Meer dan 50 jaar geleden, Sounds Of The 70’s Orchestra met hun album Songs Of The Seventies (1972)

De arrangementen zijn geschreven door componist William Loose. Helaas ook al overleden op 22 februari in 1991.

Deze lp is uitgebracht door Realistic, één van de merken van RadioShack.

Een van de quadrafonische systemen die Realistic ontwikkelde, was Quatravox, dat vier kanalen synthetiseerde uit stereo-opnamen.

Het maakte gebruik van Hafler-circuits om de geluiden te isoleren die 180 ° uit fase waren met de hoofdmicrofoons, zoals de galm van de studio of het applaus van het publiek.

Deze geluiden werden vervolgens naar de achterste luidsprekers gestuurd, waardoor een ruimtelijk effect ontstond dat meer scheiding bood dan gewoon stereogeluid.

Quatravox was echter geen echt discreet quadrafonisch systeem, omdat het de geluiden niet onafhankelijk kon manipuleren of positioneren.

Meer dan 35 jaar geleden, heb ik gewerkt als manager in een Tandy winkel in de Vlaanderenstraat, in Gent.

De keten had twee grote takken, namelijk de Amerikaanse en Canadese divisie.

De winkels in Amerika RadioShack en zijn daar opgericht in 1921.

De Tandy winkels in Europa, werden beheerd door de Canadese tak van het bedrijf.

De keten is is in 2015 en 2017 in faling gegaan.

De keten is nu in handen van Unicomer Group.

Vandaag gaan we het hebben over het sigarenmerk Cogétama dat in 1983 ophield te bestaan.

Mijn grootvader werkte vroeger als vertegenwoordiger voor dit bedrijf, nadat hij zijn eigen sigaretten- en sigarenzaak in de Normaalschoolstraat had gesloten.

Hij liet me zijn verkoopcatalogus na, waarin alle producten van het jaar 1960 van Cogétama stonden.

Ik wil graag elke week een stukje van deze catalogus met jullie delen in onze groep.

Het bedrijf had een depot in Sint-Amandsberg in de Adolf Bayensstraat.

De fabriek van Cogétama stond in Knesselare, maar daar is nu niet veel meer van over.

Alleen de kantoren, de villa en een stuk muur herinneren nog aan het verleden van de sigarenindustrie.

Vandaag bestaat onze boekenmarkt in Gent al 16 jaar.

Als medeoprichter en toen als deken van de dekenij nog altijd trots dat we dit project als dekenij hebben kunnen realiseren.

Ook nog altijd dankbaar dat we toen de steun kregen van Mathias De Clercq en Daniël Termont en verschillende medewerkers van verschillende stadsdiensten.

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Gisteren nog vandaag

Vanavond boekvoorstelling, 50 jaar Hotsy Totsy

Het Gentse nachtcafé Hotsy Totsy bestaat een halve eeuw.

Met zijn interieur geïnspireerd op de roaring twenties werd het een pleisterplek voor een kleurrijk en gemengd publiek, van kunstenaars en wetenschappers tot vrijdenkende drinkebroers, die zich thuis voelden in die warme cocon.

Aan het roer stonden Motte en Guido Claus, een vorstelijk duo dat het woelige schip elke keer weer door de nacht laveerde, met landelijke renommee en echo’s tot in de Amsterdamse grachtengordel toe.

Daar zal de aanwezigheid van Guido’s broer, Hugo Claus, zeker een rol in gespeeld hebben.

In dit boek vertellen we de geschiedenis van het café en graven 35 notoire Hotsy Totsygangers in hun herinneringen.

Onder meer Jessie De Caluwe, Kurt Van Eeghem, Herman Brusselmans, Josse De Pauw, Pjeroo Roobjee, Frank Liefooghe, Herman Balthazar, Guido Lauwaert, Vera Vermeersch, Zaki, Mugo en Jean Paul van Bendegem getuigen.

Zij brengen een ode aan het café dat een rol in hun leven speelde, maar ook aan Motte, die nu 78 is.

De eigenaars zijn nu veranderd, het interieur hetzelfde gebleven. Hoe dan ook is een halve eeuw Hotsy Totsy een reden om te vieren, en een zegen voor het mensdom.

Karel Van Keymeulen is een vermaard jazzjournalist, die het Gentse horeca-erfgoed als zijn binnenzak kent, en schreef een inleiding bij het boek. Kurt Defrancq staat bekend als acteur en theatermaker. Samen stelden ze het boek samen.

Deze week 45 jaar geleden, vier dagen naar Londen met klasgenoten en andere leerlingen van het Atheneum Bisdomkaai, Gent.

Deze trip naar Londen was ingericht door Paul Van Caeneghem en toen mijn leerkracht voor het vak geschiedenis.

Dankzij hem leerde ik veel over Noord-Ierland, Ierland en het Baskenland.

Maar ook over Vlaanderen en zijn streven naar Onafhankelijkheid.

Van Caeneghem Paul Studeerde het regentaat Nederlands-Geschiedenis in Kortrijk (1962) en was achtereenvolgens leraar in het Rijksonderwijs in Avelgem en in de Bisdomkaai in Gent.

In 1957 werd Van Caeneghem lid van het Blauwvoetjeugdverbond en na de opheffing ervan in 1961 was hij medestichter en tot 1967 lid van de verbondsleiding van het Algemeen Diets Jongerenverbond.

Van 1967 tot 1972 was hij lid van Were Di, waar hij voorzitter werd van de jongerenwerking.

Binnen Were Di organiseerde hij werkkampen in Noord-Ierland en raakte sterk onder de indruk van Ierse historische personages als James Connoly.

Omdat bij Were Di louter het nationale werd belicht en het sociale nooit aan bod kwam, verliet hij de groep in 1972 en stichtte de Werkgroep Arbeid die opkwam voor een autonoom en socialistisch Vlaanderen.

Sinds 1971 liet Ierland Van Caeneghem niet meer los.

Hij organiseerde diverse werkkampen in Belfast waaruit later solidariteitscomités groeiden.

In 1992 stichtte hij het Bobby Sandsfonds, voor het promoten van de Ierse cultuur in Vlaanderen en de Vlaamse cultuur in Ierland.

Centraal hierin staat de Iers-Vlaamse uitwisseling ter ondersteuning van de Gaelic scholen.

Voor mij persoonlijk was Paul Van Caeneghem, een vriendelijk en sociale man.

Ik kwam hem een tiental jaren geleden nog tegen in Ledeberg waar hij toen woonde.

We zijn toen iets gaan drinken en zouden later nog eens afspreken.

Ik vernam via via, dat hij enkele jaren geleden, overleden zou zijn.

Deze trip was niet verplicht en daarom ingericht tijdens de paasvakantie van 1978.

Op foto 3 zien we Patrick Wychuyse (rechts) waar ik tot op vandaag nog vriend mee ben, Willem Erauw (links) en de andere ben ik zijn voornaam vergeten.(Diverse bronnen, NEVB en foto’s uit mijn verzameling)

Mijn avontuur als tiener in de Tweedehands boeken en platenwinkel De Kaft in de Verlorenkost in Gent.

Ik was op de tweede verdieping aan het zoeken naar lp’s en ik nam daar mijn tijd voor, meer nog ik verloor de tijd.

Want toen ik naar beneden ging, bleek dat de winkel al was gesloten. Dus daar sta je dan opgesloten in deze winkel.

De voordeur was gesloten en kreeg ik niet open.

Van gsm en andere moderne toestellen was er nog geen sprake en ook de gewone telefoon kon ik niet vinden.

Dan maar naar de eerste etage, het raam open doen en roepen naar voorbijgangers om de politie te contacteren.

Toen de politie er was en mij vertelde dat ze ook niemand konden bereiken die mij de mogelijkheid zou geven om het pand te verlaten.

Kon de politie, maar nog één ding doen en dat is de brandweer bellen om met een brandladder mij naar beneden te brengen.

Toen de brandweer arriveerde om voor mijn vrijheid te zorgen. Kwam gelukkig de eigenaar van de winkel om mij te verlossen. (met dank aan Danny Lagrou voor de foto)

112 jaar geleden, mijn bomma (Paula De Blauwer), foto genomen door fotograaf Lachaert De Clercq die toen zijn atelier had op de Brusselsesteenweg 62 in Ledeberg (1910)

Lachaert De Clercq, Henri voor de vrienden begon als fotograaf in 1898.

Hij was toen eenentwintig jaar oud.

Hij had toen een klein atelier in de Kerkstraat in Gentbrugge.

Hij moet redelijk veel succes gehad hebben, want in 1905 verhuisde hij naar de Brusselsesteenweg nr. 62.

In 1920 verhuisde hij een huis verder naar de Brusselsteenweg 64.

Wegens ziekte verkocht hij zijn zaak in 1941.

Vijf jaar later in 1946 kwam hij te overlijden op de leeftijd van 69 jaar.