Tag: mode

55 jaar geleden, te gast bij de Engelse modeontwerper en textielontwerper Zandra Rhodes

De Britse mode- en textielontwerpster Zandra Rhodes staat wereldwijd bekend om haar uitgesproken, theatrale stijl en haar liefde voor felle kleuren.

Geboren op 19 september 1940 in Chatham, Kent, groeide ze op in een omgeving waarin mode een vanzelfsprekend onderdeel van het dagelijks leven was.

Haar moeder werkte als passter in een modehuis in Parijs en gaf later les aan het Medway College of Art, waar Rhodes zelf haar eerste artistieke stappen zette.

Vervolgens studeerde ze textielontwerp aan het prestigieuze Royal College of Art in Londen, waar ze in 1964 afstudeerde.

Haar opleiding in de mode legde de basis voor haar creaties van textielprints.

Haar vroege ontwerpen werden door traditionele Britse fabrikanten vaak als te bont en gedurfd bestempeld, waardoor ze besloot haar eigen stoffen te bedrukken en kledingstukken te ontwerpen waarin het textielpatroon zelf de vorm van de jurk bepaalde.

In 1969 lanceerde ze haar eerste eigen collectie, die meteen opgemerkt werd door het toonaangevende Amerikaanse modetijdschrift Vogue.

Haar vloeiende jurken van chiffon en zijde, versierd met golvende prints en handgeschilderde motieven, veroverden al snel zowel Londen als New York.

Binnen haar carrière creëerde Rhodes veelvuldig handgemaakte avondkleding met behulp van haar unieke vrouwelijke textiel.

Elk kledingstuk dat wordt gemaakt, bevat veel elementen die als vrouwelijk worden aangeduid.

Wanneer ze haar kledingstukken creëert, gaat er altijd veel aandacht naar de constructie, waarbij simplistische vormen helpen de basis van haar silhouetten te vormen.

In 1977 had zij een grote invloed op de gevestigde orde met een baanbrekende lijn die ze Conceptual Chic noemde.

Geïnspireerd door de opkomende punkbeweging creëerde ze jurken met gaten, gescheurde zomen en met juwelen bezette veiligheidsspelden, tien jaar vóór Versace, om zo een soort borduurwerk te vormen.

Deze details werden gemengd met felle neonkleuren en losjes getekende figuren die gezeefdrukt werden op zijdejersey of op de destijds nieuw ontwikkelde Ultra suède-stof.

Deze gewaagde samensmelting van punk en haute couture leverde haar in de media de bijnaam The Princess of Punk op.

Haar excentrieke beeldtaal trok een indrukwekkende kring van beroemde bewonderaars aan.

Ze ontwierp legendarische kleding voor onder meer Diana, prinses van Wales, en Freddie Mercury en Brian May van Queen.

Daarnaast kleedde ze stijliconen zoals Marc Bolan, Bianca Jagger en later ook moderne sterren als Debbie Harry.

Haar bekendheid reikte zelfs tot de televisiewereld: tijdens het tweede seizoen van de populaire BBC-show Absolutely Fabulous verscheen ze als zichzelf in een aflevering.

Naast kleding breidde Rhodes haar creatieve terrein uit naar theater- en operakostuums, onder meer voor producties van The Magic Flute en Aida.

In 2003 richtte ze in Bermondsey, Londen, het Fashion and Textile Museum op om hedendaagse mode en textielkunst te tonen en te bewaren.

Haar verdiensten voor de kunst- en modewereld werden breed erkend; zo ontving ze in 2007 een eredoctoraat van Heriot-Watt University.

Ook op het vlak van toegankelijk design liet ze zich gelden, zoals in 2021 toen ze in samenwerking met IKEA een nieuwe variant op de bekende blauwe Frakta-tas uitbracht onder de naam Karismatisk.

Met haar onmiskenbare felroze boblijn, kleurrijke oogmake-up en compromisloze vrolijkheid blijft Zandra Rhodes een van de meest herkenbare en invloedrijke vernieuwers in de Britse modegeschiedenis.

De inmiddels 86-jarige Zandra Rhodes is nog altijd buitengewoon actief en reist de wereld rond voor lezingen, interviews en live-gesprekken over haar decennialange loopbaan.

Samen met een jong team blijft ze onverminderd nieuwe ideeën ontwikkelen om de wereld te verrijken met haar kenmerkende kleurrijke, handgetekende patronen.

Ze gaat geregeld frisse mode- en textielsamenwerkingen aan, zoals recent met het modemerk Oceanus.

Daarnaast zet ze zich intensief in voor de nieuwe generatie ontwerpers.

Zo reikt ze jaarlijks haar eigen Zandra Rhodes Fashion Printed Textiles Award uit tijdens de Graduate Fashion Week en is ze aangesteld als jurylid voor de prestigieuze Dezeen Awards 2026.

Dit jaarlijkse prijzenprogramma, georganiseerd door het toonaangevende designmagazine Dezeen, bekroont de allerbeste internationale projecten op het gebied van architectuur, interieur en design en zet uitblinkende studio’s en individuele ontwerpers in de schijnwerpers.

Tegelijkertijd wijdt Rhodes veel tijd aan haar eigen stichting.

Daarmee digitaliseert ze haar omvangrijke archief van meer dan 6.000 unieke kledingstukken en textielprints om deze onder te brengen bij musea wereldwijd en zo haar mode nalatenschap duurzaam veilig te stellen.

Haar werk blijft ook volop te bewonderen voor het publiek: op 26 september 2026 opent de gloednieuwe tentoonstelling Zandra Rhodes Archive Unfolded in het De Montfort University Museum, in samenwerking met de Leicester Gallery en Trinity House in Leicester.

50 jaar geleden, reclame voor de Kangourak van het merk Salik (juli 1976)

Wie in de jaren zeventig of tachtig is opgegroeid, herinnert zich ongetwijfeld nog de schoolreizen of uitstapjes met de jeugdbeweging waarbij één kledingstuk absoluut onmisbaar was.

Rond de middel van zowat elk kind hing toen een handig, opgerold tasje dat bij de minste regenbui kon worden uitgeplooid tot een felgekleurde regenjas.

Dit ingenieuze kledingstuk, dat sterk leek op de Franse K-way, stond bij ons bekend als de kangourak.

Het was de absolute kaskraker van de Belgische zakenman Pierre Salik en zijn gelijknamige kledingbedrijf.

De geschiedenis van het kledingmerk Salik begint feitelijk al vlak na de Tweede Wereldoorlog bij de Joodse handelaar Jacob Salik, de vader van Pierre.

Het bedrijf kende zijn eerste grote successen met de import en verkoop van militaire overschotten van het Amerikaanse leger en begon in de jaren vijftig met de productie van leren en suède kleding.

Toen Pierre Salik in 1964 het roer overnam van zijn overleden vader, zag de jonge ondernemer meteen een gat in de markt.

Hij richtte zijn pijlen op de productie van jeansbroeken en deed dat met succes.

Het opvallende, Amerikaans lijkende woordlogo Salik werd in de jaren zestig in Europa even bekend als Lee Cooper of Levi’s en vormde zowaar een geduchte concurrent voor deze grote merken.

Pierre Salik was niet alleen een gewiekst zakenman, hij begreep ook de kracht van marketing als geen ander.

Om zijn fortuin te maken met de verkoop van jeansbroeken, plaatste hij onder meer grote advertenties in het weekblad Kuifje.

Wie was er immers beter geplaatst om reclame te maken voor stoere jeans dan stripheld Lucky Luke?

Omdat Salik in Brussel heel wat mensen kende, waaronder tekenaar Hergé, haalde hij uit die nauwe band met de stripwereld in de jaren zeventig nog een meesterzet.

Bij de verkoop van de beroemde kangourak-regenjasjes zat telkens een spaarzegel of een zelfklever van Kuifje, Kapitein Haddock of een ander personage uit de reeks.

De tekeningen hiervoor werden vaak speciaal ontworpen door Hergés rechterhand Bob de Moor.

Het zorgde ervoor dat kinderen maar wat graag een nieuwe kangourak wilden, liefst nog in verschillende kleuren, wat de kassa van Salik flink deed rinkelen.

De man achter dit enorme succes, de in 1930 geboren Pierre Salik, was een bijzonder flamboyant figuur in de Brusselse beau monde.

Salik was naar het schijnt een intimus van de afgetreden koning Leopold III, bij wie hij naar verluidt kind aan huis was, en bouwde in de loop der jaren een fabelachtige kunstcollectie op.

Hij verzamelde werken van klinkende namen als Monet en Modigliani, maar had vooral een immense collectie schilderijen van de Belgische surrealist René Magritte.

Tot zijn verzameling behoorde ooit La corde sensible, een doek dat later voor ettelijke miljoenen euro’s onder de hamer ging bij veilinghuis Christie’s.

Salik hield van het luxueuze leven en ontving geregeld bekende politici op zijn buitenverblijf in Knokke, waarbij hij niet verlegen zat om het uitdelen van dure relatiegeschenken.

Ondanks de grote successen met de Salik-jeans en de onvergetelijke kangourak, kende het zakenimperium in de latere decennia ook donkere periodes.

De fabriek in Quaregnon moest eind jaren zeventig de deuren sluiten en latere avonturen in de kledingsector kenden wisselend succes.

Zo eindigde het verhaal van zijn kinderkledingmerk Kid Cool uiteindelijk in een faillissement.

Vanaf de late jaren tachtig tot ver in de jaren negentig en zelfs in de jaren tweeduizend kwam Pierre Salik vaker in het nieuws door aanslepende en dure conflicten met de fiscus en vermeldingen in politiek-juridische dossiers, in plaats van met nieuwe modetrends.

Die jarenlange fiscale geschillen bleven niet zonder gevolgen.

In 2022 verkocht hij noodgedwongen zijn bekende villa in Knokke voor 14 miljoen euro om een miljoenenboete aan de fiscus te kunnen betalen.

Vandaag is het kledingmerk Salik grotendeels uit het straatbeeld verdwenen.

De fabriek in Quaregnon, de plek waar ooit duizenden broeken van de band rolden, is tegenwoordig een meubelzaak.

Toch blijft de naam Salik, en in het bijzonder de felgekleurde kangourak met de Kuifje-stickers, voor velen een iconisch stukje nostalgie.

Het was een tijd waarin een simpel regenjasje in een buideltje volstond om ons als kind op schoolreis een veilig en stoer gevoel te geven.

Pierre Salik is vorig jaar op 17 januari 2025 op 94-jarige leeftijd overleden.

Zomerse nostalgie uit Monaco, de heropleving van Stéphanie’s badpakkencollectie.

Was u nog niet aan vakantie toe, maar droomde u wel volop van witte stranden en wuivende palmen?

Dan kon u heerlijk wegdromen bij de exotische badpakkencollectie van prinses Stéphanie.

De prinses van Monaco vond het in 1986 namelijk een prachtig idee om samen met haar compagnon Alix de la Comble een eigen exclusieve kledinglijn te lanceren.

Achter de schermen had hun merk Pool Position een zeer persoonlijke geschiedenis.

De twee vrouwen hadden elkaar enkele jaren eerder leren kennen toen Stéphanie in 1983 een stage volgde bij het beroemde modehuis Christian Dior onder leiding van hoofdontwerper Marc Bohan.

Vanuit hun gedeelde passie besloten ze de handen ineen te slaan en Pool Position officieel als hun eigen label te presenteren, met een sterke focus op kwalitatief hoogstaande zwemkleding.

Ze creëerden strandkleding en badpakken die zowel sportief als elegant waren, wat een opvallend frisse en jonge collectie opleverde.

De presentatie van hun allereerste badpakkenlijn werd meteen een groot mondiaal media-evenement.

Ze hielden een succesvolle modeshow in de Sporting Club in Monaco, waar onder meer prins Rainier, prinses Caroline en prins Albert op de eerste rij zaten om de kersverse eigenaressen te steunen.

Hoewel zwart ook in de zomer van 1986 de modekleur bij uitstek bleef en Stéphanie daarom koos voor veel zwarte ontwerpen met opvallende witte accenten en grafische motieven, was er aan kleur geen gebrek.

De collectie bevatte eveneens vrolijke tinten zoals felroze, geel, blauw en klassiek rood.

De modellen waren mooi in balans, sportief maar tegelijkertijd uiterst vrouwelijk.

Zo hadden veel badpakken een hoge uitsnijding en waren ze voorzien van trendy details zoals ruitpatronen, strepen en logo’s.

Het oorspronkelijke merk Pool Position verdween na de succesvolle beginjaren uiteindelijk weer van het modetoneel.

Prinses Stéphanie richtte zich nadien op andere projecten, waaronder het uitbrengen van een eigen parfum, een muzikale carrière en het beheren van enkele kledingzaken in Monaco.

Toch is de naam vandaag de dag zeker niet vergeten, want het merk is momenteel bezig aan een opvallende comeback.

Pauline Ducruet, de dochter van prinses Stéphanie, heeft namelijk besloten om de modegerfenis van haar moeder nieuw leven in te blazen.

In mei 2025 bracht zij via haar eigen label Alter Designs al een eerste eerbetoon uit met een capsulecollectie onder de naam Alter x Pool Position.

Deze badpakkenlijn was qua stijl volledig geïnspireerd op de sfeer en de ontwerpen uit de jaren tachtig.

Die samenwerking kreeg heel recent nog een vervolg, want in maart 2026 kondigde Pauline aan dat ze het merk Pool Position weer volledig gaat herlanceren, precies veertig jaar na de oorspronkelijke oprichting.

De eerste badpakkencollectie van het vernieuwde label staat gepland voor juni 2026.

Hiermee keert de vertrouwde Monegaskische strandkleding weer helemaal terug, met ontwerpen die ook daadwerkelijk lokaal in Monaco worden geproduceerd

Prinses Stéphanie van Monaco (juni 1981)

40 jaar geleden, Jan Vanroelen van Arbeid Adelt en zijn vriendin Agnes De Man gaan in zaken.

Creatief, geestig en gevat: dat is Agnes De Man ten voeten uit. Na haar studies in modestad Parijs was ze zeventien jaar lang actief in de modewereld, waar ze haar eigen winkel had.

Ze bruiste van de inspiratie en ontwierp kledij, zowel in opdracht van boetieks als voor zichzelf.

Haar rijke fantasiewereld voedde een eigen lijn met extravagante kledij, typisch voor de post-punkperiode van de eighties.

Denk aan een explosie van kleuren, gecombineerd met halskettingen, breiwerk, plastiek en gigantische schouders.

Daarbij richtte ze zich niet zelden tot vrouwen met een maatje meer. Het leverde haar een leven vol hectische modeshoots en campagnes op.

Haar fascinatie voor het Oosten bracht haar naar Indonesië, waar ze stoffen bedrukte met zeefdrukken van koriander- en kippenvoerzakken.

In India trok ze de aandacht door oude, veelkleurige stoffen op te kopen en ter plaatse, samen met Indische kleermakers, nieuwe kleding te creëren.

Een grote ommekeer in haar leven kwam in 1996.

Agnes De Man hing haar flitsende modecarrière aan de wilgen om haar jeugddroom na te jagen: clown worden.

Ze richtte de vzw Relatieclowns op en werkte tien jaar lang intensief met kwetsbare ouderen en mensen met dementie.

Deze ervaring vormt een belangrijke inspiratiebron voor haar huidige kunstwerken. Haar werk is een direct gevolg van deze persoonlijke en professionele verschuiving.

De kwetsbaarheid van de ‘oudjes’ – soms gekwetst, soms kinderlijk onbevangen lachend – bood een diepgaand tegengewicht voor de perfectionistische modewereld waarin ze eerder vertoefde.

Hieruit ontstonden haar groteske, witte poppen van papier-maché.

Sindsdien maakt Agnes De Man persoonlijk en oprecht werk.

Haar emotionele erfenissen vinden een uitweg in suggestieve sculpturen en “niet onschuldige” colliers, maar altijd met de nodige knipoog. Haar wereld is vervreemdend en speels: een champignon groeit door het dak van een huis, een diepblauwe kwal spreidt zijn lange tentakels en houten popjes houden een vinger voor hun mond.

Ze schuwt ook de maatschappijkritiek niet. Met haar komische Barbie-installatie confronteert De Man ons met het maatschappelijk opgedrongen “perfecte” lichaam.

Met klei geeft ze de poppen allerlei plastisch chirurgische ingrepen, van borstvergrotingen en liposucties tot geslachtsveranderingen.

Wat ze ook maakt, haar werk raakt telkens een gevoelige snaar en is doordrongen van tederheid, compassie, troost en humor.