Tag: oktober 1976

50 jaar geleden: van vergeten ragtime-opera tot Top 40-hit: het succes van ‘Aunt Dinah Has Blown The Horn’

Gunther Schuller was een Amerikaanse componist, dirigent, hoornist en jazzhistoricus die er zijn levenswerk van maakte om klassieke muziek en jazz met elkaar te verbinden.

Als grondlegger van de term Third Stream bracht hij beide werelden op een vanzelfsprekende manier samen.

Zijn fascinatie voor de vroege Amerikaanse muziekgeschiedenis leidde in de jaren zeventig tot een herontdekking van Scott Joplin, met als een van de absolute hoogtepunten de heropvoering en plaatopname van diens vergeten ragtime-opera Treemonisha.

Scott Joplin voltooide Treemonisha rond 1911, maar kreeg het werk tijdens zijn leven nooit volwaardig geënsceneerd te zien.

Pas decennia later, in de jaren zeventig, zorgde de heropleving van de ragtime ervoor dat het stuk opnieuw onder de aandacht kwam.

Gunther Schuller maakte een nieuwe, kleurrijke orkestratie die recht deed aan Joplins originele pianopartituur en leidde in 1975 een gerespecteerde en invloedrijke opname met het Houston Grand Opera-orkest en -koor, uitgebracht door Deutsche Grammophon.

‘Aunt Dinah Has Blown The Horn’ vormt het feestelijke en ritmische slotstuk van de tweede akte van Treemonisha.

Het nummer brengt het koor en het orkest samen in een aanstekelijke viering vol ragtime-ritmes, syncopen en gospelachtige vraag-en-antwoordstructuren.

Binnen het orkestarrangement liet Schuller de blazers en het slagwerk sprankelen, waardoor de vrolijke ontlading van het koor nog meer kracht kreeg.

Het nummer bereikte de vijfde plaats in de Nederlandse Top 40.

Bij ons in Vlaanderen was de single niet te bespeuren in de hitlijsten.

Desondanks geldt de uitvoering onder leiding van Gunther Schuller tot op de dag van vandaag als een historische mijlpaal. Schuller bewees met deze opname niet alleen zijn meesterschap als arrangeur en dirigent, maar bezorgde Scott Joplin ook postuum de erkenning als baanbrekend operacomponist.

Het nummer blijft een treffend voorbeeld van de manier waarop vroege Afro-Amerikaanse muziektradities en klassieke opera naadloos in elkaar kunnen overlopen.

50 jaar geleden: Boney M, de troetelgroep van Frank Farian

‘Daddy Cool’ verscheen in het voorjaar van 1976 als de tweede single van Boney M. en betekende de definitieve internationale doorbraak voor het project van de Duitse producer Frank Farian.

Het nummer werd opgenomen voor het debuutalbum Take the Heat off Me en was geschreven door Farian samen met George Reyam.

Aanvankelijk leek het nummer echter geruisloos voorbij te gaan. Platenmaatschappijen en radiozenders toonden weinig interesse en de verkoop kwam amper op gang.

De ommekeer volgde in september van datzelfde jaar, toen de groep werd uitgenodigd om op te treden in het invloedrijke West-Duitse muziekprogramma Musikladen.

Daar zag het publiek voor het eerst de explosieve dynamiek van het viertal op het scherm.

Danser Bobby Farrell stal de show met zijn energieke, theatrale danspassen en flamboyante uitstraling, geflankeerd door zangeressen Liz Mitchell, Marcia Barrett en Maizie Williams.

Binnen enkele weken na de uitzending schoot de single omhoog in de hitlijsten.

Muzikaal drijft ‘Daddy Cool’ op een stuwende baslijn, een tikkend ritme en een uiterst herkenbaar refrein.

De karakteristieke diepe mannenstem die de titelzin uitspreekt, werd niet ingezongen door Bobby Farrell, maar door bedenker en producer Frank Farian zelf, terwijl Liz Mitchell en Marcia Barrett de vrouwelijke harmonieën verzorgden.

Farrell trad tijdens concerten en televisieoptredens op als het charismatische gezicht van het nummer en playbackte de zangpartij met zoveel overgave dat het een vast onderdeel van het imago van de groep werd.

Het nummer groeide uit tot een monsterhit over heel Europa.

Het bereikte de eerste plaats in onder meer Duitsland, België, Zwitserland en de Scandinavische landen, terwijl het in Nederland de derde plaats bereikte in de Top 40.

Ook in het Verenigd Koninkrijk haalde de single de top tien. Daarmee legde ‘Daddy Cool’ de basis voor een reeks latere wereldsuccessen van Boney M., zoals ‘Sunny’, ‘Ma Baker’ en ‘Rasputin’, en blijft het tot op de dag van vandaag een van de meest herkenbare klassiekers uit het discotijdperk van de jaren zeventig.

Vandaag 50 jaar geleden: gemeenteraadsverkiezingen met Marva, Danny Fabry en John Horton op de lijsten

Bij de historische Belgische gemeenteraadsverkiezingen van 10 oktober 1976 trokken de Belgen voor het eerst naar de stembus binnen het kader van de grote gemeentefusies.

Doordat dorpen plots werden samengevoegd tot veel grotere gehelen, moesten politieke partijen op zoek naar manieren om kiezers over de oude dorpsgrenzen heen aan te spreken.

Het bleek het startschot voor een opmerkelijke trend: de massale inzet van bekende gezichten, artiesten en sporthelden als stemmentrekkers, naast een grondige hertekening van het politieke landschap.

In de Vlaamse showbizz deden vooral zangers van zich spreken. Marva zette haar immense faam in voor de CVP in Blankenberge en werd met een karrenvracht aan voorkeurstemmen rechtstreeks verkozen in de gemeenteraad, waar ze ook effectief zetelde.

Ook Danny Fabry scoorde sterk in zijn thuisbasis Scherpenheuvel-Zichem en sleepte vlot een zetel in de wacht.

Voor collega John Horton liep het minder gunstig af: ondanks flink wat media-aandacht wist hij onvoldoende voorkeurstemmen te verzilveren voor een effectief mandaat.

Naast de zangers doken er nog andere bekende koppen op de stembiljetten op. Wielerlegende Rik Van Looy, de Keizer van Herentals, trok de CVP-lijst in zijn thuisstad en werd met groot overwicht verkozen.

In Antwerpen verzilverde revuester en actrice Yvonne Verbeeck haar theaterpopulariteit in een zitje voor de liberale PVV.

In het Meetjesland bezorgde de sportfaam van wielerbroers Roger en Eric De Vlaeminck de lokale lijsten de nodige rugwind, en auteur Ward Ruyslinck wist zijn culturele aanzien in Pulle en Zandhoven om te zetten in electorale steun.

Politiek gezien was de christendemocratische CVP (vandaag cd&v) de absolute triomfator in Vlaanderen. Dankzij haar diep verankerde katholieke achterban plukte de partij optimaal de vruchten van de fusies op het platteland en in kleinere steden, wat haar in liefst 127 gemeenten een volstrekte meerderheid opleverde.

De socialistische BSP (het huidige Vooruit) wist vooral in industriële kernen en havensteden overeind te blijven met acht absolute meerderheden.

De liberale PVV (het latere Open Vld, vandaag Anders) moest het stellen met slechts drie meerderheden, terwijl de Volksunie op veel plaatsen uitgroeide tot de derde of vierde partij.

Buiten Vlaanderen tekende zich een heel ander beeld af: in Brussel piekte het Franstalige FDF (vandaag DéFI) te midden van de felle taalstrijd met vijf absolute meerderheden, terwijl in Wallonië de socialisten van de PSB (de huidige Waalse PS) en de christendemocraten van de PSC (het huidige Les Engagés) de lakens uitdeelden.

Zo bewezen de verkiezingen van 1976 niet alleen de macht van een geoliede partijmachine, maar luidden ze ook definitief het tijdperk in van de bekende Vlaming in het stemhokje.

Vandaag 50 jaar geleden, tien jaar Ann Christy op de planken gevierd in Roosdaal

Op 8 oktober 1976 vierde Ann Christy haar tienjarig artiestenjubileum met een groot feest in dancing Roosdaal in Roosdaal.

Tien jaar daarvoor begon ze als verlegen schoenenverkoopster haar muzikale loopbaan, toen ze voor het eerst het podium betrad als zangeres bij het orkest The Adam’s.

In het decennium dat volgde, legde ze een lange en soms moeilijke weg af, waarbij ze zowel in binnen- als buitenland haar grote talent liet zien.

Ze werkte zich stap voor stap naar de top van de Vlaamse muziekwereld.

Ze stond erom bekend heel kieskeurig te zijn bij het kiezen van nieuw repertoire, vaak tot verbazing van haar platenproducenten.

Daarnaast was ze perfectionistisch ingesteld bij elk optreden en zette ze zich altijd met enorme werklust en toewijding in.

Over haar eerste tien jaar in het vak vertelde ze destijds dat de planken een harde leerschool waren geweest, maar tegelijk een geweldige ervaring.

Ze voelde zich gelukkig dat ze haar passie had kunnen blijven uitoefenen.

Vooral de warme steun van het Vlaamse publiek na de teleurstelling op het Eurovisiesongfestival deed haar veel deugd en gaf haar de moed om door te gaan.

Haar tienjarige jubileum vierde ze die avond in het gezelschap van haar bewonderaars en collega-artiesten, want ook John Terra, Dream Express en Connie Neefs waren te gast om het feest mee op te luisteren.