Het is nu deze maand, zestig jaar geleden dat de Amerikaanse film ‘Song Without End’ in de Vlaamse bioscopen te zien was.

De film, destijds in Vlaanderen en Nederland uitgebracht onder de titel ‘Rhapsodie der hartstochten’, vertelt het verhaal van de jonge, virtuoze pianist Franz Liszt.

Hoewel hij door het publiek op handen wordt gedragen en triomfen viert tijdens zijn tournees door Europa, worstelt de pianist met een diep gevoel van eenzaamheid.

Zijn leven neemt een drastische wending wanneer hij de beeldschone prinses Carolyne ontmoet.

Ze beginnen een gepassioneerde relatie, maar deze liefde eist een tol: Liszts muzikale prestaties beginnen eronder te lijden.

Een opmerkelijk weetje over de productie is dat de film door twee regisseurs werd voltooid. Charles Vidor begon aan de regie, maar na zijn overlijden tijdens de opnames nam de bekende regisseur George Cukor het project van hem over.

65 jaar geleden, dokter Ogino spreekt tot u en dit betreft de Ogino-methode en met de steun van de Paus Pius XII.

Kyusaku Ogino, een Japanse gynaecoloog, is de ontwikkelaar van de kalendermethode.

Met deze methode kon de vruchtbare periode van een vrouw worden ingeschat op basis van de lengte van haar voorgaande menstruatiecycli.

De methode werd later verfijnd door de Oostenrijkse arts Hermann Knaus, die haar combineerde met de temperatuurmethode.

Hierdoor kon de methode niet alleen worden gebruikt om de kans op een zwangerschap te vergroten, maar ook om een zwangerschap te voorkomen.

Juist deze toepassing als “natuurlijke” anticonceptie leverde steun op uit onverwachte hoek. In 1951 sprak Paus Pius XII zijn goedkeuring uit over de methode Ogino-Knaus.

De reden hiervoor was dat de methode de natuurlijke cyclus respecteert en geen gebruikmaakt van “kunstmatige” middelen.

Hierdoor werd het voor katholieken die om serieuze redenen een zwangerschap wilden uitstellen de enige kerkelijk toegestane vorm van gezinsplanning.

Kyusaku Ogino overleed op 1 januari 1975, en liet een methode na die niet alleen medisch, maar ook maatschappelijk en religieus een grote impact had.

45 jaar geleden, Erin Moran, toen beroemd als Joanie, de Benjamin van Happy Days.

Erin Moran begon haar acteercarrière al op jonge leeftijd en speelde in verschillende films en tv-series, maar had moeite om als volwassene werk te vinden.

Ze leed aan financiële en persoonlijke problemen en overleed in 2017 aan de gevolgen van keelkanker.

Erin Marie Moran werd geboren op 18 oktober 1960 in Burbank, Californië, als de jongste dochter van Sharon en Edward Moran, die nog vijf andere kinderen hadden.

Haar moeder schreef haar in bij een talentenbureau toen ze vijf jaar oud was en haar vader was een financieel manager.

Twee van haar broers zijn ook acteurs, John Moran en Tony Moran.

Ze beschuldigde haar vader publiekelijk van fysiek en mentaal misbruik in 1992.

Morans eerste acteerklus was op vijfjarige leeftijd in een tv-reclame voor First Federal Bank.

Op zevenjarige leeftijd werd ze gecast als Jenny Jones in de tv-serie Daktari, tijdens het vierde en laatste seizoen in 1968.

Ze maakte haar filmdebuut in How Sweet It Is! (1968) met Debbie Reynolds, en maakte regelmatig verschijningen op The Don Rickles Show in 1972, en gastoptredens in The Courtship of Eddie’s Father, My Three Sons, Bearcats!, Family Affair en in The Waltons, in een aflevering getiteld “The Song”, in 1975.

Ze verscheen ook in de tv-serie Gunsmoke.

In 1974, op dertienjarige leeftijd, werd Moran gecast om haar bekendste rol te spelen als Joanie Cunningham in de sitcom Happy Days, de jongere zus van Richie Cunningham (Ron Howard).

Moran zette de rol voort in 1982 in de kortstondige spin-off serie Joanie Loves Chachi.

Moran verklaarde later dat ze slechts met tegenzin had ingestemd om in de serie te spelen, omdat ze liever bij Happy Days was gebleven.

Ze won de Young Artist Award voor Beste Jonge Actrice in een Nieuwe Televisieserie voor haar rol.

Na de annulering van Joanie Loves Chachi in 1983 keerde ze terug naar Happy Days voor het laatste seizoen.

In 1983 zei Moran in een interview dat de producenten van Happy Days haar onder druk hadden gezet om te veranderen vanaf ongeveer vijftienjarige leeftijd: “Ze wilden plotseling dat ik afviel en dit sexy ding werd”.

In de volgende jaren maakte Moran verschillende andere gastoptredens op tv-series, zoals The Love Boat, Murder, She Wrote, en Diagnosis: Murder, en speelde tegenover Edward Albert in de cult sci-fi horrorfilm Galaxy of Terror (1981).

Net als veel andere kindacteurs had Erin moeite om rollen te vinden als volwassene.

Na de annulering van Happy Days in 1984 maakte ze af en toe gastoptredens op gescripte en realityshows.

Ze verhuisde uiteindelijk weg uit Hollywood, omdat haar financiële toestand het niet meer toeliet om iets te kunnen huren.

In 2012 spande ze samen met haar Happy Days-collega’s Anson Williams, Marion Ross, Don Most en de weduwe van Tom Bosley een rechtszaak aan tegen CBS en Paramount voor 10 miljoen dollar, waarbij ze beweerden dat ze nooit de royalty’s voor merchandise hadden ontvangen waar ze volgens hun contracten recht op hadden.

De zaak werd buiten de rechtbank om geschikt.

Moran was twee keer getrouwd, eerst met Rocky Ferguson van 1987 tot 1993, en daarna met Steven Fleischmann van 1993 tot haar dood.

Op 22 april 2017 overleed ze in een caravanpark in Corydon, Indiana, waar ze toen woonde met haar man.

Ze was 56 jaar oud.

Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen

Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen
Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen
Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen
Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen
Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen
Vandaag 60 jaar geleden, sfeer foto’s campagne Amerikaanse presidentsverkiezingen

60 jaar geleden, Rocco Granata in de Duitse film Marina onder regie van Paul Martin Raspe

Dankzij deze Duitse film was dit voor Granata het begin van een hele reeks hits in Duitsland, zoals zoals Du Schwarzer Zigeuner, Melancholie, Tango d’Amore en zijn grootste hit Buona Notte Bambino (1963).

Granata had het nummer oorspronkelijk in het Italiaans geschreven, maar had er in het Duits succes mee in België, Nederland en Duitsland.

Zijn succes in Duitsland was groot: hij kwam bij een enquête naar de bekendste zangers in Duitsland op de derde plaats, na onder andere Elvis Presley.

Granata acteerde en zong in een tiental muzikale films.

Marina werd in 2009 in Duitsland uitgeroepen tot beste Italiaanstalige hit aller tijden.

60 jaar geleden, Rocco Granata in de Duitse film Marina onder regie van Paul Martin Raspe
60 jaar geleden, Rocco Granata in de Duitse film Marina onder regie van Paul Martin Raspe
60 jaar geleden, Rocco Granata in de Duitse film Marina onder regie van Paul Martin Raspe
60 jaar geleden, Rocco Granata in de Duitse film Marina onder regie van Paul Martin Raspe