Deze namiddag, precies 45 jaar geleden (zaterdag 20 september 1980), was de film The African Queen te zien op de brt.

Waar is de tijd gebleven dat we zaterdagnamiddag konden genieten van zo’n oude filmklassieker? Het is zo jammer dat de VRT deze mooie traditie na jaren heeft stopgezet.

Een artikel uit Joepie van 14 september 1980 blikt terug op deze iconische film uit 1951, geregisseerd door John Huston.

Destijds beschouwd als een groots avontuur, bracht de film steracteurs Humphrey Bogart en Katharine Hepburn samen in het toenmalige Belgische Congo, een periode waarin ze beiden op het hoogtepunt van hun roem waren.

Het artikel belicht de enorme uitdagingen van het filmen op locatie in die afgelegen natuurlijke omgeving, ver verwijderd van alle Hollywoodse gemakken.

De cast en crew moesten niet alleen omgaan met intense hitte en vochtigheid, maar ook met een geïmproviseerde filmset die volledig in de buitenlucht was opgebouwd (Joepie 14 september 1980)

45 jaar geleden, John Travolta, ik geniet van mijn vrijgezellenbestaan.

John Travolta’s leven kent zowel de schittering van Hollywood als de diepte van persoonlijk verlies.

Zijn hart was bijna drie decennia lang verbonden met dat van actrice Kelly Preston.

Ze trouwden in 1991 en hun huwelijk was een van de langere in de filmwereld, tot een tragisch einde kwam met haar overlijden aan borstkanker in 2020.

Samen bouwden ze een gezin op en kregen drie kinderen: zoon Jett, dochter Ella Bleu en zoon Benjamin.

Hun leven werd echter getekend door het hartverscheurende verlies van hun oudste zoon Jett in 2009.

Na het heengaan van zijn vrouw heeft Travolta zich vooral op zijn twee andere kinderen gericht en is hij, voor zover bekend, single gebleven.

Voor zijn thuisbasis koos Travolta een plek die zijn passie voor vliegen weerspiegelt.

Hij woont in een uniek landgoed in Ocala, Florida dat deel uitmaakt van Jumbolair Airport.

Dit is een zogeheten ‘fly-in’ gemeenschap waar de startbaan letterlijk tot aan zijn voordeur reikt.

Dit stelt de fervent piloot in staat om zijn vliegtuigen net zo makkelijk te parkeren als een auto, een directe link tussen zijn huis en de open lucht.

Vandaag is het precies 45 jaar geleden dat David Bowie zijn album Scary Monsters (and Super Creeps) uitbracht.

De plaat wordt nog steeds geprezen als een absoluut hoogtepunt in de discografie van Bowie.

De kracht schuilt in een perfecte mix van elementen: de sterke productie die Bowie samen met Tony Visconti verzorgde, de kenmerkende zang van de meester zelf, en de innovatieve, grensverleggende gitaarpartijen van Robert Fripp.

Alle nummers op het album zijn geschreven door David Bowie en het bracht legendarische hitsingles voort zoals “Ashes to Ashes” en “Fashion”.

Het visuele aspect werd, zoals altijd bij Bowie, niet vergeten, met de beroemde albumhoes ontworpen door Bowie en Brian Duffy.

Voor de uitvoering kon hij rekenen op een ijzersterke band, met onder meer Andy Clark op synthesizer, Carlos Alomar op gitaar en de solide ritmesectie van bassist George Murray en drummer Dennis Davis. De achtergrondzang werd verzorgd door Chris Porter en Lynn Maitland.

Vandaag, 45 jaar geleden, op 10 september 1980 kreeg Rob de Nijs uit handen van Cliff Richard een platina plaat voor zijn album “Met Je Ogen Dicht”.

Het kwam op 22 maart de lp Top 50 binnen en stond vanaf 14 juni maar liefst vijf weken lang op de eerste plaats.

Ook in Vlaanderen was het album een groot succes.

Tijdens een diner, georganiseerd door platenmaatschappij EMI, kreeg De Nijs de onderscheiding uit handen van de Britse zanger Cliff Richard.

Het album, geproduceerd door Gerard Stellaard, bevatte bekende nummers als “Zondag”, geschreven door Stellaard, Bill van Dijk en Tineke Beishuizen, die al eerder teksten schreef voor Rob De Nijs en die in augustus 2023 overleed.

Ook de covers “Alleen Is Maar Alleen” met Nederlandse tekst van Benny Neyman en “Foto Van Vroeger” (oorspronkelijk van Udo Jürgens en de tekst van “Foto Van Vroeger” was van Joost Nuissl, die in totaal voor vijf nummers de tekst schreef voor het album) droegen bij aan de populariteit van het album.

40 jaar geleden, Dire Straits nu een trio

De band werd als The Café Racers opgericht door de broers Mark (gitaar/zang) en David Knopfler, John Illsley (basgitaar) en Pick Withers (drums).

Withers is dan al 10 jaar actief in de muziek.

Hij speelde o.a. bij Dave Edmunds, Gerry Rafferty en Magna Carta.

De naam Dire Straits (wat zoveel betekent als “in nauwe schoentjes zitten”) werd bedacht door een kamergenoot van Withers nadat hij ze had zien repeteren in de keuken van Simon Cowe, een lid van Lindisfarne en een vriend van Pick Withers.

In 1977 nam Dire Straits een demotape op met vijf songs, waaronder ‘Sultans Of Swing, ‘Water Of Love’ en ‘Down To The Waterline’.

Pas een halfjaar na de Britse release wordt de lp ook in de rest van Europa en de VS uitgebracht.

‘Sultans Of Swing’ is in de (na)zomer van 1978 eerst een hit in Nederland (n°10) en Vlaanderen (n°14).

Pas in de lente van 1979, nadat het ook een Amerikaanse top 5-hit werd, bereikt de single de Britse top 10.

In het nummer beschrijft Mark Knopfler een optreden van een jazzgroep (The Sultans Of Swing) in een zo goed als lege Londense pub. (Diverse bronnen, Denis Michiels en Joepie 28 september 1980)

Dire Straits nu een trio (Joepie 28 september 1980)
Dire Straits nu een trio (Joepie 28 september 1980)

Hits de wereld rond (week van 28 september 1980)

BRT Top 30 ( joepie van 28 september 1980)

BRT Top 30 ( joepie van 28 september 1980)

Europarade (28 september 1980)

Europarade (28 september 1980)

Disco en USA Top 10 singles en Lp’s (Joepie 28 september 1980)

Disco en USA Top 10 singles en Lp’s (Joepie 28 september 1980)

Engelse Top 10 singles en Lp’s en Franse Top 10 singles (Joepie 28 september 1980)

BRT Vlaamse Top 10 (28 september 1980)

BRT Vlaamse Top 10 (28 september 1980)

Polderpopparade van de week van 28 september 1980

Polderpopparade van de week van 28 september 1980