfde fout maakt als andere sterren die aan het schrijven zijn geslagen.

‘Zij denken dat zij kunnen schrijven, maar wat zij doen is vreselijk, echt vreselijk‘.

Ondanks deze kritiek gaan Madonna’s boeken als warme broodjes over de toonbank.

Haar uitgever laat weten dat meer dan twee miljoen exemplaren van de reeks zijn verkocht.

De boeken zijn in veertig talen vertaald en in meer dan honderd landen te koop.

40 jaar geleden, Madonna met haar hit ‘Papa Don’t Preach’.

De videoclip bij Papa Don’t Preach uit 1986 is een legendarisch moment in de carrière van Madonna en markeerde een belangrijke stijlverandering.

De regie van de videoclip was in handen van James Foley, die destijds ook de clip voor Live to Tell regisseerde.

In de video introduceerde Madonna een nieuwe look die bekend kwam te staan als de gamine-stijl, geïnspireerd op actrices als Audrey Hepburn en Shirley MacLaine.

Dit was een bewuste breuk met haar eerdere imago van zware make-up en opzichtige sieraden.

Ze droeg kort, platinablond haar en een atletisch, gespierd figuur, vaak gekleed in eenvoudige jeans of een zwarte bustier met capribroek.

Een opvallend element is het T-shirt dat Madonna in de clip draagt met de tekst Italians Do It Better.

Dit was een duidelijke verwijzing naar haar eigen Italiaanse afkomst en droeg bij aan het rebelse, maar zelfverzekerde imago dat ze wilde uitstralen.

De rol van de vader in de clip werd gespeeld door de bekende acteur Danny Aiello.

De clip wisselt af tussen scènes waarin Madonna als tomboy door het leven gaat en momenten waarin ze een meer volwassen, sensuele kant van zichzelf laat zien terwijl ze danst in een verduisterde studio.

Deze afwisseling benadrukte de innerlijke strijd van het personage in het nummer: een tiener die geconfronteerd wordt met een onverwachte zwangerschap en een besluit moet nemen waarvoor ze de goedkeuring van haar vader zoekt.

De videoclip veroorzaakte, net als het nummer zelf, veel maatschappelijke discussie.

Door het onderwerp tienerzwangerschap en de keuze om het kind te houden, werd het nummer door verschillende groepen verschillend geïnterpreteerd.

Terwijl sommige conservatieve groepen de pro-life-boodschap in de video prezen, zagen feministen en andere organisaties het als een gevaarlijke verheerlijking van tienerzwangerschappen.

Madonna zelf hield zich op de vlakte en benadrukte vooral dat het nummer ging over een meisje dat voor haar eigen keuzes durft te staan en de band met haar vader wil behouden.

De single was in Vlaanderen goed voor een eerste plaats in de BRT Top 30 en dat voor drie weken lang. In Nederland bereikte het nummer de tweede plaats in de Top 40.

Brian Elliot baseerde de tekst op tienerroddels en gesprekken die hij hoorde buiten zijn opnamestudio in Los Angeles, waar schoolmeisjes vaak even stopten om hun haar te doen en te kletsen.

In eerste instantie schreef Elliot het nummer voor een zangeres genaamd Christina Dent.

Zij werkte toen vooral als backing vocal in de platenstudio.

In 1980 was ze lid van de groep The Friends Band.

Andere leden van deze groep waren Barbara Paige, Deborah Morton, Larry Fulcher, Peter Dobson, Ron Rhoades en Ruthie Lewis.

Deze groep heeft één album uitgebracht met als titel ‘All Kinds Of People In Every Room’ in 1980.

Een platenbaas van Warner Bros. hoorde de demo en vond dat het perfect bij Madonna paste.

Madonna paste na ontvangst kleine delen van de songtekst aan. Ze bracht het in de zomer van 1986 uit als de tweede single van haar succesvolle derde studioalbum, True Blue.

40 jaar geleden, de klacht van Pa (Danny Aiello)

Danny Aiello begon pas op latere leeftijd met acteren. Om in zijn levensonderhoud en dat van zijn gezin te voorzien, werkte hij aanvankelijk in uiteenlopende functies, zoals bij een busdienst en als uitsmijter in een nachtclub.

Pas rond zijn veertigste kreeg hij voet aan de grond in de acteerwereld en in 1973 beleefde hij zijn filmdebuut, onder meer in Bang the Drum Slowly.

In de jaren daarna bouwde Aiello een veelzijdige carrière op in films, op televisie en in het theater.

Halverwege de jaren zeventig maakte hij diepe indruk in Chicago met een rol in het toneelstuk That Championship Season van Jason Miller, wat hem verschillende prijzen en nominaties opleverde.

In 1981 werd zijn werk voor televisie bekroond met een Daytime Emmy Award voor zijn vertolking in ‘A Family of Strangers’.

Zijn grote doorbraak op het witte doek volgde in 1987, toen hij de verloofde van Cher speelde in Moonstruck.

Twee jaar later volgde zijn iconische rol als pizzeriaeigenaar Sal in de film Do the Right Thing van Spike Lee, een prestatie die hem een nominatie voor een Academy Award voor beste mannelijke bijrol opleverde.

Aiello speelde ook de rol van de vader in de bekende videoclip van Madonna bij het nummer ‘Papa Don’t Preach’.

Hij was zo overtuigd van zijn personage dat hij later een antwoordnummer uitbracht onder de titel ‘Papa Wants the Best for You’, waarin het verhaal vanuit het perspectief van de vader werd verteld.

Er waren plannen voor een videoclip bij dit nummer, maar omdat Madonna weigerde haar rol als dochter opnieuw te spelen, werd voor de video een dubbelganger ingezet (Joepie 12 oktober 1986).

Het is inmiddels al vijfentwintig jaar geleden dat Kylie Minogue de wereld veroverde met haar gigantische hit Can’t Get You Out Of My Head.

Dit aanstekelijke nummer werd geschreven door de Britse zangeres, componiste en producer Cathy Dennis, samen met oude rot in het vak Rob Davis.

De wat oudere muziekliefhebbers zullen Davis misschien nog wel herkennen uit zijn tijd als gitarist van de legendarische Britse glamrockband Mud.

De samenwerking bleek een schot in de roos, want de single veroverde moeiteloos de eerste plaats in de Vlaamse Ultratop 50 en wist die positie maar liefst zes weken lang vast te houden.

In de BRT Top 30 deed het nummer het zo mogelijk nog beter door daar maar liefst acht weken lang de absolute eerste plaats te bezetten.

Eveneens in Nederland en in vrijwel de rest van de wereld domineerde het nummer de hitlijsten en behaalde het overal de nummer één-positie.

De pers was destijds laaiend enthousiast over deze fenomenale comeback en schreef dat Kylie er weer helemaal mocht zijn.

Het kon inderdaad verkeren, want nog niet zo heel lang daarvoor werd ze gezien als een simpel tienersterretje met zo weinig geloofwaardigheid dat zelfs de Joepie of de Hitkrant er zijn neus voor zou ophalen.

Ze onderging echter een indrukwekkende transformatie tot een ware vamp en bouwde aan een heel nieuw imago.

Ze had een spraakmakende relatie met INXS-frontman Michael Hutchence, zong een onvergetelijk duet met Nick Cave, werkte samen met de Manic Street Preachers en nam muziek op met Robbie Williams.

Haar geloofwaardigheid steeg naar zulke grote hoogten dat popkoningin Madonna destijds zelfs met een T-shirt met de naam van Kylie erop rondliep.

Om haar nieuwe, zelfverzekerde imago nog wat extra in de verf te zetten, poseerde ze in die periode regelmatig met zo min mogelijk kleding aan voor diverse vooraanstaande fotografen.

Naast deze opmerkelijke feiten over haar megahit en transformatie, is de carrière van de Australische zangeres rijk aan nog veel meer bijzondere details.

Wat veel mensen zich wellicht nog herinneren, is dat ze haar doorbraak niet in de muziek beleefde, maar als actrice in de populaire Australische soapserie Neighbours.

Daar vertolkte ze de rol van de stoere monteur Charlene Robinson, en haar bruiloft op het scherm met Jason Donovan behoort nog altijd tot de best bekeken televisiemomenten uit die tijd.

Het beroemde en onweerstaanbare la-la-la-gedeelte uit Can’t Get You Out Of My Head was overigens in eerste instantie bedacht als een tijdelijke opvulling voor de melodie, maar bleek zo aanstekelijk dat het ongewijzigd werd behouden en uitgroeide tot de grootste hook van het decennium.

Ook de futuristische muziekvideo, geregisseerd door Dawn Shadforth, droeg enorm bij aan het wereldwijde succes.

In deze clip is Kylie onder meer te zien in een sportieve wagen tegen een futuristische achtergrond en voert ze samen met haar dansers een strakke choreografie uit, bedacht door Michael Rooney, die hiervoor in 2002 zelfs een MTV Video Music Award voor Best Choreography won.

Minstens zo memorabel was haar kleding in de clip: een uiterst opvallende witte jumpsuit met diepe uitsnijdingen en een kap, speciaal voor haar ontworpen door de Londense modeontwerpster Fee Doran onder het label Mrs Jones.

Bovendien is Kylie niet de enige ster in de familie; haar jongere zus Dannii Minogue heeft eveneens een enorm succesvolle carrière opgebouwd als zangeres en televisiepersoonlijkheid.

Misschien wel het meest bewonderenswaardige aan Kylie is haar immense veerkracht, want na een zware strijd tegen borstkanker in 2005 keerde ze wonderbaarlijk snel en succesvol terug naar het podium om haar unieke status in de popmuziek verder voort te zetten.

Dat de inmiddels 58-jarige zangeres nog absoluut geen zin heeft om te stoppen met haar passie, bewees ze onlangs nog maar eens.

Op 1 juli van dit jaar bracht ze namelijk in samenwerking met Snow Control de nieuwe single ‘These Alarm’ uit.

Ook op andere vlakken blijft ze volop actief, want ook dit jaar verscheen er een gloednieuwe documentaire over haar leven op Netflix, simpelweg getiteld Kylie.

Na bijna dertig jaar in Londen te hebben gewoond, is ze inmiddels teruggekeerd naar haar roots en geniet ze tegenwoordig van het leven in haar thuisland Australië, waar ze zich nabij Melbourne heeft gevestigd.

45 jaar geleden, zelfs Madonna is niet volmaakt

Madonna’s eerste 4 albums werden door Sire als dochteronderneming van Warner Bros uitgebracht.

‘Erotica’ is in 1992 de eerste plaat op haar eigen nieuwe Maverick-label.

In de herfst van 1985 staat de “Queen of Pop” hoog in de hitlijsten met ‘Dress You Up’, de 5de en laatste single uit de lp ‘Like A Virgin’.

Het nummer werd als laatste toegevoegd aan de plaat.

De tekst is geschreven door Andrea LaRusso en Peggy Stanziale.

Producer Nile Rodgers zag het aanvankelijk niet zitten om er (in de korte resterende tijd) muziek op te zetten, maar Madge drong erop aan.

‘Dress You Up’ werd Madonna’s 6de opeenvolgende top 5-hit in de VS. In zowel de Billboard Hot 100, de Britse top 40, Ultratop als de Nederlandse Single Top 100 stond ze ermee op n°5.

Madonna werkt al een tijdje aan de verfilming van het boek The Impossible Lives Of Greta Wells van Andrew Sean Green. De film, die als titel Loved meekreeg, zal ze ook zelf regisseren.

Daarnaast staat ook Taking Flight, een biopic over balletdanser Michael DePrince, in de steigers.

‘Het laatste album van Madonna stamt uit 2019, het door critici als ‘eclectisch’ bestempelde Madam X.

In Vlaanderen en Nederland leverde het album geen hits op, maar met de leadsingle ‘Medellín’ verzorgde ze een spectaculair optreden samen met een aantal hologrammen van zichzelf en de Colombiaanse zanger/rapper Maluma tijdens de Billboard Music Awards.

In Amerika bereikte de singles ‘Medellin’, ‘Crave’ en ‘I Don’t Search I Find’ wel allemaal de eerste plaats in de in de Billboard Dance Chart.

Hiermee komt haar totaal van n°1-singles (in diverse Billboard-charts) op een record van 50 stuks.

Madonna werd zo ook de enige artiest(e) die in opeenvolgende 5 decennia op nummer 1 stond.

Dit jaar bracht ze het album Veronica Electronica uit, een remixalbum en uitgebracht op 25 juli 2025.

Veertig jaar geleden, werd de Amerikaanse pop- en rockmuziek het middelpunt van een verhitte cultuurstrijd.

Een groep invloedrijke vrouwen in Washington D.C., richtte het Parents Music Resource Center (PMRC) op.

Onder leiding van Tipper Gore, de toenmalige vrouw van senator Al Gore, openden ze de aanval op wat ze zagen als de verderfelijke invloed van popsongs op de jeugd.

Ze waren bezorgd over teksten die volgens hen geweld, drugsgebruik, seksuele losbandigheid en het occulte verheerlijkten.

Om hun punt kracht bij te zetten, stelde de PMRC de beruchte “Filthy Fifteen” samen, een lijst van vijftien nummers die zij als de meest aanstootgevende voorbeelden zagen.

De volledige “Filthy Fifteen” lijst was als volgt:

Prince – “Darling Nikki” (Reden: Seks/Masturbatie)

Sheena Easton – “Sugar Walls” (Reden: Seks)

Judas Priest – “Eat Me Alive” (Reden: Seks/Geweld)

Vanity – “Strap On ‘Robbie Baby'” (Reden: Seks)

Mötley Crüe – “Bastard” (Reden: Geweld/Taalgebruik)

AC/DC – “Let Me Put My Love Into You” (Reden: Seks)

Twisted Sister – “We’re Not Gonna Take It” (Reden: Geweld)

Madonna – “Dress You Up” (Reden: Seks)

W.A.S.P. – “Animal (Fuck Like a Beast)” (Reden: Seks/Taalgebruik/Geweld)

Def Leppard – “High ‘n’ Dry (Saturday Night)” (Reden: Drugs- en alcoholgebruik)

Mercyful Fate – “Into the Coven” (Reden: Occultisme)

Black Sabbath – “Trashed” (Reden: Drugs- en alcoholgebruik)

Mary Jane Girls – “In My House” (Reden: Seks)

Venom – “Possessed” (Reden: Occultisme)

Cyndi Lauper – “She Bop” (Reden: Seks/Masturbatie)

De lobby van de PMRC was zo succesvol dat het leidde tot een hoorzitting in de Amerikaanse Senaat op 19 september 1985.

Hier kreeg de campagne een krachtig en onverwacht tegengeluid van drie muzikanten: folkzanger John Denver, en de rockiconen Frank Zappa en Dee Snider.

Frank Zappa, gewapend met zijn intellect en scherpe tong, noemde het voorstel van de PMRC “een ondoordacht stuk nonsens” en een gevaarlijke eerste stap richting censuur die de vrijheid van meningsuiting zou ondermijnen.

Hij waarschuwde dat vage labels artiesten zouden stigmatiseren en de creativiteit zouden smoren.

Dee Snider, de frontman van Twisted Sister, was misschien wel de grootste verrassing.

De senatoren verwachtten een rebelse en onverstaanbare rocker, maar kregen te maken met een welbespraakte man die zijn teksten met verve verdedigde.

Hij legde uit dat “We’re Not Gonna Take It” een universeel protestlied was en dat de als gewelddadig bestempelde videoclip pure, op tekenfilms gebaseerde, slapstick was.

Hij beschuldigde de PMRC van het verkeerd interpreteren van zijn werk, zoals bij het nummer “Under the Blade”, dat niet over sadomasochisme ging, maar over de angst voor een operatie.

Ondanks de indrukwekkende getuigenissen van de artiesten, zwichtte de platenindustrie uiteindelijk voor de druk.

In plaats van een gedetailleerd ratingsysteem, kwamen ze overeen om vrijwillig de bekende “Parental Advisory: Explicit Lyrics” sticker op albums met expliciete inhoud te plakken.