Tag: mode

50 jaar geleden, reclame voor de Kangourak van het merk Salik (juli 1976)

Wie in de jaren zeventig of tachtig is opgegroeid, herinnert zich ongetwijfeld nog de schoolreizen of uitstapjes met de jeugdbeweging waarbij één kledingstuk absoluut onmisbaar was.

Rond de middel van zowat elk kind hing toen een handig, opgerold tasje dat bij de minste regenbui kon worden uitgeplooid tot een felgekleurde regenjas.

Dit ingenieuze kledingstuk, dat sterk leek op de Franse K-way, stond bij ons bekend als de kangourak.

Het was de absolute kaskraker van de Belgische zakenman Pierre Salik en zijn gelijknamige kledingbedrijf.

De geschiedenis van het kledingmerk Salik begint feitelijk al vlak na de Tweede Wereldoorlog bij de Joodse handelaar Jacob Salik, de vader van Pierre.

Het bedrijf kende zijn eerste grote successen met de import en verkoop van militaire overschotten van het Amerikaanse leger en begon in de jaren vijftig met de productie van leren en suède kleding.

Toen Pierre Salik in 1964 het roer overnam van zijn overleden vader, zag de jonge ondernemer meteen een gat in de markt.

Hij richtte zijn pijlen op de productie van jeansbroeken en deed dat met succes.

Het opvallende, Amerikaans lijkende woordlogo Salik werd in de jaren zestig in Europa even bekend als Lee Cooper of Levi’s en vormde zowaar een geduchte concurrent voor deze grote merken.

Pierre Salik was niet alleen een gewiekst zakenman, hij begreep ook de kracht van marketing als geen ander.

Om zijn fortuin te maken met de verkoop van jeansbroeken, plaatste hij onder meer grote advertenties in het weekblad Kuifje.

Wie was er immers beter geplaatst om reclame te maken voor stoere jeans dan stripheld Lucky Luke?

Omdat Salik in Brussel heel wat mensen kende, waaronder tekenaar Hergé, haalde hij uit die nauwe band met de stripwereld in de jaren zeventig nog een meesterzet.

Bij de verkoop van de beroemde kangourak-regenjasjes zat telkens een spaarzegel of een zelfklever van Kuifje, Kapitein Haddock of een ander personage uit de reeks.

De tekeningen hiervoor werden vaak speciaal ontworpen door Hergés rechterhand Bob de Moor.

Het zorgde ervoor dat kinderen maar wat graag een nieuwe kangourak wilden, liefst nog in verschillende kleuren, wat de kassa van Salik flink deed rinkelen.

De man achter dit enorme succes, de in 1930 geboren Pierre Salik, was een bijzonder flamboyant figuur in de Brusselse beau monde.

Salik was naar het schijnt een intimus van de afgetreden koning Leopold III, bij wie hij naar verluidt kind aan huis was, en bouwde in de loop der jaren een fabelachtige kunstcollectie op.

Hij verzamelde werken van klinkende namen als Monet en Modigliani, maar had vooral een immense collectie schilderijen van de Belgische surrealist René Magritte.

Tot zijn verzameling behoorde ooit La corde sensible, een doek dat later voor ettelijke miljoenen euro’s onder de hamer ging bij veilinghuis Christie’s.

Salik hield van het luxueuze leven en ontving geregeld bekende politici op zijn buitenverblijf in Knokke, waarbij hij niet verlegen zat om het uitdelen van dure relatiegeschenken.

Ondanks de grote successen met de Salik-jeans en de onvergetelijke kangourak, kende het zakenimperium in de latere decennia ook donkere periodes.

De fabriek in Quaregnon moest eind jaren zeventig de deuren sluiten en latere avonturen in de kledingsector kenden wisselend succes.

Zo eindigde het verhaal van zijn kinderkledingmerk Kid Cool uiteindelijk in een faillissement.

Vanaf de late jaren tachtig tot ver in de jaren negentig en zelfs in de jaren tweeduizend kwam Pierre Salik vaker in het nieuws door aanslepende en dure conflicten met de fiscus en vermeldingen in politiek-juridische dossiers, in plaats van met nieuwe modetrends.

Die jarenlange fiscale geschillen bleven niet zonder gevolgen.

In 2022 verkocht hij noodgedwongen zijn bekende villa in Knokke voor 14 miljoen euro om een miljoenenboete aan de fiscus te kunnen betalen.

Vandaag is het kledingmerk Salik grotendeels uit het straatbeeld verdwenen.

De fabriek in Quaregnon, de plek waar ooit duizenden broeken van de band rolden, is tegenwoordig een meubelzaak.

Toch blijft de naam Salik, en in het bijzonder de felgekleurde kangourak met de Kuifje-stickers, voor velen een iconisch stukje nostalgie.

Het was een tijd waarin een simpel regenjasje in een buideltje volstond om ons als kind op schoolreis een veilig en stoer gevoel te geven.

Pierre Salik is vorig jaar op 17 januari 2025 op 94-jarige leeftijd overleden.

Zomerse nostalgie uit Monaco, de heropleving van Stéphanie’s badpakkencollectie.

Was u nog niet aan vakantie toe, maar droomde u wel volop van witte stranden en wuivende palmen?

Dan kon u heerlijk wegdromen bij de exotische badpakkencollectie van prinses Stéphanie.

De prinses van Monaco vond het in 1986 namelijk een prachtig idee om samen met haar compagnon Alix de la Comble een eigen exclusieve kledinglijn te lanceren.

Achter de schermen had hun merk Pool Position een zeer persoonlijke geschiedenis.

De twee vrouwen hadden elkaar enkele jaren eerder leren kennen toen Stéphanie in 1983 een stage volgde bij het beroemde modehuis Christian Dior onder leiding van hoofdontwerper Marc Bohan.

Vanuit hun gedeelde passie besloten ze de handen ineen te slaan en Pool Position officieel als hun eigen label te presenteren, met een sterke focus op kwalitatief hoogstaande zwemkleding.

Ze creëerden strandkleding en badpakken die zowel sportief als elegant waren, wat een opvallend frisse en jonge collectie opleverde.

De presentatie van hun allereerste badpakkenlijn werd meteen een groot mondiaal media-evenement.

Ze hielden een succesvolle modeshow in de Sporting Club in Monaco, waar onder meer prins Rainier, prinses Caroline en prins Albert op de eerste rij zaten om de kersverse eigenaressen te steunen.

Hoewel zwart ook in de zomer van 1986 de modekleur bij uitstek bleef en Stéphanie daarom koos voor veel zwarte ontwerpen met opvallende witte accenten en grafische motieven, was er aan kleur geen gebrek.

De collectie bevatte eveneens vrolijke tinten zoals felroze, geel, blauw en klassiek rood.

De modellen waren mooi in balans, sportief maar tegelijkertijd uiterst vrouwelijk.

Zo hadden veel badpakken een hoge uitsnijding en waren ze voorzien van trendy details zoals ruitpatronen, strepen en logo’s.

Het oorspronkelijke merk Pool Position verdween na de succesvolle beginjaren uiteindelijk weer van het modetoneel.

Prinses Stéphanie richtte zich nadien op andere projecten, waaronder het uitbrengen van een eigen parfum, een muzikale carrière en het beheren van enkele kledingzaken in Monaco.

Toch is de naam vandaag de dag zeker niet vergeten, want het merk is momenteel bezig aan een opvallende comeback.

Pauline Ducruet, de dochter van prinses Stéphanie, heeft namelijk besloten om de modegerfenis van haar moeder nieuw leven in te blazen.

In mei 2025 bracht zij via haar eigen label Alter Designs al een eerste eerbetoon uit met een capsulecollectie onder de naam Alter x Pool Position.

Deze badpakkenlijn was qua stijl volledig geïnspireerd op de sfeer en de ontwerpen uit de jaren tachtig.

Die samenwerking kreeg heel recent nog een vervolg, want in maart 2026 kondigde Pauline aan dat ze het merk Pool Position weer volledig gaat herlanceren, precies veertig jaar na de oorspronkelijke oprichting.

De eerste badpakkencollectie van het vernieuwde label staat gepland voor juni 2026.

Hiermee keert de vertrouwde Monegaskische strandkleding weer helemaal terug, met ontwerpen die ook daadwerkelijk lokaal in Monaco worden geproduceerd

Prinses Stéphanie van Monaco (juni 1981)

40 jaar geleden, Jan Vanroelen van Arbeid Adelt en zijn vriendin Agnes De Man gaan in zaken.

Creatief, geestig en gevat: dat is Agnes De Man ten voeten uit. Na haar studies in modestad Parijs was ze zeventien jaar lang actief in de modewereld, waar ze haar eigen winkel had.

Ze bruiste van de inspiratie en ontwierp kledij, zowel in opdracht van boetieks als voor zichzelf.

Haar rijke fantasiewereld voedde een eigen lijn met extravagante kledij, typisch voor de post-punkperiode van de eighties.

Denk aan een explosie van kleuren, gecombineerd met halskettingen, breiwerk, plastiek en gigantische schouders.

Daarbij richtte ze zich niet zelden tot vrouwen met een maatje meer. Het leverde haar een leven vol hectische modeshoots en campagnes op.

Haar fascinatie voor het Oosten bracht haar naar Indonesië, waar ze stoffen bedrukte met zeefdrukken van koriander- en kippenvoerzakken.

In India trok ze de aandacht door oude, veelkleurige stoffen op te kopen en ter plaatse, samen met Indische kleermakers, nieuwe kleding te creëren.

Een grote ommekeer in haar leven kwam in 1996.

Agnes De Man hing haar flitsende modecarrière aan de wilgen om haar jeugddroom na te jagen: clown worden.

Ze richtte de vzw Relatieclowns op en werkte tien jaar lang intensief met kwetsbare ouderen en mensen met dementie.

Deze ervaring vormt een belangrijke inspiratiebron voor haar huidige kunstwerken. Haar werk is een direct gevolg van deze persoonlijke en professionele verschuiving.

De kwetsbaarheid van de ‘oudjes’ – soms gekwetst, soms kinderlijk onbevangen lachend – bood een diepgaand tegengewicht voor de perfectionistische modewereld waarin ze eerder vertoefde.

Hieruit ontstonden haar groteske, witte poppen van papier-maché.

Sindsdien maakt Agnes De Man persoonlijk en oprecht werk.

Haar emotionele erfenissen vinden een uitweg in suggestieve sculpturen en “niet onschuldige” colliers, maar altijd met de nodige knipoog. Haar wereld is vervreemdend en speels: een champignon groeit door het dak van een huis, een diepblauwe kwal spreidt zijn lange tentakels en houten popjes houden een vinger voor hun mond.

Ze schuwt ook de maatschappijkritiek niet. Met haar komische Barbie-installatie confronteert De Man ons met het maatschappelijk opgedrongen “perfecte” lichaam.

Met klei geeft ze de poppen allerlei plastisch chirurgische ingrepen, van borstvergrotingen en liposucties tot geslachtsveranderingen.

Wat ze ook maakt, haar werk raakt telkens een gevoelige snaar en is doordrongen van tederheid, compassie, troost en humor.

Vanavond, 95 jaar geleden, Miss Belgium in de feestzaal van de Wereldtentoonstelling in Antwerpen.

De winnares was de Naamse actrice Netta Duchâteau, die later dat jaar in Texas ook de titel van Miss Universe zou winnen.

De geschiedenis van de wedstrijd was op dat moment nog jong en kende een opmerkelijke evolutie.

Het hele avontuur begon in 1919 als een promotiestunt van de Waalse krant ‘La Dernière Heure’.

De verkiezing werd bewust aan de kust georganiseerd, omdat men daar niet vreemd opkeek van vrouwen in badpak. Omdat de oproep enkel in de organiserende krant verscheen, waren de meeste deelneemsters afkomstig uit Wallonië.

Opmerkelijk genoeg werd de wedstrijd gewonnen door een Britse toeriste die toevallig aan de kust op vakantie was.

Het evenement was een commercieel succes, en dus werd het de volgende jaren herhaald. Omdat de locatie steevast een kustplaats was, kreeg de winnares de titel ‘Miss Kust’ of ‘Miss Litoral’.

Dit veranderde in 1928, toen de eerste Miss Europa-verkiezing van start ging, mocht België niet deelnemen.

De reden was simpel: ons land had geen officiële Miss België, enkel een Miss Kust.

De naam moest dus veranderen. Journalist Jean-Jacques Fortis nam de organisatie over, maar hield vast aan de traditie om het evenement aan zee te organiseren, ditmaal in Blankenberge.

De winnares, de Waalse Ann Koyaert, werd daardoor onbedoeld nog ‘Koningin van het strand’ genoemd in plaats van Miss België.

De eerste echte, officiële Miss België-verkiezing vond plaats in 1929.

De titel ging naar de Brusselse Jenny Vanparays.

Een vast onderdeel van de wedstrijd was de badpakronde, die destijds als bevrijdend voor de vrouw werd beschouwd.

Daarnaast werden de deelneemsters in een speciale kast opgemeten om te controleren of hun maten voldeden aan het toenmalige ideaalbeeld.

Een van de eredames was de Gentse Alice de Rammelaere. Ik heb niet veel terug kunnen vinden dan dat ze geboren is op 25 maart 1913 en dat ze trouwde op 26 oktober 1935 met Luis Albornoz.

Vandaag, 60 jaar geleden, de Franse zangeres Sheila met haar eigen modelijn La Boutique de Sheila.

Op 19 juli 1965 opende in Orléans een winkel die meer was dan alleen een kledingwinkel.

Het was de belichaming van de droom van een jonge, opkomende Franse zangeres: Sheila.

Ze was pas 19 jaar oud, maar had al een aantal hits op haar naam staan, waaronder “L’école est finie” en “Vous les copains, je ne vous oublierai jamais”.

Sheila, geboren als Annie Chancel, zag de kledinglijn en de winkel als een manier om haar imago als stijlicoon verder te versterken en een directere band met haar fans te creëren.

De opening in Orléans, een stad niet ver van haar geboorteplaats Créteil, was een bewuste keuze.

De winkel was elegant ingericht en bood een selectie kleding en accessoires aan die pasten bij de ‘yé-yé’-stijl van die tijd, een stijl die Sheila zelf belichaamde en populair maakte.

De opening zelf trok dan ook veel aandacht, zowel van de pers als van haar fans.

Sheila was persoonlijk aanwezig en de belangstelling was enorm.

De collectie van de boetiek was geïnspireerd op Sheila’s eigen kledingstijl, een mix van jeugdige frisheid en Parijse chic.

Men kon er terecht voor jurkjes, rokken, blouses, schoenen en accessoires die allemaal zorgvuldig waren geselecteerd om de ‘Sheila-look’ te repliceren.

In de beginperiode was La Boutique de Sheila een succes.

De naam en faam van Sheila trokken veel klanten, en de winkel werd een trekpleister voor jonge vrouwen die op zoek waren naar de nieuwste modetrends.

Het was meer dan zomaar een winkel, het was een verlengstuk van het merk “Sheila”.

Vandaag bestaat La Boutique de Sheila niet meer, maar op haar site kunt u nog steeds shirts en juwelen kopen.

100 jaar geleden, mode, model met een hoed van ontwerpster Caroline Reboux.

Caroline Reboux, een naam die synoniem staat voor elegantie en innovatie in de modewereld, werd op 25 februari 1837 geboren in Châtenay-Malabry, Frankrijk (sommige bronnen spreken van 1841, maar 1837 lijkt waarschijnlijker).

Als dochter van Jean-Baptiste Francois Reboux en Sophie Adelaide Chedin begon ze haar carrière als verkoopster in een Parijse hoedenwinkel.

Rond 1860 zette Reboux de gedurfde stap om haar eigen atelier te openen op Rue de la Paix 9 in Parijs, midden in het kloppende hart van de haute couture.

Haar elegante en innovatieve ontwerpen leverden haar al snel de bijnaam “Modiste des Reines” (Hoedenmaakster der Koninginnen) op.

Haar creaties vonden gretig aftrek bij royalty en beroemdheden over de hele wereld.

Onder haar illustere klantenkring bevonden zich keizerin Eugénie van Frankrijk (een Spaanse gravin die door haar huwelijk met Napoleon III de laatste keizerin der Fransen werd), koningin Alexandra van het Verenigd Koninkrijk (echtgenote van de Britse koning Edward VII) en de befaamde actrice Sarah Bernhardt (pseudoniem van Henriëtte-Rosine Bernardt, een Franse actrice van Nederlandse afkomst).

In de daaropvolgende decennia breidde Reboux haar imperium uit met meerdere salons in Parijs en Londen.

De periode van 1890 tot 1910 markeert het absolute hoogtepunt van haar carrière.

In deze jaren creëerde ze talloze ontwerpen die de mode van die tijd definieerden.

Zo wordt ze beschouwd als de uitvinder van de cloche hoed, een nauwsluitende klokvormige hoed die in de jaren 1920 enorm populair werd.

Vermoedelijk ontwierp ze deze iconische hoed al in 1908, hoewel de cloche pas later wereldwijd doorbrak.

Reboux was een ware pionier in de hoedenmakerij, die niet terugschrok voor het experimenteren met nieuwe materialen en technieken.

Haar ontwerpen werden gekenmerkt door een tijdloze elegantie, eenvoud en onberispelijk vakmanschap.

Naast haar creatieve talent, stond ze ook bekend om haar scherpe zakelijk inzicht en haar vermogen om modetrends feilloos te voorspellen.

Ze werkte samen met andere beroemde ontwerpers uit die tijd, zoals Jacques Doucet en Madeleine Vionnet.

Haar invloed reikte zelfs tot in de literatuur: Reboux wordt genoemd als inspiratiebron voor het personage Madame Aurore in de roman “Pot-Bouille” van Émile Zola.

In 1870 trad Reboux in het huwelijk met Henri Antoine Auguste Léger, maar dit geluk was van korte duur.

Léger overleed al in 1872, waarna Reboux niet hertrouwde.

Op 13 december 1927 overleed Caroline Reboux op 90-jarige leeftijd in haar huis in Parijs (foto 1925)

90 jaar geleden, mode, model met een hoed van ontwerper Erik Braagaard (januari 1935)

Erik Braagaard werd geboren op 24 augustus 1912 in Kopenhagen, in Denemarken.

Hij emigreerde op jonge leeftijd naar de Verenigde Staten.

Erik Braagaard vestigde zich in New York City en werd daar een gerenommeerd hoedenontwerper.

Hij werkte onder zijn eigen naam, Erik Braagaard, en had zijn atelier in Manhattan.

Erik Braagaard stond bekend om zijn elegante en innovatieve dameshoeden.

Zijn ontwerpen waren vaak gedurfd en artistiek, met een focus op vorm, textuur en versiering.

Hij werkte met een verscheidenheid aan materialen, waaronder vilt, stro, zijde, veren, en fluweel.

Braagaard had een trouwe klantenkring van welgestelde dames uit de New Yorkse society en de entertainmentindustrie en stond bekend als de “Mad Hatter” of the “Mad Hatter of Madison Avenue” vanwege zijn extravagante en speelse ontwerpen, die soms een theatrale flair hadden.

Hij werd dan ook gezien als een kunstenaar die hoeden transformeerde tot draagbare sculpturen.

Hij maakte ook hoeden voor Broadway-producties en films.

Hij wordt beschouwd als een van de toonaangevende hoedenontwerpers van het midden van de 20e eeuw in New York.

Hoeden van Erik Braagaard zijn tegenwoordig zeldzaam en gewild bij verzamelaars van vintage mode.